Historia pochodzenia Dogo Argentyńskiego
Historia Dogo Argentyńskiego — to historia marzenia i pasji jednego człowieka. Jest nierozerwalnie związana z nazwiskami dwóch argentyńskich braci — Antonio i Agustina Nares Martinezów. Już w wieku 18 lat Antonio, zainspirowany ideą stworzenia idealnego psa do polowania na dużą zwierzynę występującą w Argentynie, rozpoczął swoje prace selekcyjne. Jego celem było wyhodowanie rasy, która łączyłaby w sobie siłę, wytrzymałość, doskonały węch, szybkość i bezgraniczną odwagę.
Podstawą nowej rasy stał się lokalny pies bojowy z Kordoby (Perro de Pelea Cordobes) — niestety, obecnie wymarła rasa, będąca mieszańcem mastifa hiszpańskiego, bulteriera, starego typu angielskiego buldoga i boksera. Psy te były znane ze swojej niezwykłej odwagi i waleczności, ale często bywały agresywne wobec innych psów i nie umiały pracować w sforze. Antonio postanowił je „uszlachetnić”, dodając krew dziesięciu innych ras, z których każda wniosła pożądane cechy:
- Pointer Angielski — dla ostrego węchu.
- Wilczarz Irlandzki — dla szybkości i spokojnego charakteru.
- Dog Niemiecki (arlekin) — dla dużego wzrostu i siły.
- Dog z Bordeaux — dla potężnych szczęk.
- Bulterier — dla odwagi i odporności na ból.
- Buldog Angielski — dla szerokiej klatki piersiowej i zaciętości.
- Mastif Hiszpański — dla potęgi i wytrzymałości.
- Bokser — dla żywiołowości i lepszego kontaktu z człowiekiem.
- Pirenejski Pies Górski — dla śnieżnobiałego umaszczenia i odporności na różne warunki pogodowe.
- Dog Niemiecki (płowy) - dla utrwalenia wzrostu i struktury.
Rezultatem tej tytanicznej pracy był wszechstronny pies, zdolny godzinami ścigać zdobycz, a następnie stoczyć z nią walkę i utrzymać ją do nadejścia myśliwego. W 1964 roku rasa została uznana przez Argentyńską Federację Kynologiczną, a w 1973 roku otrzymała oficjalne uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI), stając się pierwszą i jedyną oficjalnie uznaną rasą argentyńską.
Jak wygląda Dogo Argentyński: wzorzec i opis wyglądu
Dogo Argentyński — to atleta psiego świata. Ma mocny, potężny, ale jednocześnie harmonijny i proporcjonalny korpus mezomorficznego typu. To pies z wyraźnie zarysowaną muskulaturą, dobrze widoczną pod napiętą skórą.
- Głowa: Masywna, z potężną czaszką i lekko wypukłym profilem. Przejście od czoła do kufy płynne. Kufa kwadratowa, z mocnymi szczękami. Wargi suche, ściśle przylegające.
- Nos: Duży, szeroki, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami, obowiązkowo czarnego koloru.
- Uszy: Wysoko osadzone, szeroko rozstawione. Historycznie były kopiowane, nadając im trójkątny kształt. W wielu krajach kopiowanie jest zabronione, dlatego naturalne uszy są wiszące, średniej długości.
- Oczy: Średniego rozmiaru, migdałowe, szeroko rozstawione. Kolor — od ciemnobrązowego do orzechowego. Spojrzenie pewne i inteligentne.
- Szyja: Bardzo mocna, muskularna, z wyraźnym karkiem. Na gardle występują luźne fałdy skóry.
- Tułów: Grzbiet mocny i szeroki. Lędźwie krótkie, muskularne. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, zapewnia dużą objętość płuc.
- Ogon: Długi, gruby u nasady, do końca zwężający się. W spoczynku opuszczony, w ruchu unosi się do poziomu grzbietu lub nieco wyżej i ciągle się porusza.
- Kończyny: Proste, równoległe, z potężnymi kośćmi i wyraźną muskulaturą. Łapy zwarte, zebrane, z mocnymi opuszkami.
- Sierść: Krótka, gładka, prosta i gęsta. W dotyku szorstka. Średnia długość włosków 1,5–2 cm. Podszerstka brak, co czyni psa wrażliwym na zimno.
- Umaszczenie: Wyłącznie białe. Dopuszcza się jedną czarną lub ciemną plamę na głowie („plama pirata”), która nie powinna zajmować więcej niż 10% powierzchni głowy.
