Dunker — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia gończego norweskiego

Historia rasy jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem norweskiego oficera, kapitana Wilhelma Conrada Dunkera, który w latach 20. XIX wieku postawił sobie za cel stworzenie idealnego psa gończego do polowania na zające. W przeciwieństwie do wielu innych ras, które kształtowały się przez wieki, dunker jest wynikiem celowej i przemyślanej pracy hodowlanej.

Podstawą nowej rasy były lokalne norweskie psy gończe, które krzyżowano z różnymi rasami europejskimi w celu poprawy określonych cech. Kluczową rolę w ukształtowaniu unikalnego wyglądu dunkera odegrały rosyjskie psy gończe arlekiny. To właśnie od nich gończy norweski odziedziczył swój słynny gen merle, odpowiedzialny za marmurkowe umaszczenie sierści i czasami prowadzący do heterochromii (oczu o różnym kolorze). Oprócz gończych rosyjskich, do stworzenia rasy wykorzystano gończe niemieckie i francuskie, aby poprawić ich węch i wytrzymałość.

Warto zauważyć, że w Norwegii istnieją też inne rasy gończych, na przykład hygenhund oraz gończy Haldenstovare, które rozwijały się równolegle, ale dunker zawsze wyróżniał się swoim umaszczeniem i niezrównanymi zdolnościami tropiącymi. Rasa została oficjalnie uznana i ustandaryzowana na początku XX wieku. Pomimo swojej popularności w ojczyźnie, poza Skandynawią dunker nadal pozostaje dość rzadką rasą.

Jak wygląda dunker: wzorzec i wygląd

Dunker sprawia wrażenie psa silnego, ale jednocześnie eleganckiego. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu — to niestrudzony biegacz z dobrze rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem, ale bez zbędnej masywności.

• Tułów: o prostokątnym formacie, z mocnym grzbietem i głęboką, pojemną klatką piersiową, która zapewnia dużo miejsca dla płuc i serca.
• Głowa: długa, o czystych liniach, bez wyraźnych policzków. Czaszka jest lekko wysklepiona, z wyraźnym przejściem do kufy. Kufa długa i prosta.
• Uszy: średniej długości, osadzone niezbyt wysoko, miękkie w dotyku, zwisające wzdłuż policzków, z zaokrąglonymi końcami.
• Oczy: duże, okrągłe, o spokojnym i poważnym wyrazie. Kolor jest zazwyczaj ciemny, ale u osobników marmurkowych dopuszcza się heterochromię — jedno oko może być niebieskie („szklane”) lub częściowo niebieskie.
• Ogon: szablasty, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies trzyma go na wysokości grzbietu lub lekko uniesiony.
• Sierść: krótka, prosta, gęsta i dość szorstka w dotyku. Dobrze chroni przed złą pogodą.

Najbardziej unikalną cechą rasy jest jej umaszczenie. Istnieją dwa podstawowe warianty:

1. Czarne podpalane: intensywny czarny kolor z wyraźnie zaznaczonymi rudymi lub płowymi znaczeniami na kufie, nad oczami, na klatce piersiowej i łapach.
2. Marmurkowe (blue merle): niebiesko-szare tło z nieregularnymi czarnymi plamami o różnej wielkości i kształcie. Towarzyszą mu również płowe i białe znaczenia. To umaszczenie jest wizytówką rasy.

Tabela: Wzorzec rasy Dunker (FCI nr 203)