Historia rasy
Historia entlebuchera sennenhunda jest ściśle związana z alpejskimi łąkami Szwajcarii, a konkretnie z doliną Entlebuch w kantonie Lucerna, od której rasa wzięła swoją nazwę. Jest to najmniejszy z czterech typów szwajcarskich psów pasterskich, do których należą również appenzeller sennenhund, berneński pies pasterski oraz duży szwajcarski pies pasterski. Przez wieki psy te były niezastąpionymi pomocnikami pasterzy: sprawnie przeganiały bydło, strzegły farm i mienia, a dzięki swojemu donośnemu szczekaniu ostrzegały przed zbliżającymi się obcymi.
Po raz pierwszy pod nazwą „entlibucherhund” rasa została wspomniana w 1889 roku. Jednak przez długi czas entlebuchery nie były odróżniane od bardzo podobnych do nich appenzellerów. Sytuacja zmieniła się dzięki wysiłkom profesora Alberta Heima, wybitnego geologa i wielkiego miłośnika szwajcarskich ras. W 1913 roku na wystawie w Langenthalu zaprezentowano mu cztery osobniki tej rasy z naturalnie skróconym ogonem. To właśnie dzięki Heimowi zostały one uznane za samodzielną, czwartą rasę psów pasterskich i wpisane do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej (SHSB).
Mimo oficjalnego uznania rozwój rasy postępował powoli. Dopiero 28 sierpnia 1926 roku założono Szwajcarski Klub Miłośników Entlebucher Sennenhunda, a pierwszy oficjalny wzorzec rasy został sporządzony w 1927 roku. Rasa nadal pozostaje dość rzadka poza swoją ojczyzną, choć jej wybitne cechy użytkowe, inteligencja i oddany charakter stopniowo zyskują coraz więcej zwolenników na całym świecie.
Jak wygląda entlebucher sennenhund: opis wyglądu
Entlebucher sennenhund to pies średniej wielkości, o zwartej, nieco wydłużonej sylwetce z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Jego wygląd emanuje siłą, zwinnością i wytrzymałością.
- Głowa: Proporcjonalna do ciała, o klinowatym kształcie. Czaszka jest dość płaska i szeroka, stopniowo zwęża się w kierunku kufy. Przejście od czoła do kufy jest słabo zaznaczone.
- Kufa: Silna, dobrze wymodelowana, grzbiet nosa prosty. Nos zawsze czarny. Wargi ściśle przylegają, mają czarną pigmentację.
- Oczy: Dość małe, okrągłe, w kolorze od ciemnobrązowego do orzechowego. Wyraz oczu – żywy, uważny i przyjazny. Powieki ściśle przylegają, z czarną obwódką.
- Uszy: Osadzone wysoko, niezbyt duże, trójkątne z zaokrąglonymi końcówkami. W stanie spoczynku zwisają, przylegając do policzków, a w stanie pobudzenia lekko się podnoszą u nasady i kierują do przodu.
- Tułów: Mocny, lekko wydłużony (stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi w przybliżeniu 8:10). Grzbiet prosty, szeroki i mocny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, o owalnym kształcie.
- Ogon: Może występować w dwóch typach: naturalnie długi lub wrodzony skrócony (bobtail). Długi ogon w spoczynku zwisa w dół, w ruchu może podnosić się do linii grzbietu.
- Sierść: Krótka, szorstka w dotyku, ściśle przylegająca do ciała, z gęstym podszerstkiem. Włos okrywowy jest lśniący.
- Umaszczenie: Charakterystyczne trójkolorowe. Główny kolor to głęboka czerń z symetrycznymi, nasyconymi rudo-brązowymi (podpalania) i czysto białymi znaczeniami. Podpalania znajdują się nad oczami, na policzkach, po bokach kufy i na kończynach. Białe znaczenia obejmują wąską strzałkę na głowie, plamę na piersi, a także białe „skarpetki” na łapach.
