Historia rasy: jak zakaz polowań stworzył psa
Historia gończego estońskiego to klasyczny przykład tego, jak ograniczenia prawne mogą stymulować rozwój kynologii. Wszystko zaczęło się w latach 30. XX wieku w Estonii. Wówczas populacja saren katastrofalnie zmalała, a rząd, chcąc chronić faunę, wydał ustawę zakazującą polowań z gończymi, których wysokość w kłębie przekraczała 45 cm. Uważano, że mniejsze psy nie będą w stanie dogonić i skrzywdzić saren w głębokim śniegu, ponieważ poruszają się wolniej niż duże psy.
Miejscowi myśliwi znaleźli się w trudnej sytuacji: ich stare psy były zbyt duże i szybkie. Trzeba było pilnie stworzyć nową rasę - kompaktową, z dźwięcznym głosem i doskonałym węchem. Estońscy kynolodzy zaczęli krzyżować lokalne gończe (będące już mieszanką krwi rosyjskiej, polskiej i angielskiej) z mniejszymi rasami.
Kluczową rolę w kształtowaniu genotypu gończego estońskiego odegrały:
- Beagle - nadały rasie kompaktowość, mocne łapy i nieustępliwość. To właśnie dlatego gończy estoński jest często mylony ze swoim angielskim krewnym.
- Gończe szwajcarskie (lucerneńskie i berneńskie) - dodały elegancji, poprawiły jakość głosu i utrwaliły specyficzne umaszczenie.
- Foxhoundy - wykorzystane w mniejszym stopniu dla zachowania pasji myśliwskiej.
Dziś gończy estoński jest uznany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) na zasadach wstępnych (nie przez wszystkie kluby na świecie, ale proces trwa), jednak w Ukrainie i krajach bałtyckich posiada stabilny wzorzec i pełne uznanie związków kynologicznych.
Wygląd i wzorzec rasy
Gończy estoński sprawia wrażenie psa o „suchym” typie budowy (bez nadmiaru luźnej skóry i fałd), mocnego, ale nie ociężałego. To nie piesek dekoracyjny, lecz narzędzie pracy myśliwego, dlatego każda część ciała jest funkcjonalna.
Główne parametry
Wygląd i wzorzec rasy · 8
| Cecha | Opis standardu |
|---|---|
| Wzrost (w kłębie) | Psy: 45–52 cm; Suki: 42–49 cm. |
| Waga | Orientacyjnie 15–25 kg (wzorzec nie reguluje tego sztywno, liczą się proporcje). |
| Głowa | Czaszka zaokrąglona, kufa prosta i długa. Przejście od czoła do kufy (stop) zauważalne, ale nie ostre. |
| Uszy | Wiszące, długie, z zaokrąglonymi końcami. Osadzone nisko. Przylegają ściśle do głowy, co jest typowe dla gończych. |
| Oczy | Ciemnobrązowe, z uważnym i spokojnym wyrazem. Powieki ciemne. |
| Ogon | Szablasty, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W ruchu nie jest noszony powyżej linii grzbietu. |
| Sierść | Krótka, szorstka, prosta i błyszcząca. Podszerstek słabo rozwinięty (dlatego pies marznie podczas silnych mrozów). |
| Umaszczenie | Typowe - tricolor (czarno-łaciate z podpalaniem). Dopuszczalne brązowo-łaciate z podpalaniem. Rozmiar łat nie jest ograniczony. |
Warto zaznaczyć, że w przeciwieństwie do rasy chihuahua, gończy estoński ma mocny kościec i nie wygląda na kruchego. Jest stworzony do długiego biegu, dlatego jego klatka piersiowa jest głęboka i pojemna (sięga łokci), co zapewnia doskonałą objętość płuc.
