Chihuahua

Historia rozwoju rasy chihuahua przypomina wciągający kryminał, w którym fakty przeplatają się z legendami. Większość kynologów zgadza się, że korzenie tej rasy sięgają głębokiej starożytności, czyniąc ją najstarszą rasą na kontynencie amerykańskim.

Najpopularniejsza teoria naukowa wiąże pochodzenie chihuahua z psami techichi. Były to niewielkie, nieme (nie szczekały) psy hodowane przez Tolteków jeszcze w IX wieku na terenie dzisiejszego Meksyku. Techichi były nieco większe od współczesnych chihuahua i miały dłuższą sierść. Ich wizerunki można znaleźć na kamieniach piramid w Cholula oraz w starożytnych manuskryptach.

Po podbiciu Tolteków przez Azteków, techichi stały się świętymi zwierzętami. Aztecka arystokracja wierzyła, że psy te są przewodnikami dusz zmarłych w drodze do zaświatów – „Mictlán”. Niestety, ta wiara często kosztowała psy życie – chowano je razem z właścicielami. Istnieje również teoria, że krew techichi zmieszała się z chińskimi grzywaczami, które mogli przywieźć konkwistadorzy lub kupcy, co doprowadziło do zmniejszenia rozmiarów i pojawienia się odmian krótkowłosych.

„Współczesne” chihuahua zostały zauważone przez amerykańskich turystów dopiero w 1850 roku w starych ruinach w pobliżu Casa Grande w meksykańskim stanie Chihuahua. Lokalni handlarze sprzedawali te kieszonkowe pieski jako żywe pamiątki. Stan ten graniczy z amerykańskimi stanami Teksas, Arizona i Nowy Meksyk, skąd rasa rozpoczęła swój triumfalny marsz przez świat. American Kennel Club (AKC) oficjalnie zarejestrował rasę w 1904 roku, a pierwszym zapisanym przedstawicielem był pies o imieniu Midget.

To kompaktowy pies o kwadratowej budowie ciała, choć u suczek dopuszcza się nieco bardziej wydłużony format ze względu na funkcje rozrodcze. Głównym znakiem rozpoznawczym rasy jest głowa.

• Głowa: Ma charakterystyczny kształt jabłka (Apple head). To jedyna rasa, u której niezrośnięte ciemiączko (molera) historycznie uznawano za normę, choć współczesne standardy dążą do jego braku ze względu na bezpieczeństwo zwierzęcia.
• Pysk: Krótki, szeroki u nasady, zwężający się ku nosowi, ale nie powinien być ostry jak u „liska”. Stop (przejście od czoła do kufy) jest bardzo głęboki i wyraźny, prawie pod kątem 90 stopni.
• Oczy: Duże, okrągłe, bardzo wyraziste, ale nie powinny być nadmiernie wypukłe (wyłupiaste). Kolor przeważnie ciemny.
• Uszy: Stojące, duże, szerokie u nasady, lekko zwężające się i zaokrąglone na końcach. W stanie spoczynku mogą być rozłożone na boki pod kątem 45 stopni.
• Ogon: Wysoko osadzony, prosty, umiarkowanej długości. Ważną cechą rasową jest sposób, w jaki pies go nosi: uniesiony w kształcie sierpa lub zgięty, przy czym końcówka ogona skierowana jest ściśle wzdłuż kręgosłupa (półkole).

Rodzaje sierści i umaszczenie

Wzorzec FCI wyraźnie rozróżnia dwie odmiany:

1. Chihuahua krótkowłosa: Sierść jest krótka, ściśle przylegająca do ciała, lśniąca i miękka w dotyku. Na szyi i ogonie może być nieco dłuższa. Ten typ często nazywany jest „królewską miniaturą”.
2. Chihuahua długowłosa: Te psy często nazywa się „słonecznymi” ze względu na ich zachwycający wygląd. Sierść jest delikatna, jedwabista, prosta lub lekko falista. Cechą charakterystyczną jest obecność „piór” na uszach, kryzy na szyi, „portek” na łapach i bujnego pióropusza na ogonie.

Jeśli chodzi o kolory, chihuahua to prawdziwa paleta malarska. Dopuszczalne są wszystkie maści i ich odcienie, z wyjątkiem umaszczenia merle (marmurkowego), które jest zakazane przez wiele federacji kynologicznych ze względu na problemy genetyczne. Za rzadkie i cenne uważa się warianty błękitne, czekoladowe, liliowe oraz izabelowate.

Niech nie zmyli was rozmiar – wewnątrz tego psa drzemie duch lwa. Psychika chihuahua uważana jest za jedną z najbardziej stabilnych wśród ras karłowatych. Histeria czy tchórzostwo to wada, a nie norma, jak błędnie sądzi wielu laików.

Właściciele często wymieniają następujące cechy charakteru:

• Oddanie jednemu właścicielowi: Chihuahua mają tendencję do wybierania „swojego” człowieka, któremu będą bezgranicznie oddane. Mogą być zazdrosne, próbując odsunąć innych członków rodziny lub zwierzęta od pana.
• Odwaga: Ten pies nie zdaje sobie sprawy ze swoich gabarytów. Bez wahania rzuci się do obrony terytorium nawet przeciwko ogromnemu psu. Wymaga to od właściciela czujności na spacerach. W przeciwieństwie do psów zaprzęgowych, takich jak husky syberyjski, które zazwyczaj są przyjazne wobec obcych, czy myśliwych w typie podenco z Kampanii, chihuahua to przede wszystkim stróż i strażnik swojego mikroświata.
• Inteligencja i empatia: Doskonale wyczuwają nastrój właściciela. Jeśli jesteś smutny, chihuahua po prostu usiądzie obok i będzie cicho siedzieć, przytulając się ciepłym bokiem.
• „Drżenie”: Często można zobaczyć, jak chihuahua drży. Nie zawsze wynika to z zimna. W ten sposób objawia się ich szybki metabolizm, ekscytacja, radość lub czujność.

Opieka nad chihuahua nie jest uciążliwym obowiązkiem, ale musi być regularna.

Sierść i kąpiel

Nie zaleca się mycia chihuahua zbyt często, ponieważ zmywa to ochronną warstwę tłuszczu ze skóry, co może prowadzić do łupieżu. Optymalny wariant to raz na trzy-cztery miesiące, używając szamponów hipoalergicznych. Psy długowłose po „łaźni” koniecznie trzeba wysuszyć suszarką (ciepłym, nie gorącym powietrzem), aby uniknąć przeziębienia i kołtunienia sie sierści.

Osobniki krótkowłose wystarczy przetrzeć wilgotną chusteczką lub wyczesać gumową rękawicą. Długowłose należy czesać 2-3 razy w tygodniu metalowym grzebieniem, zwracając uwagę na strefę za uszami i pod pachami, gdzie mogą tworzyć się kołtuny.

Manicure i uszy

Właściciel chihuahua musi dokładnie kontrolować stan pazurów. Ze względu na małą wagę psa, pazury nie ścierają się naturalnie o asfalt. Zbyt długie pazury deformują łapę i psują chód. Należy je przycinać raz na 10-14 dni. Jasne pazury łatwiej obciąć – pod światło widać różowe naczynie krwionośne (miazgę). Z ciemnymi trzeba być ostrożniejszym i ścinać po milimetrze.

Ubranka – to konieczność

W chłodne dni, zwłaszcza zimą i deszczową jesienią, chihuahua trzeba koniecznie ubierać. To nie kaprys mody, a kwestia przetrwania. Przez małą objętość ciała błyskawicznie tracą ciepło. Garderoba powinna obejmować: płaszcz przeciwdeszczowy, ciepły sweter oraz zimowy kombinezon.

Wielu właścicieli popełnia fatalny błąd, zakładając, że „kieszonkowego” psa nie trzeba wychowywać. W rezultacie otrzymują „domowego tyrana”. Chihuahua świetnie poddaje się szkoleniu i potrzebuje go dla zdrowia psychicznego.

Kluczowe momenty wychowania:

• Toaleta: Chihuahua łatwo uczą się korzystać z podkładu higienicznego lub kuwety, co jest bardzo wygodne w niepogodę. Nie zwalnia to jednak z potrzeby spacerów.
• Socjalizacja: Zabieraj szczeniaka na rękach w zatłoczone miejsca, zapoznawaj z innymi (bezpiecznymi) psami. Izolowana chihuahua staje się agresywna i szczekliwa.
• Kontrola szczekania: Rasa ma skłonność do „alarmowania” z byle powodu. Komendy „Cicho” trzeba uczyć od pierwszych dni.

Jeśli zastanawiasz się nad wyborem rasy miniaturowej, zwróć uwagę na rosyjskiego toya (który jest wyższy na łapach i ma nieco inny temperament) lub pinczera miniaturowego (który jest bardziej aktywny i z natury jest psem służbowym). Popularnym konkurentem jest też szpic miniaturowy (pomeranian), który wymaga jednak znacznie więcej pielęgnacji sierści.

Ogólnie rzecz biorąc, chihuahua to rasa genetycznie zdrowa i wytrzymała. Poważne choroby serca czy wątroby związane z wiekiem zdarzają się rzadziej niż u innych ras. Jednakże anatomia dyktuje specyficzne słabe punkty.

Szczególną uwagę należy zwrócić na zęby. Chodzi nie tylko o warunki utrzymania, ale o wzorzec rasy, który przewiduje krótką szczękę. Zęby są osadzone bardzo ciasno, co sprzyja gromadzeniu się osadu. Właściwe żywienie i systematyczne usuwanie kamienia nazębnego (ultradźwiękami w klinice) pozwalają zachować uzębienie chihuahua do późnej starości.

Metabolim u chihuahua jest szalony. Spalają kalorie znacznie szybciej niż duże psy, ale ich żołądek jest mikroskopijny. Główna zasada: żadnego jedzenia ze stołu! Kawałek kiełbasy dla owczarka to drobiazg, a dla chihuahua – uderzeniowa dawka soli i przypraw, która może zniszczyć wątrobę.

Karmy przemysłowe: Wybieraj tylko klasę „Super-premium” lub „Holistic” dla małych ras (Small/Mini breed). Granulki muszą być drobne. Tanie karmy marketowe często wywołują alergie i kamicę moczową.

Żywienie naturalne: Jeśli zdecydujesz się gotować samodzielnie, dieta powinna składać się z:

• Mięsa (wołowina, indyk, królik) – obrobione termicznie lub przemrożone.
• Produktów mlecznych (twaróg, kefir o niskiej zawartości tłuszczu).
• Warzyw (cukinia, marchew, dynia).
• Ryżu lub kaszy gryczanej (w niewielkiej ilości).

Chihuahua to rasa skłonna do przejadania się i otyłości. Dodatkowe 100-200 gramów wagi dla nich to jak 10 kg dla człowieka. Daje to ogromne obciążenie na cienkie łapki i serce. Dlatego ścisłe dawkowanie jedzenia jest kluczowe.

• Chihuahua mają największy mózg w stosunku do wielkości ciała spośród wszystkich ras psów.
• W przeszłości wierzono, że te psy mogą przejmować choroby właściciela (szczególnie astmę) na siebie. Nauka tego nie potwierdza, ale efekt terapeutyczny obcowania z nimi jest niezaprzeczalny.
• Marilyn Monroe była fanką rasy i miała chihuahua o imieniu Choo-Choo.
• Stado chihuahua może działać bardzo zorganizowanie i nawet zaatakować znacznie większe psy, pracując jak jeden organizm.

Czy chihuahua dogadują się z dziećmi?
To nie jest najlepsza rasa dla rodzin z bardzo małymi dziećmi (do 6-7 lat). Dziecko może niechcący skrzywdzić delikatnego psa, a pies w odpowiedzi może ugryźć w samoobronie. Dla starszych dzieci – to wspaniały przyjaciel.

Czy to prawda, że nie trzeba z nimi wychodzić?
Nie, to mit. Chociaż mogą załatwiać się w domu, spacery są potrzebne dla nowych wrażeń, formy fizycznej i socjalizacji. Bez wychodzenia na dwór pies staje się lękliwy lub złośliwy.

Ile śpią?
Chihuahua kochają komfort i mogą spać wiele godzin z rzędu, zagrzebane pod kołdrą. W warunkach mieszkaniowych są prawdziwymi „zwierzętami nornymi”.