Historia rasy: od Majów do współczesności
Historia rozwoju rasy chihuahua przypomina wciągający kryminał, w którym fakty przeplatają się z legendami. Większość kynologów zgadza się, że korzenie tej rasy sięgają głębokiej starożytności, czyniąc ją najstarszą rasą na kontynencie amerykańskim.
Najpopularniejsza teoria naukowa wiąże pochodzenie chihuahua z psami techichi. Były to niewielkie, nieme (nie szczekały) psy hodowane przez Tolteków jeszcze w IX wieku na terenie dzisiejszego Meksyku. Techichi były nieco większe od współczesnych chihuahua i miały dłuższą sierść. Ich wizerunki można znaleźć na kamieniach piramid w Cholula oraz w starożytnych manuskryptach.
Po podbiciu Tolteków przez Azteków, techichi stały się świętymi zwierzętami. Aztecka arystokracja wierzyła, że psy te są przewodnikami dusz zmarłych w drodze do zaświatów - „Mictlán”. Niestety, ta wiara często kosztowała psy życie - chowano je razem z właścicielami. Istnieje również teoria, że krew techichi zmieszała się z chińskimi grzywaczami, które mogli przywieźć konkwistadorzy lub kupcy, co doprowadziło do zmniejszenia rozmiarów i pojawienia się odmian krótkowłosych.
„Współczesne” chihuahua zostały zauważone przez amerykańskich turystów dopiero w 1850 roku w starych ruinach w pobliżu Casa Grande w meksykańskim stanie Chihuahua. Lokalni handlarze sprzedawali te kieszonkowe pieski jako żywe pamiątki. Stan ten graniczy z amerykańskimi stanami Teksas, Arizona i Nowy Meksyk, skąd rasa rozpoczęła swój triumfalny marsz przez świat. American Kennel Club (AKC) oficjalnie zarejestrował rasę w 1904 roku, a pierwszym zapisanym przedstawicielem był pies o imieniu Midget.
Jak wygląda chihuahua: wzorzec i cechy wyglądu
To kompaktowy pies o kwadratowej budowie ciała, choć u suczek dopuszcza się nieco bardziej wydłużony format ze względu na funkcje rozrodcze. Głównym znakiem rozpoznawczym rasy jest głowa.
- Głowa: Ma charakterystyczny kształt jabłka (Apple head). To jedyna rasa, u której niezrośnięte ciemiączko (molera) historycznie uznawano za normę, choć współczesne standardy dążą do jego braku ze względu na bezpieczeństwo zwierzęcia.
- Pysk: Krótki, szeroki u nasady, zwężający się ku nosowi, ale nie powinien być ostry jak u „liska”. Stop (przejście od czoła do kufy) jest bardzo głęboki i wyraźny, prawie pod kątem 90 stopni.
- Oczy: Duże, okrągłe, bardzo wyraziste, ale nie powinny być nadmiernie wypukłe (wyłupiaste). Kolor przeważnie ciemny.
- Uszy: Stojące, duże, szerokie u nasady, lekko zwężające się i zaokrąglone na końcach. W stanie spoczynku mogą być rozłożone na boki pod kątem 45 stopni.
- Ogon: Wysoko osadzony, prosty, umiarkowanej długości. Ważną cechą rasową jest sposób, w jaki pies go nosi: uniesiony w kształcie sierpa lub zgięty, przy czym końcówka ogona skierowana jest ściśle wzdłuż kręgosłupa (półkole).
Rodzaje sierści i umaszczenie
Wzorzec FCI wyraźnie rozróżnia dwie odmiany:
- Chihuahua krótkowłosa: Sierść jest krótka, ściśle przylegająca do ciała, lśniąca i miękka w dotyku. Na szyi i ogonie może być nieco dłuższa. Ten typ często nazywany jest „królewską miniaturą”.
- Chihuahua długowłosa: Te psy często nazywa się „słonecznymi” ze względu na ich zachwycający wygląd. Sierść jest delikatna, jedwabista, prosta lub lekko falista. Cechą charakterystyczną jest obecność „piór” na uszach, kryzy na szyi, „portek” na łapach i bujnego pióropusza na ogonie.
Jeśli chodzi o kolory, chihuahua to prawdziwa paleta malarska. Dopuszczalne są wszystkie maści i ich odcienie, z wyjątkiem umaszczenia merle (marmurkowego), które jest zakazane przez wiele federacji kynologicznych ze względu na problemy genetyczne. Za rzadkie i cenne uważa się warianty błękitne, czekoladowe, liliowe oraz izabelowate.
