Historia pochodzenia kota egzotycznego długowłosego
Historia kota egzotycznego długowłosego jest nierozerwalnie związana z historią jego krótkowłosego krewnego. Wszystko zaczęło się w latach 50. XX wieku w USA, kiedy hodowcy kotów perskich postanowili „ulepszyć” amerykańską rasę krótkowłosą, dodając jej srebrzyste umaszczenie i masywniejszą budowę ciała persów. Jednak wyniki krzyżowania okazały się nieoczekiwane: kocięta miały uroczy wygląd persów (płaska mordka, duże oczy, mocna budowa ciała), ale krótką, gęstą, pluszową sierść. Te koty początkowo nazywano „sterlingami” ze względu na srebrzyste umaszczenie, ale później, gdy pojawiły się inne warianty kolorystyczne, rasę nazwano kotem egzotycznym krótkowłosym. Oficjalnie uznano ją w 1967 roku.
Jednak genetyka przyniosła niespodziankę. Ponieważ koty perskie były nosicielami genu długiej sierści (recesywnego), podczas krzyżowania z amerykańskimi kotami krótkowłosymi gen ten został przekazany egzotykom. Kiedy dwa krótkowłose egzotyki, oba będące nosicielami tego recesywnego genu, były ze sobą krzyżowane, w miocie mogły pojawiać się długowłose kocięta. Początkowo takie kocięta uważano za „niestandardowe” i wykluczano z hodowli rasy egzotycznej krótkowłosej.
Z czasem stosunek do długowłosych egzotyków uległ zmianie. Ich uroczy wygląd, łączący cechy persa i egzotyka, oraz łagodny charakter zyskały zwolenników. Jednak ich status wciąż pozostaje nieco niejasny i zależy od organizacji felinologicznej:
- CFA (Cat Fanciers' Association): W USA koty egzotyczne długowłose często są rejestrowane i wystawiane jako Koty perskie. Całkowicie odpowiadają standardowi rasy perskiej.
- TICA (The International Cat Association): TICA uznaje rasę egzotyczną, która obejmuje zarówno odmianę krótkowłosą, jak i długowłosą. Egzotyk długowłosy (Exotic Longhair) konkuruje w tej samej grupie co persy.
- FIFe (Fédération Internationale Féline) oraz WCF (World Cat Federation): Te europejskie organizacje często traktują długowłose egzotyki jako wariant rasy kota egzotycznego krótkowłosego, a nie jako osobną rasę czy część rasy perskiej. Mogą brać udział w wystawach, ale czasami bez prawa do tytułów championów, choć zasady mogą ulegać zmianie.
Tak więc, chociaż kot egzotyczny długowłosy nie zawsze posiada oficjalny status odrębnej rasy, jest ulubieńcem wielu osób dzięki swojemu unikalnemu wyglądowi i wspaniałemu temperamentowi, dziedzicząc najlepsze cechy po swoich perskich i egzotycznych krótkowłosych przodkach.
Jak wygląda Kot egzotyczny długowłosy: opis wyglądu i standardy
Kot egzotyczny długowłosy to w zasadzie pers z genem krótkiej sierści, który się nie ujawnił, ustępując miejsca recesywnemu genowi długiej sierści. Dlatego jego wygląd jest niemal identyczny z wyglądem kota perskiego i odpowiada jego standardowi w większości aspektów, z wyjątkiem pewnych niuansów w teksturze sierści, która może nie być tak obfita i „watowata” jak u niektórych współczesnych persów wystawowych.
- Głowa: Duża, okrągła, masywna, z szeroką czaszką. Czoło wypukłe.
- Pyszczek: Krótki, szeroki, z wyraźnym „stopem” (przejście od czoła do nosa). Policzki pełne, okrągłe. Podbródek mocny, dobrze rozwinięty. Poduszeczki wąsów wyraźne.
- Nos: Krótki, zadarty, szeroki, z otwartymi nozdrzami. Położony między oczami.
- Oczy: Duże, okrągłe, szeroko rozstawione, wyraziste. Nadają pyszczkowi słodki, zdziwiony wyraz. Kolor oczu powinien być intensywny i odpowiadać umaszczeniu sierści (najczęściej miedziany lub ciemnopomarańczowy, ale bywają też niebieskie u kotów typu colorpoint i białych, zielone u szynszylowych i srebrzystych).
- Uszy: Małe, z zaokrąglonymi końcami, szeroko rozstawione, nisko osadzone na głowie, lekko pochylone do przodu. Pożądane, aby miały gęste pędzelki sierści wewnątrz.
- Tułów: Typu „cobby” – kompaktowy, mocny, przysadzisty, z szeroką klatką piersiową i masywnym grzbietem. Dobrze rozwinięta muskulatura. Barki i zad masywne.
- Kończyny: Krótkie, grube, mocne. Łapy duże, okrągłe, mocne. Pożądane pędzelki sierści między palcami.
- Ogon: Krótki (proporcjonalny do ciała), gruby u nasady, lekko zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi. Pokryty bardzo gęstą i długą sierścią, tworzącą „pióropusz”.
- Sierść: Główna różnica w stosunku do egzotyka krótkowłosego – długa, gęsta, miękka, jedwabista w dotyku. Nie przylega ściśle do ciała, lecz sterczy, tworząc wrażenie puszystej chmurki. Na szyi i piersi tworzy okazały kołnierz, na ogonie – puszysty pióropusz. Tekstura może być nieco lżejsza niż u klasycznego persa, ale nadal wymaga starannej pielęgnacji.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są absolutnie wszystkie możliwe umaszczenia i wzory uznane dla rasy perskiej. Obejmuje to umaszczenia jednolite (biały, czarny, rudy, kremowy, niebieski, liliowy), dymne, szynszylowe, srebrzyste, złociste, tabby (pręgowany, marmurkowy, cętkowany), bikolory, szylkretowe, colorpoint i inne.
