Fiński lapphund: krótki przegląd i charakterystyka
Fiński lapphund: krótki przegląd i charakterystyka · 10
| Parametr | Charakterystyka |
|---|---|
| Kraj pochodzenia | Finlandia (region Laponia) |
| Nazwa oryginalna | Suomenlapinkoira |
| Grupa FCI | Grupa 5 (Szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 3 (Nordyckie psy stróżujące i pasterskie) |
| Rok uznania wzorca | 1954 (wstępny), 1975 (współczesny) |
| Długość życia | 12–15 lat (rasa długowieczna) |
| Wzrost w kłębie (psy) | 49 cm (ideał), dopuszczalne 46–52 cm |
| Wzrost w kłębie (suki) | 44 cm (ideał), dopuszczalne 41–47 cm |
| Waga | 18–24 kg (zależnie od płci i budowy) |
| Typ sierści | Długa, gęsta, dwuwarstwowa, z obfitym podszerstkiem |
| Poziom aktywności | Wysoki, wymaga stymulacji umysłowej |
Charakter i zachowanie
Jeśli porównać temperament fińskiego lapphunda z innymi rasami północnymi, na przykład z niezależnym husky czy dumnym malamutem, to finn jest inteligentnym ekstrawertykiem. Przedstawiciele tej rasy są weseli, chętni do zabawy, radosne, ruchliwe i energiczne. Jednocześnie są zadziwiająco spokojni i zrównoważeni w domu. Kynolodzy często nazywają to „wyłącznikiem”: na dworze pies jest gotów biegać godzinami, a w domu niezauważalnie drzemie u nóg.
Cechy psychiki:
- Brak agresji: Lapphundy historycznie były selekcjonowane pod kątem braku jakiejkolwiek agresji wobec człowieka. Mogą szczekać, ostrzegając o przyjściu obcego, ale nigdy nie zaatakują pierwsze. Wobec nieznajomych są podejrzliwe, ale zazwyczaj dobrze wyczuwają nastawienie ludzi do siebie i swoich bliskich.
- Orientacja na człowieka: Są uzależnione od kontaktu. To nie jest pies, którego można zamknąć w kojcu i przychodzić raz dziennie nakarmić. Kochają, gdy właściciele poświęcają im uwagę, chcą brać udział we wszystkich sprawach rodzinnych.
- Inteligencja i spryt: Podobnie jak samoyed, fiński lapphund jest bardzo bystry, ale ma własne zdanie. Szybko się uczą, jednak mogą szukać sposobów na wykonanie komendy mniejszym nakładem sił.
- Przyjaźń z innymi: Jeśli właściciel jest zajęty, same znajdują sobie rozrywkę. Bardzo lubią bawić się z innymi zwierzętami domowymi, nawet z kotami, z którymi wychowują się od małego. Ich instynkt pasterski jest miękki - nie „podgryzają” owiec czy kotów po piętach jak corgi, a raczej kontrolują przestrzeń.
Zalety i wady rasy
Zalety i wady rasy · 6
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Bardzo rodzinne, kochają dzieci. | Skłonność do szczekania (historyczna konieczność przy wypasie). |
| Efektowny wygląd, budzący zachwyt. | Obfite linienie 1–2 razy w roku („wełniany sztorm”). |
| Wysoka inteligencja i podatność na szkolenie. | Mogą być uparte, wymgają motywacji. |
| Brak skłonności do włóczęgostwa i ucieczek. | Źle znoszą samotność i izolację. |
| Końskie zdrowie i długowieczność. | Ciężko znoszą silne upały (potrzebna klimatyzacja lub cień). |
| Łatwo dogadują się z innymi zwierzętami. | Wymagają aktywnych spacerów, nie dla leniwych. |
Szkolenie, sport i socjalizacja
Przedstawiciele tej rasy to niezwykle inteligentne psy, które podołają praktycznie każdemu zadaniu. Można nauczyć je wszystkiego, co przyjdzie Wam do głowy, od cyrkowych sztuczek po pracę węchową. Od dawna lapphundy pracowały na północy i pomagały mieszkańcom w gospodarstwie, są więc jednymi z najbardziej wytrzymałych i uniwersalnych psów.
Świetnie tropią, dlatego w dzisiejszych czasach często pomagają ratownikom w poszukiwaniu zaginionych osób lub ludzi uwięzionych pod gruzami po klęskach żywiołowych. Lapphundy są zawsze czujne, wychodzą z nich doskonali stróże-sygnaliści (ale nie ochroniarze). Dzięki łagodnemu charakterowi i „pluszowemu” wyglądowi z powodzeniem biorą udział w dogoterapii - pomagają chorym osobom o ograniczonych zdolnościach fizycznych lub umysłowych.
Rekomendowane dyscypliny sportowe:
- Agility: Lapphundy są zwrotne i lubią współpracę z przewodnikiem.
- Nosework: Praca węchowa idealnie obciąża ich mózg.
- Pasterstwo: Jeśli jest możliwość, spróbujcie zajęć z owcami. To budzi ich starożytne instynkty, podobnie jak to robi szwedzki vallhund.
- Obedience (Posłuszeństwo): Możliwy wysoki poziom, ale treningi muszą być ciekawe.
Główna zasada szkolenia „finna”: żadnego przymusu. Tylko pozytywne wzmocnienie. Jeśli będziecie wywierać presję na psa, on po prostu się „wyłączy” i przestanie reagować. Treningi muszą być różnorodne, inaczej lapphund będzie się nudził i straci zainteresowanie. Wspaniałym bodźcem do wykonywania zadań będą smakołyki i szczera pochwała.
