Historia pochodzenia rasy
Historia szpica fińskiego sięga korzeniami głębokiej starożytności i, niestety, nie zachowały się dokładne zapisy dotyczące jego pochodzenia. Uważa się, że przodkowie tych psów przybyli na tereny współczesnej Finlandii wraz z migrującymi plemionami ugrofińskimi tysiące lat temu. Przez wieki psy te były niezastąpionymi pomocnikami lokalnych myśliwych, pomagając im przetrwać w surowych warunkach północnych lasów. Specjalizowały się w polowaniu na drobną zwierzynę i ptactwo, w szczególności na głuszce i cietrzewie. Ich unikalna metoda polowania polegała na znalezieniu ptaka, zagonieniu go na drzewo i zwróceniu uwagi myśliwego charakterystycznym, donośnym szczekaniem, jednocześnie odwracając uwagę zdobyczy.
W XIX wieku, wraz z rozwojem dróg transportowych i aktywnym mieszaniem się populacji, czystorasowe szpice fińskie znalazły się na granicy wyginięcia z powodu niekontrolowanego krzyżowania z innymi rasami. Na szczęście, znaleźli się entuzjaści, którzy postanowili uratować narodową rasę. Dwaj leśnicy z Heelsinki, Hugo Roos i Hugo Sandberg, pod koniec lat 80. XIX wieku podróżowali po północnych regionach Finlandii, gdzie wciąż istniały izolowane populacje tych psów. Wybrali najlepszych przedstawicieli i zapoczątkowali ukierunkowany program hodowlany.
Dzięki ich wysiłkom, w 1892 roku rasa została oficjalnie uznana przez Fiński Kennel Klub, a w 1897 roku powstał pierwszy wzorzec. Wtedy też odbyła się pierwsza wystawa poświęcona wyłącznie tym psom. W 1979 roku szpic fiński został oficjalnie ogłoszony narodowym psem Finlandii. Dziś ta rasa jest dumą kraju i symbolem jego naturalnego dziedzictwa. Na terenie Europy Wschodniej rasa ta przez długi czas była znana jako karelsko-fińska łajka, ale od 2006 roku, zgodnie z umową między federacjami kynologicznymi Finlandii i Rosji, wszystkie psy tego typu są rejestrowane pod jedną nazwą - szpic fiński.
Jak wygląda szpic fiński: wzorzec i opis wyglądu
Szpic fiński to pies nieco mniejszy od średniego rozmiaru, o prawie kwadratowej sylwetce, mocnej, ale nie ciężkiej budowie. Jego wygląd promieniuje żywością, energią i pewnością siebie. Cała jego postawa, zwłaszcza „lisia” głowa i jaskrawe futro, czyni go niezwykle atrakcyjnym.
- Głowa: Czaszka średniej szerokości, lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy płynne, ale wyraźne. Kufa wąska, sucha, zwężająca się ku nosowi. Grzbiet nosa prosty. Trufla nosowa zawsze czarna.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowego kształtu, lekko skośnie osadzone. Kolor - od ciemnobrązowego do orzechowego. Wyraz oczu żywy, inteligentny i nieco czujny.
- Uszy: Wysoko osadzone, stojące, niewielkich rozmiarów, zaostrzone na końcach. Bardzo ruchliwe, co świadczy o ostrym słuchu psa.
- Tułów: Szyja muskularna, średniej długości, pokryta gęstą sierścią, tworzącą bujny „kołnierz”, szczególnie u samców. Grzbiet krótki, mocny i prosty. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, ale nie zbyt szeroka.
- Ogon: Wysoko osadzony, energicznie zarzucony na grzbiet w kształcie pierścienia, przylegający do uda. Pokryty długą, gęstą sierścią.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy zwarte, okrągłego kształtu („kocie”), z czarnymi poduszkami.
- Sierść: Podwójna. Włos okrywowy średniej długości, szorstki i prosty, szczególnie długi na szyi, grzbiecie i ogonie. Podszerstek krótki, gęsty, miękki i jaśniejszego odcienia. Taka struktura sierści doskonale chroni psa przed zimnem i wilgocią.
- Umaszczenie: Jasno-rude lub złocisto-rude. Odcień na grzbiecie jest zazwyczaj bardziej nasycony. Dopuszczalne są jaśniejsze obszary na wewnętrznej stronie uszu, policzkach, gardle, klatce piersiowej, brzuchu i wewnętrznej stronie kończyn. Niewielka biała plama na klatce piersiowej i białe „skarpetki” na łapach są dopuszczalne, ale niepożądane.
