Historia pochodzenia wyżła francuskiego typu pirenejskiego
Historia wyżłów francuskich to długa droga, która ma swoje korzenie w głębi wieków. Uważa się, że ich przodkami były stare hiszpańskie i włoskie psy legawce, które trafiły do Francji już w średniowieczu. Przez długi czas psy te hodowano wyłącznie ze względu na ich cechy użytkowe, nie zwracając szczególnej uwagi na wygląd zewnętrzny. Były znane pod ogólną nazwą „braque”, co z francuskiego tłumaczy się jako „wystawiający” lub „wskazujący”. Psy te stały się podstawą dla wielu współczesnych ras wyżłów kontynentalnych, pozostawiając swój genetyczny ślad w całej Europie.
Przez długi czas wyżły francuskie nie miały wyraźnego podziału na typy. Jednak pod koniec XIX wieku wśród hodowców pojawiły się rozbieżności co do pożądanego wyglądu. Jedni dążyli do zachowania starego, cięższego i bardziej masywnego typu psa, podczas gdy inni widzieli przyszłość rasy w lżejszych, szybszych i bardziej eleganckich przedstawicielach. Doprowadziło to do stopniowego wyodrębnienia się dwóch osobnych, choć bardzo blisko spokrewnionych, ras:
- Typ gaskoński: Większy, cięższy, z bardziej wyraźnymi cechami dawnych psów gończych (np. fałdy skórne, dłuższe uszy). Uważany jest za bliższy oryginalnemu typowi wyżłów francuskich.
- Typ pirenejski: Mniejszy, lżejszy, bardziej atletyczny i energiczny. Ten typ został wyhodowany przez myśliwych u podnóża Pirenejów, którzy potrzebowali niestrudzonego i szybkiego pomocnika do polowań w trudnym, górzystym terenie.
Typ pirenejski szybko zyskał popularność dzięki swojej wszechstronności, elegancji i niesamowitej wydajności w pracy. Okazał się idealnie przystosowany do współczesnych wymagań łowiectwa. Oficjalne uznanie i podział na dwa typy nastąpił w połowie XX wieku, kiedy to stworzono osobne wzorce dla każdej z ras. Dziś wyżeł francuski typu pirenejskiego jest znacznie bardziej rozpowszechniony i popularny niż jego gaskoński krewny, a myśliwi na całym świecie cenią go za wyjątkowe walory użytkowe i wspaniały charatker.
Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny wyżła pirenejskiego
Wyżeł francuski typu pirenejskiego to pies średniej wielkości, harmonijnie zbudowany, umięśniony, ale bez zbędnej masy. Sprawia wrażenie szlachetności, siły i wytrzymałości. Jego wygląd jest ucieleśnieniem funkcjonalności, gdzie każda cecha podkreśla jego myśliwskie przeznaczenie.
Głowa wyżła pirenejskiego ma charakterystyczny kształt: czaszka jest prawie płaska lub lekko zaokrąglona, z niezbyt wyraźnie zaznaczonym przełomem czołowo-nosowym (stopem). Kufa jest prosta, nieco krótsza od mózgoczaszki. Wargi nie są zbyt grube, górna warga lekko przykrywa dolną. Nos jest zawsze brązowy, z dobrze otwartymi nozdrzami.
Oczy - to jedna z najbardziej wyrazistych cech rasy. Są kasztanowe lub ciemnożółte, o inteligentnym, łagodnym i oddanym wyrazie. Spojrzenie jest proste i otwarte. Uszy osadzone są wysoko, nieco powyżej linii oczu. Nie są zbyt długie, lekko zawijają się do przodu i mają niewielkie fałdy. Końcówka ucha powinna być zaokrąglona.
Tułów psa jest mocny i atletyczny. Szyja długa, umięśniona, może mieć niewielkie podgardle. Kłąb jest dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty i mocny. Zad lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia wytrzymałość podczas długotrwałego biegu. Brzuch jest umiarkowanie podkasany, w odróżnieniu od bardziej podkasanego brzucha u wyżła francuskiego typu gaskońskiego.
Ogon może być naturalnie krótki lub długi. Jeśli pies rodzi się z długim ogonem, tradycyjnie był on kopiowany, jednak w wielu krajach praktyka ta jest obecnie zakazana. Pies nosi ogon poziomo lub lekko opuszczony.
Sierść wyżła pirenejskiego jest krótka, cienka i gęsta, co zapewnia dobrą ochronę przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Na grzbiecie może być nieco grubsza. Umaszczenie występuje w dwóch głównych typach:
- Kasztanowe (brązowe): Może być jednolite lub z białymi znaczeniami na piersi i łapach.
- Białe w kasztanowe łaty: Łaty mogą być różnej wielkości, czasem z gęstym nakrapianiem. Takie umaszczenie jest bardziej powszechne.
