Charakter rasy Spaniel francuski

Charakter i temperament

Jeśli opisywać charakter spaniela francuskiego jednym słowem, słowo to brzmiałoby „delikatny”. To niesamowicie czułe, zrównoważone i społecznie zorientowane psy. Całkowicie brak im agresji wobec ludzi czy nieufności. Mocno przywiązują się do swojej rodziny i uwielbiają być w centrum uwagi, podążając za właścicielem z pokoju do pokoju.

U tej rasy wyraźnie widać dwie strony natury:

• W domu: To spokojny, posłuszny i bardzo czuły towarzysz. Uwielbia dzieci i jest gotów znosić ich zabawy, wykazując zadziwiającą ostrożność. To „pies-rzep” w najlepszym tego słowa znaczeniu.
• W polu (na polowaniu): Pies się zmienia. Pojawia się zapał, energia i pełna koncentracja na pracy. Demonstruje pewne, ale metodyczne poszukiwanie, odwagę i stały kontakt z właścicielem, regularnie sprawdzając jego lokalizację.

Wrażliwość i inteligencja

Spaniel francuski to bardzo inteligentny i niesamowicie wrażliwy pies. Subtelnie wyczuwa nastrój właściciela i stara się go zadowolić. Ta wrażliwość ma też drugą stronę: pies skrajnie źle reaguje na krzyki, grubiaństwo czy twarde metody wychowawcze. Kara może sprawić, że „zamknie się w sobie”, stanie się lękliwy i odmówi współpracy. Potrzebuje cierpliwego właściciela, który stosuje „miękką rękę” i pozytywne wzmocnienie.

Socjalizacja: dzieci, zwierzęta i obcy

• Z dziećmi: Wspaniale. Dzięki swojemu delikatnemu i wesołemu charakterowi, stają się świetnymi opiekunami i partnerami do zabaw.
• Z innymi psami: Zazwyczaj bardzo dobrze. Są bezkonfliktowe i przyzwyczajone do pracy w sforze z innymi psami myśliwskimi.
• Z obcymi: Są otwarte i przyjazne. To kiepski stróż - raczej ucieszy się na widok włamywacza, niż go przestraszy.
• Z innymi zwierzętami (koty, gryzonie): Tu sprawa jest skomplikowana. To pies myśliwski z silnym instynktem ścigania ptaków i drobnej zwierzyny. Chociaż mogą żyć w zgodzie z kotem, jeśli dorastały razem, małe zwierzęta (chomiki, króliki) czy ptactwo domowe najprawdopodobniej będą postrzegać jako zdobycz.

Ważny aspekt: spaniele francuskie nie tolerują samotności. Pozostawione na długo same, cierpią i mogą rozwinąć lęk separacyjny, objawiający się destrukcyjnym zachowaniem lub ciągłym szczekaniem. To pies dla osób, które spędzają dużo czasu w domu lub są gotowe zabierać pupila ze sobą.

Szkolenie i socjalizacja

Szkolenie spaniela francuskiego to jednocześnie przyjemność i wyzwanie. Przyjemność - bo są inteligentne i niezwykle zorientowane na człowieka, pragnące sprawić mu przyjemność. Wyzwanie - bo ich wrażliwość nie wybacza błędów w metodach.

Klucze do udanego szkolenia:

• Tylko pozytywne wzmocnienie: Smakołyki, pochwały, zabawy. Obojętność, krzyki, szarpanie smyczy czy jakiekolwiek kary fizyczne będą miały katastrofalne skutki dla psychiki tego psa.
• Cierpliwość i konsekwencja: Są inteligentne, ale mogą być nieco uparte, jeśli się nudzą. Sesje powinny być krótkie, ciekawe i pozytywne.
• Wczesna socjalizacja: Jak dla każdego psa, jest to ważne. Ale dla myśliwego jest to podwójnie ważne, aby nauczyć go właściwie reagować na małe zwierzęta i ptaki (chociaż instynkt i tak może wziąć górę).
• Skupienie na przywołaniu: Komenda „Do mnie!” musi być najważniejsza, biorąc pod uwagę ich silny instynkt myśliwski.

Ich cechy myśliwskie są wrodzone. Nie trzeba ich „uczyć” wystawiania czy aportowania - mają to we krwi. Zadaniem szkoleniowca jest ukierunkowanie tych instynktów i nauczenie psa pracy w parze z człowiekiem. Ich styl pracy różni się od, na przykład, błyskawicznego i wybuchowego spaniela bretońskiego. Spaniel francuski pracuje bardziej metodycznie, spokojnie i zawsze utrzymuje bliski kontakt z właścicielem.

Plusy i minusy rasy