Historia powstania German Rexa
Historia German Rexa zaczęła się od szczęśliwego przypadku, a nie zamierzonej hodowli. Około 1947 roku (inne źródła mówią o 1951 r.) w ogrodzie szpitala Hufeland w Berlinie Wschodnim znaleziono bezimienną czarną, kręconą kotkę. Lekarka Dr Rose Scheuer-Karpin zachwyciła się wyjątkowym futrem zwierzęcia i nazwała ją Lämmchen – „owieczka”.
Lämmchen żyła swobodnie na terenie szpitala i regularnie miała młode. Dopiero w 1957 r. skrzyżowano ją celowo z jej czarnym synem Fridolinem, by utrwalić gen kręconego futra. Kocięta odziedziczyły fale, co potwierdziło recysywny charakter mutacji.
Dalszy rozwój rasy przebiegał w Niemczech. Co ciekawe, mutacja powodująca kręcone futro (gen re, Rex Type 1) okazała się identyczna jak u Cornish Rexa, który powstawał w tym samym czasie w Wielkiej Brytanii, lecz niezależnie. Oznacza to, że po skrzyżowaniu obu ras wszystkie kocięta są kręcone. Z kolei mutacja u Devon Rexa (Rex Type 2) jest inna, więc kojarzenie z German Rexem daje młode o prostym futrze.
Mimo że Lämmchen pojawiła się wcześniej niż pierwszy Cornish Rex (Kallibunker, 1950 r.), rozwój German Rexa postępował wolniej i rasa wciąż jest rzadsza od brytyjskiego „kuzyna”. Oficjalnie uznano ją w FIFe dopiero w 1982 r. Niektóre duże organizacje, zwłaszcza amerykańskie (CFA, TICA), wciąż traktują ją jako odmianę Cornish Rexa.
Wygląd German Rexa
German Rex to kot średniej wielkości o harmonijnych proporcjach. Jest muskularny, lecz nie masywny – wygląda solidnie, a zarazem elegancko. Przypomina europejskiego krótkowłosego, ale wyróżnia się futrem.
- Głowa: Okrągła, z wyraźnymi policzkami i mocnym podbródkiem. Szeroka między uszami, profil z delikatnym załamaniem u nasady nosa, bez „rzymskiego” garbu.
- Uszy: Duże, szerokie u podstawy, lekko zaokrąglone, szeroko rozstawione, pokryte cienkim futrem.
- Oczy: Średnie lub duże, owalne, szeroko rozstawione, lekko skośne. Barwa intensywna i dopasowana do umaszczenia.
- Ciało: Średniej długości, mocne, z pełną klatką piersiową. Grzbiet prosty.
- Łapy: Średniej długości, smukłe, lecz mocne; kończą się owalnymi lub okrągłymi stopami.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady, zwężający się do zaokrąglonego końca, dobrze pokryty falami.
- Futro: Najbardziej charakterystyczna cecha. Krótkie, miękkie, aksamitne, porównywane do pluszu lub karakułu. Fale lub loki występują na całym ciele. Brak szorstkich włosów okrywowych – futro składa się z podszerstka i delikatnych włosów puchowych. Wibrysy i brwi także są krótkie i kręcone.
Umaszczenie i tekstura futra
Standard dopuszcza wszystkie kolory i wzory, m.in.:
- Jednolite (czarny, biały, niebieski, czerwony, kremowy, czekoladowy, liliowy)
- Szylkret
- Tabby (marmurkowy, pręgowany, cętkowany)
- Bikolor (z bielą)
- Colourpoint
Fale mogą być gęste lub luźne, ale futro zawsze powinno być miękkie, jedwabiste i pofalowane.
