Historia rasy wyżeł niemiecki szorstkowłosy
Historia wyżła niemieckiego szorstkowłosego sięga wieków wstecz i jest ściśle związana z historią europejskich psów myśliwskich. Uważa się, że jego przodkami były stare niemieckie wyżły szorstkowłose, które z kolei wywodzą się od tak zwanych „psów-ptaszników” (Vogelhunde). Były to wszechstronne psy, używane do polowań na ptactwo już na długo przed pojawieniem się broni palnej.
Celowa praca nad rasą rozpoczęła się w drugiej połowie XIX wieku. Głównym ośrodkiem hodowlanym stał się Frankfurt nad Menem. Hodowcy dążyli do stworzenia idealnego psa myśliwskiego - wytrzymałego, inteligentnego, z doskonałym węchem i szorstką sierścią, która chroniłaby go przed złą pogodą i kłującymi krzewami. Za podstawę posłużyły lokalne wyżły szorstkowłose i krótkowłose. Aby nadać sierści charakterystyczną „igłową” strukturę i poprawić cechy użytkowe, dodawano krew innych ras. Uważa się, że w kształtowaniu się stichelhaara uczestniczył gryfon Korthalsa. Niektóre źródła wskazują również na możliwy dopływ krwi owczarków niemieckich, co mogło wpłynąć na ukształtowanie się węższej kufy i poważniejszego charakteru.
Kluczową datą w historii rasy był rok 1892, kiedy to założono klub „Stichelhaar-Klub”, który później został przemianowany na „Verein Deutsch-Stichelhaar”. Klub ten przejął odpowiedzialność za prowadzenie ksiąg hodowlanych i zachowanie czystości rasy.
Jak wygląda wyżeł niemiecki szorstkowłosy: standard i opis wyglądu
Wyżeł niemiecki szorstkowłosy to pies o mocnej, nieco szorstkiej budowie, średniego i dużego rozmiaru. Wygląda potężnie, ale bez zbędnej masywności. Każdy jego ruch świadczy o sile, wytrzymałości i gotowości do pracy.
- Głowa: Średniej długości, proporcjonalna do ciała. Czaszka umiarkowanie szeroka. Przejście od czoła do kufy nie jest zbyt wyraźne. Gęsta sierść na głowie tworzy wyraźne brwi, wąsy i brodę, co nadaje psu poważny, a nawet nieco ponury wygląd.
- Oczy: Owalne, średniej wielkości. Kolor - od jasno- do ciemnobrązowego, preferowany ciemniejszy. Spojrzenie inteligentne, spokojne, ale uważne. Gęste brwi niezawodnie chronią oczy przed gałęziami i trawą.
- Uszy: Średniej długości, wiszące, wysoko osadzone. Ściśle przylegają do policzków, nie powinny być skręcone.
- Tułów: Mocny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Szyja silna, bez podgardla. Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc i serca. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
- Ogon: Jest przedłużeniem linii grzbietu. Zazwyczaj kopiowany do celów łowieckich (w krajach, gdzie jest to dozwolone) mniej więcej do połowy długości. Nie kopiowany ogon jest prosty lub lekko szablasty.
- Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Jest szorstka, szczeciniasta, odstająca, przypominająca igły. Długość włosa okrywowego - około 4 cm. Zimą rozwija się gęsty, gruby podszerstek, który niezawodnie chroni psa przed zimnem i wilgocią.
- Umaszczenie: Główne warianty umaszczenia to brązowy dereszowaty (brown roan), jasny dereszowaty (light roan), z dużymi brązowymi łatami lub bez nich. Występuje również umaszczenie jednolicie brązowe.
