Historia rasy wyżeł niemiecki krótkowłosy
Historia kurzhaara jest ściśle związana z ewolucją łowiectwa w Europie. Potrzeba posiadania uniwersalnego psa, który mógłby pracować na różnego rodzaju zwierzynie - ptactwie, drobnej i grubej - była siłą napędową dla stworzenia tej rasy. Pierwsze wzmianki o psach podobnych do współczesnych kurzhaarów pochodzą z XVII-XVIII wieku. Podstawą dla rasy były stare pointery hiszpańskie (braki) i lokalne niemieckie psy myśliwskie. Te pierwotne psy były jednak cięższe i wolniejsze niż ich dzisiejsi przedstawiciele.
Kluczowy etap w kształtowaniu rasy rozpoczął się w XIX wieku. Niemieccy hodowcy dążyli do stworzenia psa o eleganckim wyglądzie, wysokiej prędkości, doskonałym węchu i stabilnej stójce (charakterystycznej dla pointerów). Aby to osiągnąć, do lokalnych psów zaczęto dolewać krwi pointerów angielskich, co nadało rasie lekkości, szybkości i arystokracji. Ogromny wkład w standaryzację rasy wniósł książę Albrecht zu Solms-Braunfels, który sformułował podstawowe cechy rasy oraz zasady oceny na próbach polowych. Pierwsza księga rodowodowa „Zuchtbuch Deutsch-Kurzhaar” została wydana w 1897 roku, co uznano za oficjalny początek nowoczesnej historii wyżła niemieckiego krótkowłosego.
Jak wygląda wyżeł niemiecki krótkowłosy: wzorzec i budowa
Kurzhaar to pies o szlachetnej, atletycznej i harmonijnej budowie. Jego wygląd jest ucieleśnieniem siły, wytrzymałości i szybkości, bez cienia ociężałości. Każdy ruch psa jest płynny i pełen energii.
Głowa u kurzhaara jest sucha, wyrazista, proporcjonalna do ciała - nie za lekka i nie za ciężka. Czaszka jest wystarczająco szeroka, z ledwo zaznaczonym stopem (przejściem czoła w kufę). Kufa jest długa, szeroka i potężna, co pozwala psu łatwo aportować zwierzynę. Trufla nosowa jest brązowa, a nozdrza dobrze rozwarte.
Oczy są średniej wielkości, w kolorze ciemnobrązowym. Spojrzenie jest inteligentne, żywe i pełne energii.
Uszy są osadzone wysoko i szeroko, wiszące, średniej długości, zaokrąglone na końcach, przylegające ściśle do głowy.
Tułów cechuje się płynną linią grzbietu, która lekko opada od kłębu do zadu. Grzbiet jest mocny i umięśniony. Klatka piersiowa jest głęboka, ale nie za szeroka, co zapewnia wystarczającą przestrzeń dla serca i płuc, nie krępując swobody ruchu.
Ogon jest osadzony wysoko, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. U psów pracujących jest on zazwyczaj skracany mniej więcej o połowę (w krajach, gdzie jest to legalne). W ruchu pies trzyma ogon poziomo.
Sierść - to jedna z głównych cech rasy. Jest krótka, gęsta, twarda i zwarta w dotyku. Na głowie i uszach jest cieńsza i krótsza. Takie futro doskonale chroni psa przed niepogodą i drobnymi urazami podczas polowania. Główne warianty umaszczenia:
- Brązowy (jednolity): bez znaczeń.
- Brązowy z niewielkimi białymi lub cętkowanymi znaczeniami: przeważnie na klatce piersiowej i łapach.
- Ciemnobrązowy deresz (roan): z brązową głową, brązowymi łatami lub cętkami. Tło stanowi równomierna mieszanka brązowych i białych włosów.
- Jasnobrązowy deresz (roan): z przewagą białych włosów.
- Biały: z brązową głową, brązowymi łatami lub cętkami.
