Historia rasy: od psa barkowego do symbolu narodowego
Historia szpica wilczego to fascynująca podróż w czasie, ściśle spleciona z wydarzeniami politycznymi Europy. Przodkowie współczesnych keeshondów od wieków żyli blisko człowieka. Początkowo były to robocze „konie pociągowe” - duńskie i holenderskie psy barkowe. Nie tylko zdobiły pokłady statków kursujących po Renie, ale wykonywały ciężką i ważną pracę: pilnowały ładunku przed złodziejami i tępiły szczury, które były prawdziwą plagą dla marynarzy.
Punkt zwrotny w historii rasy nastąpił w 1781 roku. Holandię ogarnął polityczny płomień - dojrzewało powstanie przeciwko księciu Orańskiemu (Wilhelmowi V). Społeczeństwo podzieliło się na dwie części: „oranżystów” (zwolenników księcia) i „patriotów”. Liderem patriotów został charyzmatyczny Cornelius de Gyselaer. Miał on wiernego towarzysza - szpica o imieniu Kees. Pies wszędzie towarzyszył panu i stał się żywym symbolem oporu. Od tego czasu wszystkie psy tego typu zaczęto nazywać „Keeshond” (pies Keesa). To jedna z niewielu ras nazwanych na cześć konkretnej postaci historycznej, choć przez pryzmat przydomka psa.
Niestety, po stłumieniu powstania posiadanie keeshonda stało się niebezpieczne - równało się to demonstrowaniu poglądów opozycyjnych. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Wielu właścicieli pozbywało się swoich ulubieńców, by nie ściągnąć na siebie gniewu władz. Tylko dzięki oddanym rolnikom i kapitanom barek rzecznych, którzy cenili cechy użytkowe, a nie politykę, rasa przetrwała na terenach wiejskich.
Renesans rasy rozpoczął się pod koniec XIX wieku. W 1899 roku w Niemczech powstało stowarzyszenie „Verein für Deutsche Spitze”, które opracowało wzorce dla szpiców wszystkich kategorii wzrostowych. Wtedy właśnie niemieccy kynolodzy usystematyzowali odmiany: od miniaturowych po olbrzymie. Swoją drogą, jeśli interesują cię inne odmiany lub krewni szpiców, polecamy zwrócić uwagę na artykuł o szpicu małym (kleinspitz), który jest pomniejszoną kopią naszego bohatera, lub dowiedzieć się o rzadkim lapońskim psie pasterskim (lapinporokoira), który ma podobne korzenie w grupie szpiców.
Jak wygląda Szpic wilczy (Keeshond): szczegółowy opis wyglądu
Szpic wilczy to pies średniej wielkości, kompaktowy, o kwadratowym formacie, emanujący pewnością siebie i siłą, ale bez zbędnej ciężkości. Główną ozdobą jest oczywiście luksusowa szata i unikalne umaszczenie.
Głowa i kufa
Głowa przypomna lisią, średniej wielkości, w kształcie klina. Patrząc z góry, jest najszersza w części potylicznej i łagodnie zwęża się ku czubkowi nosa. Przełom czołowy (stop) jest umiarkowany, nie ostry. Nos zawsze czarny, niewielki, zaokrąglony. Wargi suche, ściśle przylegają do zębów, pigmentacja warg - wyłącznie czarna, co tworzy efektowną obwódkę „uśmiechu”.
Szczególną uwagę przykuwają oczy. Są średniej wielkości, migdałowate, ciemnego koloru, nieco skośnie osadzone. Ale najważniejsze są „okulary”. To obowiązkowa cecha rasowa: cienka ciemna linia biegnąca od zewnętrznego kącika oka do dolnego kącika ucha, a także wyraźne brwi. Nadaje to pyskowi wyraz inteligencji i ciągłego zainteresowania.
Tułów i kończyny
Szyja średnia, bez podgardla, ale dzięki gęstej grzywie wydaje się bardzo potężna. Kłąb wysoki, płynnie przechodzi w krótki, prosty i mocny grzbiet. Lędźwie krótkie i szerokie. Klatka piersiowa głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, brzuch umiarkowanie podciągnięty. Ogon to duma szpica. Jest wysoko osadzony, zarzucony na grzbiet w ścisły pierścień i pokryty bardzo długą, puszystą sierścią. Kończyny proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy zebrane w „kocią łapkę”, pazury czarne.
Sierść i umaszczenie „Wilczaste”
Okrywa włosowa jest podwójna: długi, prosty, odstający od ciała włos okrywowy i gęsty, watowaty, miękki podszerstek. To właśnie podszerstek podpiera włos okrywowy, nie pozwalając mu rozpadać się na przedziałki. Na szyi - wspaniała kryza, na tylnych łapach - obfite „portki”.
Umaszczenie - tylko wilczaste (wolf-grey). Oznacza to srebrzysto-szary kolor z czarnymi końcówkami włosa okrywowego. Intensywność może się różnić, ale obowiązkowe są:
- Czarna maska na pysku (ale nie zbyt rozległa).
- Jaśniejsza „grzywa” i „portki”.
- Czarny koniec ogona.
- Jasnosrebrzysty spód ogona.
