Szczegółowa historia rasy Gończy Polski
Historia gończego polskiego jest ściśle związana z dziejami łowiectwa w Polsce. Pierwsze wzmianki o psach gończych na tych ziemiach pochodzą już z XIV wieku. Kroniki z tamtego okresu opisują psy, które swoim typem i walorami myśliwskimi są bardzo podobne do dzisiejszych przedstawicieli rasy. Były one niezastąpionymi pomocnikami szlachty podczas polowań w gęstych, polskich lasach.
Przez wieki istniało kilka typów polskich psów gończych, różniących się wzrostem, budową i umaszczeniem. Najważniejszym etapem w kształtowaniu współczesnego Gończego Polskiego była jednak połowa XX wieku. Przed II wojną światową w Polsce powszechne były głównie cięższe gończe, znane dziś jako ogary polskie. Niestety, wojna zadała tej populacji druzgocący cios.
Odrodzenie rasy, którą znamy dzisiaj jako Gończy Polski, nierozerwalnie wiąże się z nazwiskiem pułkownika Józefa Pawłusiewicza. Będąc zapalonym myśliwym, po wojnie rozpoczął on celową pracę nad hodowlą lżejszych, bardziej ruchliwych i donośnie szczekających gończych, które przetrwały głównie w rejonach górskich Karpat. To właśnie jego psy stały się podstawą dla nowej, a właściwie odrodzonej, starej rasy. W przeciwieństwie do ogarów, psy te były mniejsze, bardziej zwinne i miały przede wszystkim czarne podpalane umaszczenie.
Równolegle z Pawłusiewiczem, inny entuzjasta, pułkownik Piotr Kartawik, zajmował się hodowlą cięższego typu gończych. Przez długi czas oba typy uważano za odmiany jednej rasy. Jednak dzięki wysiłkom kynologów i pasjonatów, w 1983 roku podjęto decyzję o ich oficjalnym rozdzieleniu. Lżejszy typ, potomkowie psów pułkownika Pawłusiewicza, otrzymał nazwę Gończy Polski. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała rasę dopiero w 2006 roku, nadając jej numer 354.
Jak wygląda Gończy Polski: wzorzec i wygląd
Gończy Polski to pies średniej wielkości, o zwartej, silnej i proporcjonalnej budowie ciała, świadczącej o jego wielkiej wytrzymałości i zwinności. Wygląda znacznie lżej i bardziej elegancko niż jego kuzyn, Ogar Polski.
- Głowa: Szlachetna, proporcjonalna do tułowia. Czaszka jest lekko wypukła, a przełom czołowo-nosowy jest wyraźny, lecz płynny.
- Kufa: Nieco krótsza od czaszki, mocna, ale nie spiczasta. Wargi są ściśle przylegające.
- Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdałów, osadzone lekko skośnie. Kolor od ciemnobrązowego do orzechowego, harmonizujący z umaszczeniem. Spojrzenie jest inteligentne i spokojne.
- Uszy: Wiszące, średniej długości, osadzone na wysokości oczu. Są lekkie, trójkątne, z lekko zaokrąglonymi końcami.
- Tułów: W kształcie prostokąta. Grzbiet jest mocny i prosty. Lędźwie są umięśnione. Klatka piersiowa jest głęboka, dobrze rozwinięta, sięga do łokci.
- Ogon: Średniej grubości, osadzony dość nisko. W spoczynku opuszczony w dół i lekko szablasto wygięty. Podczas ruchu unosi się nie wyżej niż linia grzbietu.
- Sierść: Krótka, gęsta, ściśle przylegająca do ciała, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, zwłaszcza zimą. W dotyku sierść jest twarda.
Umaszczenie Gończego Polskiego
Wzorzec rasy dopuszcza trzy podstawowe warianty umaszczenia:
- Czarno-podpalane: Najbardziej rozpowszechnione. Czarny kolor pokrywa większość ciała (czaprak). Podpalenia są wyraźnie odgraniczone, o nasyconym rudym lub czerwonobrązowym kolorze. Znajdują się nad oczami, na kufie, piersi, wewnętrznej stronie kończyn i pod ogonem.
- Czekoladowo-podpalane (brązowo-podpalane): Analogiczne do czarno-podpalanego, ale główny kolor to nasycony czekoladowy. Trufla nosa przy tym umaszczeniu jest również brązowa.
- Rude: Różne odcienie rudego, od płowego do nasyconego koloru jeleniej skóry. Dopuszczalne jest lekkie przyczernienie na kufie i uszach.
