Historia pochodzenia rasy
Historia hawańczyka, nazywanego również „kubańskim pieskiem jedwabnym” (Havana Silk Dog), jest jednocześnie fascynująca i nieco mglista. Ta rzadka rasa wzięła swoją nazwę od stolicy Kuby, Hawany, gdzie ostatecznie się ukształtowała. Uważa się, że przodkami hawańczyków były psy przywiezione na Kubę przez hiszpańskich kolonizatorów w XVI-XVII wieku. Były to prawdopodobnie psy z grupy „biszonów”, być może przodkowie współczesnych maltańczyków lub biszonów z Teneryfy (rasa już wymarła, ale uważana za przodka bichon frise).
Izolowane na wyspie psy krzyżowały się między sobą, a także, być może, z innymi małymi rasami przywiezionymi na wyspę. Istnieje teoria o domieszce krwi małych pudli. Doprowadziło to do powstania unikalnej rasy - „Blanquito de la Habana”, czyli „małego białego pieska z Hawany”. Psy te były niezwykle popularne wśród kubańskiej arystokracji i bogatych plantatorów. Były wyłącznie psami do towarzystwa, zabawiając swoich właścicieli i ich gości.
Później, w XIX wieku, europejscy osadnicy przywieźli na Kubę inne popularne w tamtym czasie rasy, co mogło wpłynąć na „Blanquito”. W wyniku dalszego rozwoju i prawdopodobnie krzyżowania z innymi biszonami, pojawił się pies, którego dziś znamy jako hawańczyka, z jego charakterystyczną jedwabistą sierścią o różnorodnych umaszczeniach (w przeciwieństwie do czysto białego „Blanquito”).
Kubańska rewolucja 1959 roku stała się przełomowym momentem w historii rasy. Wielu przedstawicieli arystokracji, uciekając z kraju, pozostawiało swoich ulubieńców. Rasa znalazła się na skraju wymarcia. Jedynie garstce entuzjastów udało się wywieźć kilka psów do USA. Dosłownie od 11 psów, które trafiły do Ameryki, rozpoczęło się odrodzenie rasy poza Kubą. Dzięki wysiłkom amerykańskich hodowców, rasa została nie tylko uratowana, ale także zyskała nową falę popularności. Dziś hawańczyk jest uznawany przez większość organizacji kynologicznych na świecie i jest ulubieńcem w wielu krajach.
Jak wygląda hawańczyk: wzorzec i opis wyglądu
Hawańczyk to mały, ale mocny pies o lekko wydłużonej sylwetce (długość tułowia nieco większa niż wysokość w kłębie). Ma charakterystyczny, sprężysty, „taneczny” chód, który odzwierciedla jego radosny charakter.
- Głowa: Średniej długości, czaszka szeroka, lekko zaokrąglona. Przejście od czoła do kufy (stop) umiarkowanie zaznaczone.
- Kufa: Stopniowo zwęża się ku nosowi, ale nie jest szpiczasta. Trufla nosa czarna lub ciemnobrązowa.
- Oczy: Duże, w kształcie migdałów, o bardzo ciemnobrązowym kolorze. Wyraz oczu żywy, inteligentny i łobuzerski. Obwódki powiek czarne lub ciemnobrązowe.
- Uszy: Osadzone stosunkowo wysoko, opadają wzdłuż policzków, tworząc niewielkie fałdy. Są pokryte długą, piękną sierścią.
- Tułów: Linia grzbietu prosta, lekko wznosząca się ku zadowi. Lędźwie krótkie, klatka piersiowa dość głęboka.
- Ogon: Wysoko osadzony, zarzucony na grzbiet lub na bok w formie pierścienia lub „pióropusza”. Pokryty jest bardzo długą, jedwabistą sierścią.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Tylne kończyny z dobrze wyrażonymi kątami stawów, muskularne. Łapy małe, zwarte.
Sierść i umaszczenie: duma rasy
Główną ozdobą hawańczyka jest jego unikalna sierść. Jest bardzo długa (12–18 cm u dorosłego psa), miękka, jedwabista i lekka. Może być lekko falista lub tworzyć lekkie loki na końcach, ale nigdy nie powinna być kędzierzawa jak u pudla ani szorstka. Podszerstek albo nie występuje, albo jest bardzo słabo rozwinięty. Oznacza to, że pies prawie nie linieje, ale sierść wymaga stałej pielęgnacji, aby uniknąć tworzenia się kołtunów.
W przeciwieństwie do wielu innych biszonów, takich jak bolończyków czy maltańczyka, które są głównie białe, hawańczyki mają najszerszą paletę umaszczeń:
- Rzadki czysto biały.
- Płowy (od jasnokremowego do odcienia szampana).
- Tytoniowy, czerwonawo-brązowy, hawana (brązowy).
- Czarny (może płowieć na słońcu do „czekoladowego”).
- Umaszczenia łaciate i mieszane: Bardzo powszechne są kombinacje dwu- i trójkolorowe (np. czarno-biały, płowo-biały, czarny podpalany, tricolor).
Wzrost tych czworonożnych Kubańczyków, jak żartobliwie się mówi, można porównać z długością dużego hawańskiego cygara. To oczywiście przesada, ale są naprawdę kompaktowe, co czyni je idealnymi do trzymania w mieszkaniu.
