Charakter: temperament i zachowanie w rodzinie oraz na polowaniu
„Arystokratyczna” krew Hertha Pointera sprawia, że w życiu codziennym zachowuje się on szlachetnie i powściągliwie. Taki pies nie będzie warczał bez powodu i raczej nie sprawdzi się jako skuteczny stróż terenu, ponieważ agresja wobec ludzi nie leży w jego naturze. Jeśli twoi goście zechcą pogłaskać czworonożnego przystojniaka, przyjmie to z godnością lub radością.
Kluczowe cechy charakteru:
- Kontaktowość: Świetnie dogaduje się z ludźmi, jest zorientowany na właściciela i źle znosi samotność.
- Zabawowość: Uwielbia wesołe gry i chętnie spędza czas z małymi dziećmi, będąc cierpliwym partnerem ich psot.
- Aktywność: Przedstawiciele tej rasy są zazwyczaj bardzo aktywni i ruchliwi na dworze. Potrzebują ujścia dla swojej energii.
- Zrównoważenie: Mimo to po intensywnej pracy pragną odpoczynku i chwili, by pobyć sam na sam ze sobą lub po prostu poleżeć obok właściciela.
Hertha Pointery są otwarte na kontakt i cechują się dużą inteligencją. Czyni to z nich wspaniałych towarzyszy dla ludzi aktywnych, turystów i sportowców.
Szkolenie i socjalizacja: podejście do inteligenta
Naturalne cechy rasy - inteligencja, ciekawość, chęć przypodobania się właścicielowi i wrodzone posłuszeństwo - znacznie ułatwiają szkolenie tego psa myśliwskiego. Hertha Pointer lubi naukę, szybko opanowuje podstawowe komendy („Siad”, „Do mnie”, „Na miejsce”) oraz skomplikowane sztuczki.
Cechy treningów
Ruchliwy temperament sprzyja jakościowemu prowadzeniu treningów w dynamice. Statyczne ćwiczenia mogą szybko znudzić psa. Ważne jest tylko pamiętanie, że zajęcia z przedstawicielem tej rasy należy przeplatać zabawą. Metody pozytywnego wzmocnienia (smakołyki, pochwała, zabawa) działają na Hertha Pointera najlepiej. Metody siłowe i kary fizyczne są niedopuszczalne - mogą sprawić, że pies stanie się lękliwy i zamknięty w sobie.
Zmęczony treningiem pies będzie potrzebował domowego spokoju i przytulności. Nie warto więc pozbawiać pilnego ucznia jego nagrody - spokojnego wieczoru u stóp pana. Socjalizację należy rozpoczynać od wczesnego wieku (3–4 miesiące), zapoznając szczeniaka z innymi psami, ludźmi, odgłosami miasta i transportem.
Plusy i minusy rasy
Plusy
- Wspaniały charakter: Życzliwy, nieagresywny, łagodny dla dzieci.
- Łatwość w pielęgnacji: Krótka sierść nie wymaga strzyżenia i częstego mycia.
- Zdrowie: tej rasy nikt nie przebadał systematycznie, więc lista chorób dziedzicznych dla niej nie powstała — to luka w danych, a nie dowód zdrowia.
- Uniwersalność: Może być zarówno pracującym myśliwym, jak i towarzyszem dla aktywnej rodziny.
- Cisza: Rzadko szczeka bez poważnego powodu.
Minusy
- Potrzeba aktywności: Nie nadaje się dla osób prowadzących mało ruchliwy tryb życia. Bez obciążeń może niszczyć meble.
- Instynkt myśliwski: Na spacerze może pogonić za kotem lub ptakiem, jeśli nie ma wypracowanej komendy „Do mnie”.
- Rzadkość: Trudno znaleźć szczeniaka poza Danią, możliwa wysoka cena i trudności z transportem.
- Wrażliwość na zimno: Przez krótką sierść może marznąć zimą podczas długich spacerów bez ruchu.
