Historia pochodzenia rasy hygenhund
Historia hygenhunda nierozerwalnie łączy się z nazwiskiem jednej osoby — norweskiego kynologa Hansa Fredrika Hygena, który żył w XIX wieku. Zafascynowany ideą stworzenia idealnego psa myśliwskiego na surowe warunki panujące w Norwegii, postawił sobie za cel wyhodowanie rasy, która łączyłaby szybkość, wytrzymałość, doskonały węch i zdolność do pracy w warunkach silnych mrozów oraz głębokiego śniegu.
Prace nad rasą rozpoczęły się w latach 30. XIX wieku. Podstawą dla przyszłego hygenhunda były gończe holsztyńskie (Holsteiner Bracke), które Hygen sprowadził z Niemiec. Te psy słynęły ze swoich zdolności łowieckich, ale wymagały adaptacji do skandynawskiego klimatu. W tym celu Hygen krzyżował je z różnymi lokalnymi rasami norweskimi oraz, prawdopodobnie, szwedzkimi gończymi. Celem było utrwalenie cech użytkowych i zwiększenie odporności na zimno.
Rezultat przeszedł wszelkie oczekiwania. Stworzony przez niego pies, nazwany na jego cześć, okazał się niestrudzonym myśliwym, zdolnym godzinami tropić zwierzynę. Hygenhund odziedziczył po swoich przodkach nie tylko pasję do polowania, ale również mocną budowę ciała i zdolność do podejmowania samodzielnych decyzji, co jest niezwykle cenne dla psa gończego. Rasa szybko zyskała popularność wśród norweskich myśliwych. Poza Skandynawią hygenhund wciąż pozostaje mało znany, co pozwoliło zachować jego cechy użytkowe w pierwotnej formie.
Jak wygląda hygenhund: wzorzec i wygląd zewnętrzny
Hygenhund to pies średniej wielkości, o mocnej, ale niezbyt ciężkiej budowie, z prostokątnym tułowiem. Sprawia wrażenie silnego i wytrzymałego zwierzęcia, stworzonego do ruchu.
- Głowa: Średniej wielkości, lekko klinowata, ale nie spiczasta. Czaszka jest lekko wysklepiona. Stop jest wyraźny, ale nie gwałtowny.
- Uszy: Osadzone na średniej wysokości, nie szerokie ani długie, cienkie i miękkie w dotyku. Końce są zaokrąglone. Gdy pies jest spokojny, uszy zwisają, lekko odstając od policzków.
- Oczy: Ciemnobrązowe, średniej wielkości, o uważnym i spokojnym wyrazie.
- Tułów: Mocny, z prostą i silną linią grzbietu. Klatka piersiowa jest głęboka, długa i pojemna, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc i serca. Brzuch jest lekko podciągnięty.
- Ogon: Osadzony wysoko, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. Pies nosi go prosto lub lekko zakrzywiony ku górze, ale nigdy nie jest zawinięty na grzbiet.
- Sierść: Krótka, prosta, gęsta i dość twarda w dotyku, z dobrym połyskiem. Na tylnej części ud i na ogonie sierść może być nieco dłuższa. Podszerstek jest gęsty.
- Umaszczenie: Główne warianty umaszczenia hygenhunda:
- Rudo-brązowe lub żółto-rude: Często z czarnym nalotem na głowie, grzbiecie i u nasady ogona. Mogą występować białe znaczenia.
- Czarno-podpalane: Zazwyczaj z białymi znaczeniami.
- Białe: Z rudo-brązowymi lub żółto-rudymi plamami i czasami z czarnymi znaczeniami.
Ogólny wygląd hygenhunda jest podobny do innych skandynawskich gończych, takich jak dunker czy gończy haldeński, ale różni się od nich rozmiarem i specyficznymi cechami umaszczenia. Jego przodkami były także psy podobne do współczesnych gończych szwajcarskich, jak berneńskich i jurajskich, co wyjaśnia jego klasyczny, europejski wygląd.
