Historia pochodzenia gończego istryjskiego szorstkowłosego
Historia gończych istryjskich sięga zamierzchłych czasów i jest ściśle powiązana z dziejami Półwyspu Bałkańskiego. Uważa się, że ich przodkami były starożytne gończe egipskie, które trafiły do Europy za sprawą kupców fenickich. Te psy dały początek wielu europejskim rasom gończych. Malowidła ścienne i freski w Chorwacji, datowane na XIV-XV wiek, przedstawiają psy bardzo podobne do współczesnych gończych istryjskich, co świadczy o starożytności tej grupy ras.
Jednakże, celowe kształtowanie właśnie odmiany szorstkowłosej rozpoczęło się znacznie później. W połowie XIX wieku chorwaccy kynolodzy i myśliwi postanowili poprawić niektóre cechy użytkowe istniejącego gończego istryjskiego krótkowłosego. Głównym celem było uzyskanie psa o donośniejszym i niższym tembrze głosu, co jest niezwykle ważne podczas polowania w gęstych lasach i trudnym terenie. W tym celu gończe istryjskie gładkowłose skrzyżowano z francuskimi gryfonami szorstkowłosymi, najprawdopodobniej z Grand Griffon Vendéen. To dodanie krwi nie tylko zmieniło głos, ale również obdarzyło nowego psa szorstką, ochronną sierścią.
Pierwsze pisemne wzmianki o rasie pojawiają się w latach 60. XIX wieku. Rasa przeżyła ciężkie czasy podczas obu wojen światowych, kiedy jej populacja znalazła się na skraju wyginięcia. Dzięki wysiłkom entuzjastów udało się ją uratować. Oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło w 1948 roku, a pierwszy wzorzec został opublikowany w 1969 roku, co ugruntowało jej status jako oryginalnej chorwackiej rasy.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy gończy istryjski szorstkowłosy
Gończy istryjski szorstkowłosy to pies o szlachetnym wyglądzie, mocnej, ale nie ciężkiej budowie, co świadczy o jego przeznaczeniu jako niestrudzonego biegacza. Jego wygląd w pełni odpowiada funkcjonalnemu przeznaczeniu.
- Głowa: Podłużna, ale proporcjonalna do ciała. Część mózgowa lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy jest płynne, ale wyraźnie zaznaczone. Kufa mocna, prostokątna, z charakterystycznymi „wąsami” i gęstymi, kudłatymi brwiami, które nadają psu poważny, a nawet nieco surowy wyraz.
- Nos: Trudka nosa duża, w kolorze czarnym lub ciemnobrązowym, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami.
- Oczy: Duże, owalne, w kolorze ciemnobrązowym. Spojrzenie jest spokojne, inteligentne i poważne.
- Uszy: Osadzone niezbyt wysoko, blisko policzków. Są średniej długości, cienkie, rozszerzają się ku środkowi i zwężają ku końcom, ściśle przylegając do głowy.
- Tułów: Grzbiet prosty i mocny. Lędźwie krótkie, umięśnione. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc. Brzuch jest lekko podciągnięty.
- Ogon: Gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi. Pies nosi go nisko, z lekkim wygięciem ku górze, w kształcie szabli. W ruchu ogon podnosi się do poziomu grzbietu.
- Sierść: Główna cecha wyróżniająca rasę. Sierść jest szorstka, szczeciniasta, o długości 5–10 cm, matowa, nie przylega ciasno do ciała. Pod nią znajduje się krótki, gęsty podszerstek, szczególnie wyraźny zimą. Na kufie sierść tworzy brwi i brodę.
- Umaszczenie: Głównym kolorem jest śnieżnobiały. Na nim rozmieszczone są plamy w kolorze pomarańczowym lub rudo-żółtym. Plamy mogą mieć różną wielkość, czasem są tak duże, że tworzą czaprak. Na głowie zazwyczaj znajdują się plamy, które pokrywają uszy. Dopuszczalne jest nakrapianie na białym tle, ale nie powinno być ono zbyt gęste.
