Historia rasy gończy włoski szorstkowłosy
Historia szorstkowłosego gończego włoskiego sięga starożytności, co czyni go jedną z najstarszych ras gończych w Europie. Uważa się, że jego przodkami były starożytne gończe egipskie, które dotarły na Półwysep Apeniński wraz z kupcami fenickimi. Te psy, znane ze swojej szybkości i ostrego węchu, krzyżowano z miejscowymi psami, w szczególności z rzymskimi molosami, co dodało im siły i wytrzymałości.
Wizerunki psów bardzo podobnych do współczesnych segugio można znaleźć na starożytnych rzymskich i longobardzkich artefaktach. To świadczy o tym, że rasa była popularna i wysoko ceniona za swoje walory użytkowe już tysiące lat temu. W epoce renesansu polowanie stało się ulubioną rozrywką włoskiej arystokracji, a segugio były nieodłączną częścią każdej wielkiej wyprawy myśliwskiej. Trzymano je na dworach książąt i możnowładców, a ich piękno i gracja były opiewane w ówczesnej literaturze.
W XIX wieku nastąpił umowny podział rasy na dwie główne gałęzie: lombardzką (nizinną) i alpejską. Było to związane z adaptacją psów do różnych warunków polowania. Jednak oficjalne uznanie i standaryzacja nastąpiły znacznie później. Pierwszy wzorzec rasy został sporządzony w 1881 roku, ale dopiero w latach 20. XX wieku, dzięki wysiłkom entuzjastów i Włoskiego Klubu Miłośników Segugio (Società Italiana Pro Segugio), rasa zaczęła aktywnie się rozwijać i nabierać współczesnego wyglądu. Oficjalnie uznano dwie odmiany: szorstkowłosą (a Pelo Forte) oraz jej najbliższego krewnego, gończego włoskiego krótkowłosego (a Pelo Raso). Dziś obie rasy są uznane przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) i pozostają niezwykle popularne na swojej ojczyźnie, gdzie nadal aktywnie wykorzystuje się je do polowania na zające, lisy i dziki.
Wzorzec rasy i wygląd gończego włoskiego
Gończy włoski szorstkowłosy to pies o mocnej, ale eleganckiej budowie, łączący siłę i szybkość. Jego wygląd zdradza w nim typowego gończego, stworzonego do długotrwałego pościgu za zwierzyną po trudnym terenie. Ciało jest mezomorficzne, prawie kwadratowe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, ale bez zbędnej masy.
- Głowa: Długa, wąska (dolichocefaliczna). Część mózgowa owalna, przejście od czoła do kufy płynne, ale zauważalne. Charakterystyczną cechą jest lekko wygięty grzbiet nosa, tzw. „nos rzymski”.
- Oczy: Duże, w kształcie migdałów, wyraziste. Kolor — ciemna ochra. Spojrzenie jest łagodne, nieco smutne, ale uważne.
- Uszy: Długie, szerokie, trójkątne, osadzone na wysokości kości policzkowych. Wiszące, przylegające do policzków, pokryte krótszą sierścią. Końcówki uszu są zaokrąglone.
- Tułów: Linia grzbietu prosta. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, ale niezbyt szeroka, co zapewnia przestrzeń dla płuc i serca. Brzuch umiarkowanie podciągnięty, co nadaje psu smukły wygląd.
- Ogon: Osadzony wysoko, gruby u nasady i stopniowo zwężający się ku końcowi. W spoczynku opuszczony, w kształcie szabli. W ruchu lub w stanie pobudzenia może się podnosić, ale nie wyżej niż linia grzbietu.
- Sierść: Główna cecha wyróżniająca rasę. Sierść jest sztywna, szorstka w dotyku, o długości około 5 cm na całym ciele. Na pysku tworzy charakterystyczną brodę i wąsy, a nad oczami — gęste brwi. Taka sierść doskonale chroni psa przed złą pogodą i kolczastymi krzewami podczas polowania.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są różne odcienie rudego (od blado-płowego do nasyconego czerwonego) oraz czarno-białe (czarny czaprak na rudym tle). Możliwe jest występowanie niewielkiej białej „gwiazdki” na klatce piersiowej.
