Charakter rasy Kishu Ken (Kishu Inu)

Charakter: temperament i zachowanie „cichego myśliwego”

Przedstawicielom tej szanowanej w Japonii rasy właściwy jest spokój i zrównoważenie, które często mylone są z obojętnością. W rzeczywistości Kishu to pies-obserwator. Nie szczeka bez powodu. Na polowaniu Kishu Inu pracuje w milczeniu, tropiąc zdobycz, i daje głos tylko wtedy, gdy zwierzyna jest zapędzona w kozi róg. Ta cecha „milczenia” przenosi się również na życie codzienne - w domu są to bardzo ciche psy.

• Relacja z właścicielem: Kishu Ken ma tendencję do wybierania sobie jednego pana i trzymania się blisko niego przez całe życie. Szanuje siłę ducha i spokojną pewność siebie. Takiego psa nie warto oddawać innemu właścicielowi, staje się to ogromną traumą dla zwierzęcia.
• Stosunek do nieznajomych: Kishu jest nieufny wobec obcych. Nie rzuci się z uściskami do gości, a raczej zajmie pozycję obserwatora z dystansu. Słowo „agresja” nie pasuje do niego w kontekście ludzi, jeśli nie ma bezpośredniego zagrożenia. Jednak spoufalania się ze strony obcych nie będzie tolerował.
• Dzieci i inne zwierzęta: To posłuszny domowy ulubieniec, który będzie pokojowo współistniał z dziećmi ze swojej rodziny, jeśli te uszanują jego przestrzeń osobistą. Jeśli chodzi o inne zwierzęta - tu sprawa jest skomplikowana. Z psami, z którymi się wychował, Kishu będzie się przyjaźnił. Ale drobne zwierzęta (koty, gryzonie, ptaki) zawsze będą traktowane jak zdobycz.

Psa często można zobaczyć w stanie zamyślenia, czasem wydaje się, że medytuje. Jednak zawsze jest gotowy do działania - reakcja u Kishu Inu jest błyskawiczna. Przyjazny charakter Kishu łączy się z odwaga, którą pies wykazuje podczas wykonywania zadań służbowych. Ten czworonożny przyjaciel nigdy nie będzie się narzucał właścicielowi, ale z wdzięcznością przyjmie jego uwagę.

Szkolenie i socjalizacja: bitwa intelektów

Kishu Ken należy do trudnych wychowanków: droga od szczeniaka do posłusznego pomocnika jest i długa, i skomplikowana. Przejść ją jest w stanie tylko doświadczony trener lub cierpliwy właściciel, który poradzi sobie z uporem psa. Kishu są bardzo inteligentne i właśnie to stanowi problem. Nie będą wykonywać komendy „siad” 50 razy z rzędu tak po prostu - muszą widzieć sens w działaniach.

Na zajęciach przedstawiciele rasy dążą do zajęcia pozycji lidera, sprawdzając granice tego, co dozwolone. Nie warto zganiać psa z tego piedestału krzykiem czy siłą fizyczną - doprowadzi to jedynie do utraty zaufania i zamknięcia się zwierzęcia w sobie. Należy wytrwale i konsekwentnie udowadniać Kishu autorytet człowieka poprzez kontrolę zasobów i spokojną stanowczość. Musztra nie działa, działa partnerstwo.

Pies wymaga solidnej wczesnej socjalizacji. Szczenię trzeba zapoznawać z różnymi ludźmi, odgłosami miasta, transportem. Treningi, wyprawy w góry, aktywne spacery, coursing (bieg za mechanicznym zającem) - wszystko to pomoże Kishu Inu czuć się dobrze nawet w warunkach miejskich. Pamiętajcie, spuszczanie Kishu Kena ze smyczy na otwartej przestrzeni to ryzyko. Instynkt łowiecki może wyłączyć słuch psa, gdy tylko ten zobaczy zdobycz.

Zalety i wady rasy