Bulterier miniaturowy — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia bulteriera miniaturowego

Historia bulteriera miniaturowego jest nierozerwalnie związana z jego starszym bratem — bulterierem standardowym. W połowie XIX wieku w Anglii James Hinks, znany hodowca, postawił sobie za cel stworzenie „białego kawalera” — psa, który łączyłby siłę i odwagę buldoga z inteligencją i zwinnością teriera. Tak powstał bulterier, który szybko zdobył popularność. Jednak w jego miotach okresowo rodziły się szczenięta znacznie mniejsze. Początkowo uważano je za niepożądane odstępstwo, ale z czasem te „mini-wersje” znalazły swoich zwolenników.

Entuzjaści postanowili rozwijać tę linię jako osobną rasę. Aby utrwalić mały rozmiar, do hodowli wprowadzono krew foksterierów i jack russell terierów. Pozwoliło to na zmniejszenie gabarytów, ale niestety doprowadziło do pewnych problemów ze zdrowiem i eksterierem, w tym do pojawienia się cech nietypowych dla bulteriera (na przykład zbyt cienkich kości lub głowy w kształcie jabłka). Hodowcy włożyli wiele wysiłku, aby przywrócić rasie klasyczny wygląd „bulla” w miniaturze, zachowując jednocześnie mocne zdrowie.

Przez długi czas bulteriery miniaturowe i standardowe były wystawiane razem na ringach, dzielone jedynie według wagi. Jednak w 1938 roku założono Klub Bulteriera Miniaturowego w Anglii, a w 1939 roku rasa została oficjalnie uznana przez The Kennel Club. American Kennel Club (AKC) uznał rasę znacznie później — dopiero w 1991 roku. Dziś głównym kryterium, które odróżnia bulteriera miniaturowego od standardowego, jest wysokość w kłębie, która nie powinna przekraczać 35,5 cm.

Jak wygląda bulterier miniaturowy: standard rasy

Bulterier miniaturowy to pies o mocnej, muskularnej i harmonijnej budowie. Wygląda jak atletka, pełen siły i energii, pomimo swoich niewielkich rozmiarów. Każdy element jego wyglądu podkreśla moc i aktywność.

• Głowa: Najbardziej rozpoznawalna cecha rasy. Jest długa, mocna, ma unikalny jajowaty kształt („egg-shaped”), bez wyraźnych wypukłości. Patrząc od przodu, jest całkowicie wypełniona. Profil płynnie zakrzywia się w dół od szczytu czaszki do koniuszka nosa.
• Oczy: Wąskie, trójkątne, skośnie osadzone. Kolor — jak najciemniejszy, prawie czarny, co nadaje spojrzeniu przenikliwości i inteligencji.
• Uszy: Małe, cienkie, osadzone blisko siebie. Pies trzyma je pionowo, co nadaje mu czujny wygląd.
• Tułów: Bardzo umięśniony, z krótkim i mocnym grzbietem. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, żebra dobrze wysklepione, co sprawia wrażenie „beczkowatości”.
• Ogon: Krótki, nisko osadzony, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies nosi go poziomo.
• Kończyny: Proste, równoległe, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy zwarte, „kocie”, z dobrze wysklepionymi palcami.
• Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, twarda w dotyku, ściśle przylega do skóry i ma zdrowy połysk. Umaszczenia są dwuskładnikowe: białe (dopuszczalne kolorowe plamy na głowie) oraz kolorowe (pręgowane, rude, trójkolorowe, czarno-pręgowane). Niepożądane są kolory niebieski i wątrobiany.

Porównanie bulteriera miniaturowego i standardowego