Czarnogórski gończy górski — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia czarnogórskiego gończego górskiego

Historia czarnogórskiego gończego górskiego jest ściśle spleciona z historią narodów zamieszkujących Półwysep Bałkański. Za jego przodków uważa się starożytne psy myśliwskie, które przez wieki były wykorzystywane do polowań w surowych warunkach górskich. Psy te prawdopodobnie wywodzą się od gończych sprowadzonych na Bałkany jeszcze przez Fenicjan, które następnie skrzyżowały się z lokalnymi rasami. Głównym kryterium selekcji zawsze były cechy użytkowe: wytrzymałość, ostry węch, zdolność do pracy w trudnym terenie i głośny, donośny głos.

Ukierunkowane prace hodowlane rozpoczęły się dopiero w XVIII-XIX wieku. W tym czasie na terenie byłej Jugosławii istniało kilka typów gończych górskich, które różniły się wyglądem, ale były podobne pod względem przeznaczenia. Czarnogórski gończy górski, lub jak go wtedy nazywano „gończy jugosłowiański górski”, był jednym z takich typów. Jego główną specjalizacją było polowanie na drobną i średnią zwierzynę, taką jak zające, lisy, a czasami także dziki i jelenie.

Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w 1924 roku, ale oficjalne uznanie przyszło znacznie później. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zarejestrowała rasę pod nazwą „gończy jugosłowiański górski” dopiero 8 maja 1969 roku. Po rozpadzie Jugosławii, gdy nowo powstałe kraje zaczęły „rozdzielać” rasy narodowe, patronat nad rasą przejęła Czarnogóra. W 1997 roku nazwa została oficjalnie zmieniona na „czarnogórski gończy górski” (Crnogorski Planinski Gonič). Wojny bałkańskie pod koniec XX wieku zadały poważny cios populacji, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dziś, dzięki wysiłkom entuzjastów, jej liczebność powoli się odradza, ale nadal pozostaje niezwykle rzadka nawet w swojej historycznej ojczyźnie.

Jak wygląda czarnogórski gończy górski: wzorzec rasy

Czarnogórski gończy górski to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, łączący w sobie siłę i elegancję. Jego wygląd jest typowy dla gończego, stworzonego do nieustannej pracy. Sylwetka jest nieco wydłużona, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą.

Głowa jest sucha, wydłużona, z lekko wypukłą czaszką i wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym. Przejście od czoła do kufy jest płynne, ledwo widoczne. Kufa jest klinowata, mocna, nieco krótsza od części mózgowej. Wargi ściśle przylegają, nie są obwisłe. Nos jest zawsze czarny, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami.

Uszy są wiszące, średniej długości, wysoko osadzone. Są cienkie, przylegają do policzków, na końcach zaokrąglone, bez fałd. Oczy są owalne, w kolorze od jasnobrązowego do ciemnobrązowego, z inteligentnym i spokojnym wyrazem. Spojrzenie jest proste i pewne.

Tułów jest prostokątny, z prostym i mocnym grzbietem. Kłąb jest dobrze wyrażony. Klatka piersiowa jest głęboka i pojemna, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc. Brzuch jest umiarkowanie podciągnięty. Ogon jest przedłużeniem linii grzbietu, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. W ruchu pies nosi go szablasto, nieco powyżej linii grzbbetu.

Sierść jest krótka, gęsta, szorstka w dotyku, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, który chroni psa przed niepogodą w górach. Podstawowe umaszczenie to czarne z podpalaniami. Podpalania (od jasno-rudego do nasyconego rudo-brązowego koloru) są umieszczone nad oczami („okulary”), na kufie, na klatce piersiowej, na wewnętrznej stronie kończyn i u nasady ogona. Dopuszczalna jest niewielka biała plama na klatce piersiowej.