Historia pochodzenia rasy Mudi
Historia rasy Mudi sięga XVIII-XIX wieku na Węgrzech. Uważa się, że te psy ukształtowały się naturalnie w wyniku krzyżowania węgierskich psów pasterskich, takich jak Puli i Pumi, z różnymi niemieckimi owczarkami o stojących uszach, być może typu szpica. Istnieje również wersja o domieszce krwi owczarka chorwackiego i niemieckiego Pudla Owczarskiego. Przez długi czas Mudi nie były wyróżniane jako osobna rasa i były po prostu psami pracującymi węgierskich pasterzy.
Dopiero na początku XX wieku doktor Dezső Fényes, dyrektor muzeum w Balassagyarmat, zwrócił uwagę na te wszechstronne psy i rozpoczął celową pracę nad ich badaniem i standaryzacją. To właśnie on w 1936 roku po raz pierwszy opisał rasę i nadał jej nazwę „Mudi”. Niestety, II wojna światowa wyrządziła ogromne szkody populacji, stawiając ją na krawędzi wyginięcia. W celu odbudowy rasy w powojennych latach podjęto znaczne wysiłki, wykorzystując ocalałe osobniki, a także, być może, angażując border collie i owczarki belgijskie w celu poszerzenia puli genowej. Oficjalny wzorzec rasy FCI został zatwierdzony w 1966 roku, po czym Mudi zaczęły zdobywać popularność nie tylko w ojczyźnie, ale i poza nią, choć nadal pozostają dość rzadką rasą na świecie. Nawet dzisiaj wiele Mudi nadal pracuje zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem – pasie stada owiec i krów na Węgrzech.
Jak wygląda Mudi: szczegółowy opis wyglądu
Mudi to pies średniej wielkości, o nieco wydłużonej sylwetce, z klinową głową i stojącymi uszami, które nadają mu czujny i inteligentny wyraz. Jego budowa jest harmonijna, muskularna, ale bez ociężałości, co świadczy o zwinności i wytrzymałości.
Głowa: Klinowa, zwęża się ku nosowi. Czaszka lekko wypukła, stop (przejście od czoła do kufy) ledwie zauważalny. Kufa prosta, nie zaostrzona. Wargi ściśle przylegające. Nos wąski, z przodu zaokrąglony; kolor nosa zależy od umaszczenia: u psów czarnych, białych, płowych i blue merle – czarny; u innych umaszczeń harmonizuje z kolorem sierści (np. brązowy u psów brązowych).
Oczy: Owalne, lekko skośnie osadzone, ciemnobrązowe. U psów o umaszczeniu blue merle dopuszcza się bursztynowe lub nawet niebieskie oczy (jedno lub obydwa).
Uszy: Stojące, wysoko osadzone, w kształcie litery V, ruchliwe. Pokryte krótką sierścią. Pies może poruszać uszami niezależnie od siebie, jak radar.
Tułów: Linia grzbietu lekko opadająca ku zadowi. Kłąb wyraźny. Grzbiet prosty, mocny, średniej długości. Lędźwie krótkie, umięśnione. Zad krótki, lekko spadzisty, umięśniony. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, przedpiersie nieco wystające.
Ogon: Osadzony na średniej wysokości. W spoczynku zwisa, w podnieceniu unosi się do linii grzbietu lub nieco wyżej. Ogon może być naturalnie krótki (bobtail) lub długi. Kopiowanie ogona jest niepożądane, ale nie jest uznawane za wadę, jeśli pozostały 2–3 kręgi ogonowe. Ogon obficie pokryty sierścią, która na spodniej stronie może osiągać 10–12 cm.
Kończyny: Kończyny przednie proste, równoległe, umięśnione. Łopatki umiarkowanie skośne. Łokcie przylegające do ciała. Kończyny tylne o dobrze zaznaczonych kątowaniach, umięśnione. Łapy zaokrąglone, z ciasno zebranymi palcami i mocnymi pazurami.
Sierść: Unikalna cecha Mudi. Na głowie i przedniej części kończyn sierść jest krótka, prosta i gładka. Na pozostałych częściach ciała sierść jest dłuższa (3–7 cm), bardzo falista lub lekko kędzierzawa, gęsta, błyszcząca, tworzy charakterystyczne loczki i fałdy. Najdłuższa sierść tworzy wyraźne „portki” na tylnej stronie ud i „pióra” na tylnej stronie przedramion.
Umaszczenie: Paleta umaszczeń Mudi jest dość zróżnicowana:
- Czarne: Najbardziej rozpowszechnione umaszczenie.
- Białe: Czysto białe, bez odcieni.
- Brązowe: Od jasno- do ciemnobrązowego.
- Płowe (fawn / żółte): Różne odcienie żółtego.
- Popielate: Odcień szary.
- Blue merle (marmurkowe): Czarne plamy lub smugi na jaśniejszym szaroniebieskim tle. To bardzo efektowne umaszczenie.
Dopuszczalna jest mała biała plama na piersi (do 5 cm średnicy) i białe znaczenia na palcach. Kolor skóry mocno pigmentowany, ciemny.
