Historia pochodzenia norrbottenspetsa
Historia norrbottenspetsa sięga głęboko w wieki, ściśle przeplatając się z życiem myśliwych i rolników północnej Skandynawii. Psy te zamieszkiwały tereny współczesnej Szwecji i Finlandii już od XVII wieku, a być może i wcześniej. Swoją nazwę rasa otrzymała na cześć prowincji Norrbotten, najbardziej północnego regionu Szwecji, gdzie te małe, ale odważne szpice były niezastąpionymi pomocnikami. Wykorzystywano je jako psy uniwersalne: do polowania na ptactwo leśne (głuszce, cietrzewie), wiewiórki i inną drobną zwierzynę, a także do ochrony gospodarstw przed gryzoniami i nieproszonymi gośćmi.
Jednak na początku XX wieku, wraz z nadejściem I wojny światowej i zmianami w stylu życia, liczebność tych psów katastrofalnie spadła. Rasa straciła dawną popularność, a w 1948 roku Szwedzki Związek Kynologiczny (SKK) nawet błędnie ogłosił ją wymarłą z powodu małej liczby zarejestrowanych osobników. Na szczęście, rasa przetrwała dzięki entuzjastom i rolnikom w odległych rejonach, którzy nadal cenili jej cechy użytkowe. W latach 60. grupa oddanych hodowców rozpoczęła program odbudowy. Udało im się znaleźć izolowane osobniki rasy i uratować ją od całkowitego zniknięcia. Dzięki ich wysiłkom, w 1967 roku rasa została ponownie oficjalnie uznana przez kluby kynologiczne Skandynawii. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zarejestrowała rasę w 1966 roku. Mimo to, norrbottenspets nadal jest dość rzadki poza swoją ojczyzną, choć jego unikalny charakter i zdolności z pewnością zasługują na światową sławę.
Jak wygląda norrbottenspets: wzorzec i wygląd
Norrbottenspets to kompaktowy pies, nieco poniżej średniego wzrostu, o kwadratowej sylwetce i suchej, mocnej budowie. Sprawia wrażenie psa czujnego, ruchliwego i pewnego siebie.
- Głowa: Klinowatego kształtu, sucha i mocna. Czaszka lekko zaokrąglona, a stop wyraźnie zaznaczony, ale niezbyt gwałtowny.
- Kufa: Szpiczasta, jej długość stanowi około połowy długości głowy.
- Oczy: Migdałowego kształtu, średniej wielkości, ciemnego koloru. Spojrzenie bardzo uważne i spokojne.
- Uszy: Wysoko osadzone, stojące, nieco większe niż średnie. Końcówki uszu lekko zaokrąglone.
- Ciało: Grzbiet krótki, prosty i mocny. Klatka piersiowa owalna i głęboka, sięgająca łokci.
- Kończyny: Proste, równoległe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, zapewniającą szybkość i wytrzymałość.
- Ogon: Wysoko osadzony, zakręcony w pierścień i leżący na boku grzbietu. To typowa cecha dla szpiców.
- Sierść: Podwójna, z miękkim i gęstym podszerstkiem oraz szorstkim, prostym włosem okrywowym średniej długości. Na szyi, tylnej części ud i ogonie sierść jest dłuższa.
- Umaszczenie: Podstawowy kolor to biały. Łaty mogą być żółte lub rudo-brązowe. Idealnie, jeśli łaty są wyraźnie odgraniczone i rozmieszczone po ciele.
