Historia rasy Norweski Elkhund
Historia Szarego Norweskiego Elkhunda sięga siwej starożytności, co czyni go jedną z najstarszych ras psów w Europie. Wykopaliska archeologiczne na terenie Skandynawii, w tym w Norwegii, ujawniły szkielety psów datowane na 4000–5000 lat przed naszą erą, które anatomicznie są bardzo podobne do współczesnych Elkhundów. Najbardziej znanym znaleziskiem jest szkielet z jaskini Viste w Jæren, który jest uważany za bezpośredniego przodka rasy. Od dawna psy te mieszkały na terenie krajów skandynawskich, gdzie miejscowi mieszkańcy używali ich jako niezastąpionych pomocników w polowaniu na dużą zwierzynę, taką jak łosie, niedźwiedzie i wilki. Jeśli przetłumaczyć nazwę rasy „Norsk Elghund Grå” z norweskiego, to dosłownie oznacza „norweski pies łosiowy szary”.
Według legend, podobne psy były wiernymi towarzyszami Wikingów. Towarzyszyły im w wyprawach, strzegły osad i pomagały zdobywać pożywienie. Odwaga, wytrzymałość i wierność - to cechy, które cenili Wikingowie i które w pełni charakteryzują tę rasę. Przez wieki rasa rozwijała się naturalnie, adaptując się do surowych warunków klimatycznych Norwegii. Pierwsza wystawa, w której oficjalnie wziął udział Norweski Elkhund, odbyła się w 1877 roku w Oslo. To stało się impulsem do standaryzacji i celowego rozrodu. W 1901 roku rasa otrzymała oficjalne uznanie, i od tego czasu rozpoczęło się jej hodowla. Choć głównym powołaniem Elkhundów jest polowanie, ich wszechstronność imponuje. W Laponii używa się ich jako psów pasterskich do wypasu reniferów. Świetnie sprawdziły się również jako psy stróżujące i niezawodni towarzysze. Jest to jedna z łajek, podobnie jak Norweski Lundehund, należąca do unikalnych ras norweskich. Dziś coraz częściej Elkhundy są hodowane po prostu jako członkowie rodziny, cenieni za ich inteligencję, oddanie i zabawny charakter.
Jak wygląda Norweski Elkhund (szary): opis wyglądu
Norweski Elkhund to typowy przedstawiciel północnych psów w typie szpica. Jest mocny, kompaktowy, ma kwadratowy format ciała, co świadczy o jego sile i zwinności. Jego wygląd harmonijnie łączy w sobie potęgę i elegancję. Głowa ma kształt klinowaty z szeroką czaszką, która płynnie zwęża się do kufy. Kufa jest stożkowata, ale nie zaostrzona. Przejście od czoła do kufy jest płynne, bez ostrego „stopu”. Grzbiet nosa jest prosty, a nos czarny.
Oczy są średniej wielkości, owalne, w kolorze ciemnobrązowym, emanują inteligentnym i pewnym spojrzeniem. Uszy są wysoko osadzone, stojące, zaostrzone na końcach i bardzo ruchliwe, co pozwala psu wychwytywać najmniejsze dźwięki. Szyja jest mocna, umięśniona, średniej długości, bez podgardla, pokryta gęstą sierścią, tworzącą swego rodzaju kryzę. Tułów jest krótki i mocny, z prostą linią grzbietu. Kończyny są proste, równoległe, silne i umięśnione, co zapewnia psu wytrzymałość w biegu. Łapy są niewielkie, owalne, ze ściśle zwartymi palcami. Ogon - jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy - jest wysoko osadzony, ciasno zwinięty w pierścień i zarzucony na grzbiet.
Sierść jest gęsta, szorstka i prosta, z bardzo grubym, miękkim i jasnym podszerstkiem, który niezawodnie chroni psa przed każdą niepogodą. Na głowie i przedniej części kończyn sierść jest krótsza, podczas gdy na szyi, klatce piersiowej, tylnej części kończyn i ogonie - dłuższa. Umaszczenie - różne odcienie szarości. Charakterystyczna jest obecność czarnych końcówek włosów ościstych, co tworzy efekt „zonarności”. Na klatce piersiowej, brzuchu, nogach i spodniej stronie ogona umaszczenie jest znacznie jaśniejsze. Często występuje ciemna „maska” na pysku i ciemna linia od oka do ucha. Kolor sierści nie jest jednolity, zmienia się od jaśniejszego na dolnych partiach ciała do ciemniejszego na grzbiecie. Istnieją również inne rasy łajek łosiowych, na przykład Norweski Elkhund Czarny oraz Jämthund (Szwedzki Elkhund), które różnią się umaszczeniem i niektórymi cechami eksterieru.
