Historia pochodzenia perdiguero de burgos
Historia rasy Perdiguero de Burgos sięga głęboko w wieki i jest ściśle spleciona z historią hiszpańskiego łowiectwa. Uważa się, że ta rasa jest jedną z najstarszych wśród europejskich wyżłów. Jej przodkami były ciężkie psy hiszpańskie, znane jako „Pachón Navarro” (Paczon Navarro), oraz starohiszpańskie pointery, które były rozpowszechnione na Półwyspie Iberyjskim już w średniowieczu. Te psy słynęły z wyjątkowego węchu, wytrzymałości i zdolności do pracy w trudnych warunkach.
Uformowanie rasy w takiej postaci, jaką znamy dzisiaj, nastąpiło w regionie Kastylia, zwłaszcza w prowincji Burgos, co też dało jej nazwę. Pierwsze pisemne wzmianki, opisujące psy bardzo podobne do współczesnych pointerów burgoskich, datują się na XVI wiek. Cenili je hiszpańscy arystokraci i członkowie rodzin królewskich za ich niezrównane walory łowieckie. Początkowo używano ich do polowania na grubą zwierzynę, taką jak jelenie i dziki, ale z czasem, wraz z upowszechnieniem broni palnej, przekierowano je na polowanie na drobniejszą zwierzynę - przede wszystkim na kuropatwy (perdiz po hiszpańsku, skąd nazwa „perdiguero” - „myśliwy na kuropatwy”).
W XIX wieku, aby „odciążyć” budowę ciała i zwiększyć szybkość, pointery burgoskie zaczęto krzyżować z lżejszymi i szybszymi pointerami angielskimi. To pozwoliło stworzyć bardziej wszechstronnego psa, który zachował wytrzymałość i doskonały węch swoich przodków, ale zyskał większą elegancję i szybkość. Rasa przeżyła trudne czasy na początku XX wieku, zwłaszcza po wojnie domowej w Hiszpanii, kiedy jej populacja drastycznie spadła. Jednak dzięki wysiłkom entuzjastów-hodowców, takich jak Geo G. Row i Manuel Isquierdo, rasę udało się uratować przed wyginięciem. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy zatwierdzono w 1953 roku. Dziś Perdiguero de Burgos jest narodowym skarbem Hiszpanii i ceniony przez myśliwych za swoje wyjątkowe walory użytkowe oraz spokojny charakter.
Standard rasy i wygląd zewnętrzny perdiguero de burgos
Perdiguero de Burgos to pies dużych rozmiarów, o mocnej strukturze kostnej, ale jednocześnie harmonijnie zbudowany, co sprawia wrażenie siły i wytrzymałości. Jego wygląd zdradza w nim klasycznego europejskiego brakka, stworzonego do pracy, a nie do wystaw.
- Głowa: Duża, ale proporcjonalna do ciała, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka szeroka, lekko wypukła. Kufa szeroka, prostokątna.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowego kształtu, przeważnie ciemno-orzechowego koloru. Spojrzenie bardzo wyraziste, często opisywane jako smutne, melancholijne lub szlachetne. Dolne powieki nieco obwisłe (ektropion), co jest charakterystyczną cechą rasy.
- Uszy: Długie, wiszące, wysoko osadzone. Są miękkie, cienkie w dotyku, tworzą piękne fałdy i nieco skręcają się u nasady, przypominając korkociąg.
- Szyja i podgardle: Szyja mocna, muskularna, z dobrze wykształconym podwójnym podgardlem (fałdy skóry), co jest jeszcze jedną cechą odróżniającą tę rasę.
- Tułów: Prostokątnego formatu, z mocnym grzbietem i szeroką, głęboką klatką piersiową, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc.
- Ogon: Gruby u nasady, średnio osadzony. Historycznie był kopiowany na jedną trzecią lub połowę długości. W krajach, gdzie kopiowanie jest zabronione, ogon pozostaje naturalnej długości.
- Sierść: Krótka, gęsta, gładka i przylegająca do ciała. Ma niewielki podszerstek, który chroni psa przed niepogodą.
- Umaszczenie: Podstawowe umaszczenie to połączenie białego i wątrobianego (ciemnobrązowego) koloru. Istnieją dwa główne typy: dereszowate (wątrobiane plamy na białym tle) lub marmurkowe (kolor wątrobiany zmieszany z białym, tworząc efekt siwizny). Często na czole występuje charakterystyczna biała plama.
