Nagi pies peruwiański: krótki przegląd rasy i charakterystyka
Nagi pies peruwiański: krótki przegląd rasy i charakterystyka · 8
| Pochodzenie | Peru (oficjalnie uznany za dziedzictwo narodowe) |
|---|---|
| Inne nazwy | Peruwiańska orchidea Inków, Viringo, Perro sin pelo del Perú, Calato |
| Pierwsze wzmianki | Wizerunki na ceramice datowane na 300 r. p.n.e., wzorzec zatwierdzono w latach 1979–1985 |
| Długość życia | 12–14 lat (pojedyncze osobniki żyją do 16 lat) |
| Grupa FCI | Grupa 5 (Szpice i psy w typie pierwotnym), Sekcja 6 (Psy ras pierwotnych) |
| Wzrost (w kłębie) | Mały: 25–40 cm Średni: 40–50 cm Duży: 50–65 cm |
| Waga | Mały: 4–8 kg Średni: 8–12 kg Duży: 12–25 kg |
| Typ sierści | Całkowity brak (odmiana naga) lub krótka sierść (odmiana owłosiona) |
Charakter: temperament i zachowanie peruwiańczyka
To nie jest rasa, która będzie radośnie skakać na pierś każdemu przechodniowi. Nagi pies peruwiański to rasa pierwotna, co odciska piętno na jego psychice. Są one niesamowicie oddane swojej rodzinie („stadu”), ale zachowują arystokratyczny dystans wobec obcych.
Główne cechy charakteru:
- Przywiązanie: Nienawidzą samotności. To pies-cień, który będzie chodził za tobą z pokoju do pokoju.
- Instynkt stróża: Mimo braku agresji, są świetnymi „dzwonkami”. Są czujne, mają ostry słuch i zawsze ostrzegą szczekaniem o zbliżaniu się osób postronnych.
- Instynkt łowiecki: Wiele osób zapomina, że to charty. Mogą pogonić kota, wiewiórkę lub inne małe zwierzę na dworze. Jeśli lubisz rasy z silnym instynktem, jak shikoku czy niezależny thai bangkaew, peruwiańczyk również przypadnie ci do gustu swoją unikalnością.
- Inteligencja: Są bardzo bystre, ale nie zawszę dążą do przypodobania się człowiekowi tak jak owczarki. Ich inteligencja jest ukierunkowana na rozwiązywanie własnych problemów.
W relacjach z innymi psami zazwyczaj zachowują się dyplomatycznie, ale potrafią dać odpór, jeśli zostaną sprowokowane. Dobrze dogadują się z kotami, jeśli wychowywały się razem, ale obcy kot na ulicy to zwierzyna.
Szkolenie i socjalizacja
Obecnie nagie psy peruwiańskie kupowane są głównie jako towarzysze „kanapowi”, jednak w dawnych czasach były doskonałymi myśliwymi. Do dziś zachowały wspaniały instynkt pościgu. Właśnie dlatego komenda „do mnie” musi być opanowana do perfekcji. Spacerowanie bez smyczy w mieście jest ryzykowne.
Są aktywne, energiczne i mają dobry węch. Dzięki regularnym treningom możesz osiągnąć świetne wyniki w takich sportach jak agility czy coursing. Podstawowe komendy peruwiańczycy zapamiętują szybko, ale monotonne powtórki szybko je nudzą.
Złota zasada szkolenia peruwiańczyka: żadnej presji. Te psy są niezwykle wrażliwe, kara fizyczna lub krzyk mogą na zawsze zniszczyć zaufanie, a pies stanie się zamknięty lub lękliwy. Najlepsza metoda to pozytywne wzmocnienie i smakołyki. Socjalizację należy zacząć jak najwcześniej: zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, hałasami, nawierzchniami, aby przełamać naturalną nieufność.
Zalety i wady rasy
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Brak sierści w domu i zapachu „psa” | Wymaga ubrań i ochrony przed słońcem (dodatkowe koszty) |
| Hipoalergiczność (dla większości ludzi, ale nie dla wszystkich) | Skłonność do problemów z zębami i skórą |
| Egzotyczny wygląd i unikalność | Może być wybredny przy jedzeniu |
| Wysoka inteligencja i oddanie | Silny instynkt łowiecki |
| Ciepły „termofor” w łóżku | Nie znosi samotności i zimnych pomieszczeń |
