Informacje ogólne i wzorzec rasy owczarka pirenejskiego gładkowłosego
Informacje ogólne i wzorzec rasy owczarka pirenejskiego gładkowłosego · 10
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Nazwa oryginalna | Berger des Pyrénées à face rase |
| Kraj pochodzenia | Francja (Pireneje) |
| Klasyfikacja FCI | Grupa 1 (Owczarki i inne psy pasterskie), Sekcja 1 (Owczarki). Podlegają próbom pracy. |
| Przeznaczenie | Pies pasterski, pies do towarzystwa, pies sportowy (agility, flyball) |
| Wzrost w kłębie (psy) | 40–54 cm |
| Wzrost w kłębie (suki) | 40–52 cm |
| Waga | 8–15 kg |
| Długość życia | 13–15 lat, często dłużej |
| Temperament | Energiczny, inteligentny, oddany, odważny, nieufny wobec obcych |
| Umaszczenie | Płowy (w różnych odcieniach), pręgowany, szary, czarny, czasami z niewielkimi białymi znaczeniami na piersi i łapach |
Historia pochodzenia: od górskich stoków do światowego uznania
Historia owczarka pirenejskiego gubi się w mrokach dziejów. Nie da się ustalić dokładnej daty jego pojawienia się, ponieważ psy te kształtowały się w sposób naturalny w surowych warunkach Pirenejów na granicy Francji i Hiszpanii. Przez wieki były niezastąpionymi pomocnikami pasterzy, zarządzając stadami owiec. Często pracowały w tandemie z dużym pirenejskim psem górskim, który chronił stado przed drapieżnikami, podczas gdy zwinny i szybki owczarek odpowiadał za zaganianie i utrzymanie dyscypliny wśród zwierząt.
Przez długi czas rasa istniała w postaci wielu lokalnych typów, które pasterze nazywali na swój sposób: labrit, owczarek z Arbas czy Bagnères – w zależności od doliny pochodzenia. Oficjalne uznanie nadeszło dopiero na początku XX wieku. Ogromną rolę w losach rasy odegrały Pierwsza i Druga Wojna Światowa. Dzięki swojemu wyostrzonemu węchowi, odwadze i sprytowi, te niewielkie psy były aktywnie wykorzystywane do poszukiwania rannych na polu bitwy, jako łącznicy, a nawet do wykrywania min. Uratowały tysiące istnień ludzkich, ale same masowo ginęły, co postawiło rasę na skraju wyginięcia. Po wojnie entuzjaści włożyli ogromny wysiłek w odbudowę populacji. Oficjalny wzorzec dla odmiany gładkowłosej został ostatecznie zatwierdzony dopiero w 2009 roku.
Jak wygląda owczarek pirenejski gładkowłosy: opis wyglądu
Główną cechą wyróżniającą rasę, od której pochodzi jej nazwa, jest krótka i gładka sierść na pysku, która nie tworzy wąsów, brody ani długiej grzywki, w przeciwieństwie do swojego najbliższego krewnego, długowłosego owczarka pirenejskiego. Nadaje mu to nieco łobuzerski, a zarazem bardzo inteligentny wyraz.
- Tułów: Suchy, żylasty, o atletycznej budowie. To pies stworzony do biegania i skoków. Sylwetka jest nieco wydłużona.
- Głowa: W kształcie klina, z płaskim czołem.
- Oczy: Bardzo wyraziste, w kształcie migdałów, zazwyczaj ciemnobrązowe. Spojrzenie jest inteligentne, nieco szelmowskie i zawsze czujne.
- Uszy: Dość krótkie, trójkątne. Historycznie były kopiowane, ale dziś w większości krajów jest to zakazane. Naturalne uszy mogą być półstojące lub załamane (tzw. „ucho w kształcie płatka róży”).
- Sierść: Na pysku sierść jest krótka i delikatna. Na tułowiu jest nieco dłuższa (do 6–7 cm), półdługa, dość twarda w dotyku i ściśle przylegająca do ciała. Na szyi i klatce piersiowej może tworzyć niewielki „kołnierz”.
- Ogon: Może być naturalnie długi lub krótki (szczątkowy). W przeszłości ogony często kopiowano, ale obecnie się tego nie praktykuje. Długi ogon jest nisko osadzony, z haczykiem na końcu.
