Historia pochodzenia rasy
Historia łajki rosyjsko-europejskiej jest stosunkowo krótka, ale intensywna. Rasa ta została celowo wyhodowana w połowie XX wieku przez radzieckich kynologów. Prace hodowlane rozpoczęto w 1944 roku we Wszechzwiązkowym Naukowo-Badawczym Instytucie Gospodarki Łowieckiej i Hodowli Zwierząt Futerkowych. Celem selekcjonerów było stworzenie uniwersalnego psa myśliwskiego z wyraźnym czarno-białym (czarno-srokatym) umaszczeniem, stabilnym eksterierem i doskonałymi zdolnościami roboczymi.
Za podstawę posłużyły łajki aborygeńskie z północnych i centralnych regionów europejskiej części Rosji. W kształtowaniu rasy brały udział psy z obwodów archangielskiego, wołogodzkiego, twerskiego, kostromskiego, a także z Udmurcji i Karelii. Szczególny wpływ miały łajki archangielskie i karelskie. Za protoplastę współczesnej rasy uważa się psa o imieniu Putik, urodzonego w 1946 roku. To właśnie jego typ budowy i cechy robocze zostały przyjęte za wzorzec.
Praca hodowlana trwała około dwudziestu lat, co jest dość krótkim okresem na stworzenie nowej rasy. Już w 1949 roku przyjęto pierwszy tymczasowy wzorzec, a w 1952 roku rasa uzyskała oficjalne uznanie i swoją współczesną nazwę. Ze względu na swoje cechy i pochodzenie jest ona ściśle związana z innymi łajkami, takimi jak łajka zachodniosyberyjska i łajka wschodniosyberyjska, a także ma wspólne korzenie z karelskim psem na niedźwiedzie, co jest widoczne w ich wyglądzie i instynktach myśliwskich.
Szczyt popularności rasy przypadł na lata 60. i 70. XX wieku. Jednak w latach 80., z powodu zakazu polowań na wiewiórki w obwodzie moskiewskim, gdzie była skoncentrowana duża populacja tych psów, ich liczebność zaczęła spadać. Kryzys ekonomiczny lat 90. również zmusił myśliwych do przejścia na mniej wymagające psy. Na szczęście, dziś rasa znów zyskuje na popularności, i to nie tylko w swojej ojczyźnie, ale także poza jej granicami, szczególnie w krajach skandynawskich.
Jak wygląda łajka rosyjsko-europejska: wzorzec rasy
Łajka rosyjsko-europejska to pies średniego wzrostu, o suchej i mocnej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Wygląda kompaktowo, niemal kwadratowo, co zapewnia mu dużą zwrotność w lesie.
- Głowa: Klinowata, z stosunkowo szeroką czaszką. Przejście od czoła do kufy jest płynne, ale wyraźnie zaznaczone. Kufa jest spiczasta, sucha. Wargi ściśle przylegają.
- Oczy: Niewielkie, owalne, o skośnym cięciu powiek. Kolor oczu - ciemnobrązowy lub brązowy. Spojrzenie żywe, inteligentne i wyraziste.
- Uszy: Stojące, niewielkich rozmiarów, trójkątne z ostrymi końcówkami. Bardzo ruchliwe, co pozwala psu precyzyjnie lokalizować źródło dźwięku.
- Tułów: Kłąb dobrze zaznaczony, zwłaszcza u psów. Grzbiet prosty, mocny i szeroki. Lędźwie krótkie i umięśnione. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewnia wystarczającą przestrzeń dla płuc. Brzuch podciągnięty.
- Kończyny: Proste, równoległe i muskularne. Łapy owalne, zwarte w szczelną „piąstkę”, co chroni je przed urazami podczas biegu po nierównym terenie.
- Ogon: Wysoko osadzony, zagięty w pierścień lub sierpowato i przyciśnięty do grzbietu lub uda.
- Sierść: Prosta, szorstka i gęsta, z miękkim, ciasnym podszerstkiem. Na szyi i barkach sierść tworzy bujny kołnierz. Na głowie i uszach sierść krótka. Na tylnych kończynach tworzy „portki”. Taka szata niezawodnie chroni psa przed zimnem, upałem i owadami.
- Umaszczenie: Najbardziej charaktersytycznym jest czarno-białe (czarno-srokate) lub czarne z białymi znaczeniami. Dopuszczalne jest również umaszczenie całkowicie czarne lub białe. Niepożądane są cętki na białym tle oraz kolor rudy.
