Charakter: temperament i zachowanie wojownika
Temperament Kuchi Doga (tutaj warto być uważnym) odpowiada trudnym warunkom i niebezpieczeństwom, w których rasa kształtowała się przez stulecia. To niezależne, zrównoważone i odważne psy. Nie szukają aprobaty człowieka, jak robią to owczarki niemieckie czy labradory. One są partnerami, a nie sługami.
Kuchi okazują bezlitosność w walce, agresję wobec obcych ludzi i, nie rzadko, upór w relacjach z właścicielem. Przy tym Kuchi Dogi potrafią być bardzo wierne i mocno przywiązywać się do rodziny („swojego stada”). Posiadają wyraźnie rozwinięty instynkt terytorialny: wszystko, co znajduje się w granicach ich terenu, będzie chronione, wszystko co na zewnątrz - to potencjalne zagrożenie.
Ważne niuanse zachowania:
- Relacje z dziećmi: Nie można ich zostawiać sam na sam z małymi dziećmi. Choć pies może tolerować „swoje” dzieci, jego rozmiary i reakcja na gwałtowne ruchy mogą być niebezpieczne.
- Agresja wobec zwierząt: Nie należy dopuszczać do starć z innymi psami. Samce Kuchi Doga są skrajnie dominujące.
- Potrzeba człowieka: Taki domowy pupil, dla którego „domem” jest tylko otwarta przestrzeń, w rzeczywistości bardzo potrzebuje kontaktu z właścicielem. Bez niego Kuchi Dog dziczeje, staje się nie do opanowania i nadmiernie agresywny.
- Wokalizacja: Swoje emocje (zarówno pozytywne, jak i negatywne) rasa okazuje bardzo „wokalnie” - głośnym, gardłowym szczekaniem i groźnym warczeniem, co może przestraszyć otoczenie.
W kontekście cech użytkowych tę rasę czasem porównuje się z innymi rzadkimi psami. Na przykład w Indiach podobną funkcję pełni chart rampurski, który choć należy do chartów, równie nieustraszenie broni pana. A pod względem wytrzymałości Kuchi Dog może rywalizować nawet z takim europejskim atletą jak Poitevin (Gończy z Poitou), zdolnym biec cały dzień bez zatrzymania.
Szkolenie i socjalizacja: wyzwanie dla profesjonalisty
Problem ze szkoleniem Kuchi Dogów polega na ich intelektualnej, niezależnej naturze. Są mądre, ale nie „służalcze”. Taki pies może stać się wierny swojemu panu, oddać za niego życie, jednak nigdy nie będzie mu posłuszny w stu procentach, jak rasy służbowe.
W połączeniu z nieprzeciętną siłą fizyczną i twardym charakterem staje się to barierą dla tresera bez doświadczenia. Nowicjuszom zabrania się posiadania tej rasy. Metody pozytywnego wzmocnienia działają, ale wymagają cierpliwości. Twarda presja może wywołać agresję w odpowiedzi.
Przedstawiciele rasy przywykli do znacznych obciążeń, dlatego potrzebują ich również poza granicami naturalnego arealu i zwykłej działalności. W warunkach miejskich niemożliwe jest zapewnienie psu należytego poziomu wolności i treningów fizycznych. Dlatego utrzymuje się je wyłącznie przy domach podmiejskich, dbając o to, by aktywność Kuchi Dogów nie zaszkodziła otaczającym ludziom i zwierzętom. Socjalizację trzeba zaczynać od 2 miesiąca życia: wyprowadzać w ludne miejsca (w kagańcu), zapoznawać z różnymi dźwiękami i sytuacjami.
Plusy i minusy rasy
| Plusy (+) | Minusy (-) |
|---|---|
| Nieprzekupny i niezawodny stróż | Skłonność do dominacji i agresji |
| Mocne zdrowie i niewybredność w jedzeniu | Trudność w szkoleniu, upór |
| Odporność na wszelkie warunki pogodowe | Wymaga dużego terenu i solidnego ogrodzenia |
| Oddanie rodzinie | Nie nadaje się dla rodzin z małym doświadczeniem kynologicznym |
| Sierść nie wymaga skomplikowanego groomingu | Obfite linienie sezonowe |
