Historia i pochodzenie gończego Schillera
Historia rasy jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem szwedzkiego rolnika i zapalonego myśliwego Pera Schillera, który żył w XIX wieku. To właśnie on położył podwaliny pod stworzenie tego unikalnego skandynawskiego gończego. Schiller marzył o wyhodowaniu idealnego psa myśliwskiego, który łączyłby w sobie szybkość, wytrzymałość, doskonały węch i zdolność do pracy w trudnych warunkach pogodowych szwedzkiej zimy. Aby osiągnąć swój cel, rozpoczął staranną pracę selekcyjną.
Podstawą rasy są psy pochodzenia południowoniemieckiego, które prawdopodobnie trafiły do Szwecji wraz z żołnierzami. Per Schiller krzyżował te psy z najlepszymi przedstawicielami szwajcarskich i austriackich gończych, a także dodawał krew angielskich beagle-harrierów w celu poprawy szybkości. Szczególną uwagę poświęcał cechom użytkowym, wybierając do hodowli tylko te osobniki, które wykazywały najlepsze wyniki na polowaniach. Pierwsze psy, przypominające współczesne gończe Schillera, zostały zaprezentowane na wystawie w Szwecji w 1886 roku. Były to dwa psy o imionach Rask I i Rask II.
Po śmierci Pera Schillera jego dzieło kontynuowali entuzjaści rasy. Szwedzki Związek Kynologiczny oficjalnie uznał rasę pod nazwą Schillerstövare w 1907 roku. Standard został zatwierdzony, a rasa zaczęła zyskiwać popularność wśród szwedzkich myśliwych. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała gończego Schillera w 1951 roku. Pomimo uznania i doskonałych cech użytkowych, rasa nigdy nie zdobyła szerokiej popularności poza Półwyspem Skandynawskim, pozostając głównie narodowym dziedzictwem Szwecji i Norwegii. Podobnie jak gończy bośniacki szorstkowłosy Barak, jest to rasa ceniona lokalnie.
Standard rasy i wygląd gończego Schillera
Gończy Schillera to pies średniej wielkości, proporcjonalnie zbudowany, łączący w sobie siłę i elegancję. Jego wygląd świadczy o szybkości i wytrzymałości. To muskularny, ale nie ciężki pies, o szlachetnych rysach i inteligentnym, uważnym spojrzeniu.
Standard rasy i wygląd gończego Schillera · 12
| Charakterystyka | Opis zgodnie ze standardem FCI nr 131 |
|---|---|
| Ogólny wygląd | Proporcjonalnie zbudowany, szlachetny, muskularny pies, sprawiający wrażenie szybkości i siły. |
| Głowa | Długa, klinowata. Czaszka lekko wysklepiona. Stop dobrze zaznaczony. Kufa długa, prosta, nie spiczasta. |
| Oczy | Ciemnobrązowe, o żywym i wyrazistym spojrzeniu. |
| Uszy | Osadzone wysoko, wiszące, miękkie w dotyku. Po wyciągnięciu do przodu ledwo sięgają do połowy kufy. |
| Nos | Duża, czarna trufla nosowa, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami. |
| Tułów | Format prostokątny. Grzbiet prosty i mocny. Lędźwie muskularne. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, sięgająca łokci. |
| Ogon | Osadzony na jednej linii z grzbietem. Prosty lub lekko szablasty. Sięga stawów skokowych. Grubszy u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. |
| Kończyny | Silne, o mocnym kośćcu, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy zwarte, z ciasno zebranymi palcami i mocnymi opuszkami. |
| Sierść | Krótka, gęsta, szorstka w dotyku. Na głowie, uszach i przedniej części kończyn sierść krótsza i bardziej miękka. Podszerstek dobrze rozwinięty, szczególnie zimą. |
| Umaszczenie | Płowo-rude (od złocistego do nasyconego czerwono-brązowego) z wyraźnym czarnym czaprakiem (płaszczem) na grzbiecie. Niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach dopuszczalne, ale niepożądane. |
| Wysokość w kłębie | Psy: 53–61 cm. Suki: 49–57 cm. |
| Waga | 18–25 kg. |
