Historia i pochodzenie rasy
Historia gończego serbskiego trójkolorowego jest ściśle powiązana z innymi gończymi bałkańskimi. W rzeczywistości, rasa ta jest wariantem gończego serbskiego, który wcześniej był znany jako gończy bałkański. Przez wiele stuleci na terenie byłej Jugosławii istniały gończe o umaszczeniu przeważnie rudym lub rudo-czarnym. Co pewien czas w miotach pojawiały się jednak szczenięta z trzema kolorami: rudym, czarnym i białym. Początkowo takie psy uważano za niestandardowe i eliminowano z hodowli, ale z czasem myśliwi zauważyli, że osobniki trójkolorowe często mają równie wybitne cechy użytkowe, co ich dwukolorowi krewniacy.
Ukierunkowana praca nad rasą rozpoczęła się w połowie XX wieku. Jugosłowiańscy kynolodzy postanowili zachować i ustandaryzować ten trójkolorowy wariant. Po raz pierwszy rasa pod nazwą „gończy jugosłowiański trójkolorowy” została oficjalnie zaprezentowana na międzynarodowej wystawie psów w Belgradzie 7–8 czerwca 1950 roku. Oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło jednak później. Pierwszy wzorzec rasy opublikowano 25 lipca 1961 roku. Po rozpadzie Jugosławii nazwę rasy zmieniono na „gończy serbski trójkolorowy”.
Mimo swoich wybitnych zdolności myśliwskich, rasa nie zdobyła szerokiej popularności poza swoją ojczyzną. Obecnie gończe serbskie trójkolorowe są hodowane głównie w Serbii i sąsiednich krajach bałkańskich, gdzie są wysoko cenione za pracowitość, wytrzymałość i oddanie.
Wzorzec i wygląd gończego serbskiego trójkolorowego
Gończy serbski trójkolorowy to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie. Jego wygląd sprawia wrażenie wytrzymałego i energicznego zwierzęcia, stworzonego do długotrwałego pościgu za zwierzyną w trudnym terenie. Tułów jest nieco wydłużony, jego długość przewyższa wysokość w kłębie o około 10%.
Głowa psa jest klinowata, o mniej więcej równej długości czaszki i kufy. Czoło jest lekko wypukłe, z wyraźną bruzdą czołową. Stop (przejście od czoła do kufy) jest umiarkowanie zaznaczony. Kufa jest mocna, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, ale nie spiczasta. Nos jest zawsze czarny i dobrze rozwinięty. Wargi są ściśle przylegające, nie obwisłe. Zgryz jest nożycowy, a pełne uzębienie jest pożądane.
Uszy są wysoko osadzone, średniej długości, wiszące i przylegają do policzków. Są cienkie i zaokrąglone na końcach. Oczy są w kształcie migdałów, średniej wielkości, pożądane jest jak najciemniejsze, kasztanowe zabarwienie. Spojrzenie jest spokojne i inteligentne.
Tułów jest mocny, z prostą linią grzbietu. Kłąb jest dobrze zaznaczony. Grzbiet jest muskularny i prosty. Lędźwie są silne. Klatka piersiowa jest głęboka (stanowi 45–50% wysokości w kłębie), ale nie jest zbyt szeroka. Brzuch jest lekko podciągnięty.
Ogon jest przedłużeniem linii zadu, gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi. Pies nosi go w kształcie szabli, nieco poniżej linii grzbietu. Jest pokryty gęstą sierścią.
Sierść jest krótka, gęsta, lśniąca, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. W dotyku jest dość szorstka. Najważniejszą cechą rasy jest jej trójkolorowe umaszczenie. Głównym kolorem jest nasycony rudy lub lisio-czerwony. Na grzbiecie i po bokach znajduje się czarny płaszcz lub „siodło”. Białe znaczenia są obowiązkowe i znajdują się na głowie (w postaci pręgi na kufie), na szyi (w postaci pełnej lub częściowej „obroży”), na klatce piersiowej, na kończynach oraz na końcu ogona. Przy tym biały kolor nie może zajmować więcej niż jednej trzeciej całkowitej powierzchni ciała.
