Historia pochodzenia Smålandsstövare
Historia Smålandsstövare sięga głęboko w wieki i jest ściśle spleciona z kulturą i tradycjami szwedzkiego regionu Småland, na cześć którego rasa otrzymała swoją nazwę. Pierwsze wzmianki o podobnych psach w tej okolicy datuje się na XVI-XVII wiek. Uważa się, że ich przodkami były niemieckie, polskie i bałtyckie gończe, które zostały przywiezione do Szwecji przez żołnierzy powracających z licznych wojen europejskich. Te psy krzyżowano z lokalnymi psami farmerskimi typu szpica, co przyczyniło się do ukształtowania wytrzymałej, dostosowanej do surowego klimatu i wszechstronnej rasy myśliwskiej.
Przez wieki selekcja była prowadzona głównie przez farmerów i myśliwych, którzy cenili w psach przede wszystkim cechy użytkowe: wyostrzony węch, donośny głos, upór w pościgu za zwierzyną i zdolność do pracy w pojedynkę. Wygląd zewnętrzny był drugorzędny, co doprowadziło do znacznej różnorodności w typie i rozmiarach. Jedną z unikalnych cech, która pojawiła się w tym czasie, był wrodzony, krótki ogon (bobtail), który do dziś jest charakterystyczną cechą wielu przedstawicieli rasy.
Na początku XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia z powodu braku jednolitego wzorca i chaotycznej hodowli. Odrodzeniem Smålandsstövare zajął się baron Johan Fredrik von Essen, który poświęcił temu ponad 30 lat swojego życia. Starannie wybierał najlepszych przedstawicieli rasy z całego Smålandu, starając się utrwalić pożądane cechy. Na początku XX wieku, w celu poprawy cech myśliwskich, przeprowadził eksperymentalne krzyżowanie z przedstawicielami innych ras, w tym z gończym Schillerstovare oraz niektórymi niemieckimi gończymi. Dzięki jego wysiłkom w 1921 roku Szwedzki Związek Kynologiczny oficjalnie uznał rasę Smålandsstövare i stworzono pierwszy wzorzec. Mimo to, populacja pozostawała nieliczna. Drugi cios dla rasy zadała II wojna światowa. Dopiero dzięki entuzjazmowi szwedzkich hodowców rasę udało się zachować w latach powojennych, a w 1951 roku wzorzec został zaktualizowany, aby dopuścić większą zmienność we wzroście i umaszczeniu. Dziś Smålandsstövare jest ulubionym psem myśliwskim w Szwecji, ale poza jej granicami pozostaje prawdziwą egzotyką.
Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny Smålandsstövare
Smålandsstövare to pies średniej wielkości, o mocnej, ale eleganckiej budowie, w formacie niemal kwadratowym. Sprawia wrażenie silnego i wytrzymałego myśliwego, zdolnego do długotrwałej pracy w trudnych warunkach. Jego wygląd łączy w sobie funkcjonalność i szlachetność.
- Głowa: Sucha, średniej długości, z dobrze zaznaczonym stopem (przejściem czoła w kufę). Czaszka lekko wysklepiona. Kufa jest mniej więcej tej samej długości co część mózgoczaszki, nie jest szpiczasta.
- Oczy: Ciemnobrązowe, okrągłe, o wyrazie spokoju i inteligencji. Jasne plamy nad oczami, tak zwane „okulary”, tworzą wrażenie „czworookiego” psa, co jest charakterystyczną cechą.
- Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, płaskie, przylegają do policzków. Końce uszu są zaokrąglone.
- Tułów: Kompaktowy, prawie kwadratowy. Grzbiet krótki i mocny. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, z owalnymi żebrami.
- Ogon: Jedną z najciekawszych cech jest ogon. Smålandsstövare mogą rodzić się zarówno z długim ogonem, jak i z wrodzonym, krótkim (bobtail). Obie opcje są akceptowane przez wzorzec. Długi ogon sięga stawu skokowego, krótki może mieć różną długość.
- Sierść: Podwójna, co niezawodnie chroni przed niepogodą. Podszerstek jest krótki, gęsty i miękki. Włos okrywowy średniej długości, twardy, ściśle przylegający do ciała. Na ogonie i tylnej stronie ud sierść może być nieco dłuższa.
- Umaszczenie: Podstawowy kolor to czarny z podpalaniami. Podpalania (odcienie od rudego do brązowego) znajdują się na kufie, nad oczami, na klatce piersiowej, w dolnych partiach łap i pod ogonem. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach łap.
