Historia pochodzenia foksteriera krótkowłosego
Historia foksteriera krótkowłosego jest ściśle spleciona z historią angielskich polowań na lisy. Pierwsze wzmianki o psach podobnych do terierów, używanych do wypłaszania lisów z nor, pochodzą już z XIV wieku. Jednak celowa praca nad rasą rozpoczęła się znacznie później. Już w XVII wieku hrabia Monteith aktywnie zajmował się hodowlą psów myśliwskich, ale wtedy główny nacisk kładziono wyłącznie na ich zdolności użytkowe, a nie na wygląd zewnętrzny. Pies musiał być mały, aby zmieścić się w norze, odważny, aby przeciwstawić się zwierzynie, i wytrzymały, aby dotrzymywać kroku jeźdźcom.
Dopiero w połowie XIX wieku, wraz z pojawieniem się pierwszych wystaw psów, hodowcy zaczęli zwracać uwagę także na wygląd swoich podopiecznych. Przez długi czas foksteriery szorstkowłose i krótkowłose były uważane za jedną rasę, różniącą się jedynie typem sierści. Często je ze sobą krzyżowano. Jednak odmiana krótkowłosa była bardziej rozpowszechniona i popularna na wczesnym etapie. Uważa się, że w kształtowaniu rasy brały udział staroangielskie czarno-podpalane teriery, beagle (dla poprawy głosu i węchu) oraz, być może, bulteriery (dla dodania odwagi).
Ważnym momentem w historii rasy był rok 1876, kiedy to w Anglii powstał Klub Foksteriera i przyjęto pierwszy oficjalny wzorzec. Zapoczątkowało to podział obu odmian na niezależne rasy. Foksteriery krótkowłose szybko zyskały popularność nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale i na całym świecie, stając się ulubieńcami zarówno myśliwych, jak i po prostu miłośników aktywnych i charyzmatycznych psów. Ich bystry umysł, odwaga i elegancki wygląd sprawiły, że stały się jednymi z najsłynniejszych terierów na świecie.
Jak wygląda foksterier krótkowłosy: wzorzec rasy
Foksterier krótkowłosy to ucieleśnienie równowagi, siły i elegancji. To kompaktowy, ale bardzo mocny pies, który wygląda jak „koń wyścigowy w miniaturze”. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu – być szybkim, wytrzymałym i zwinnym myśliwym.
Jak wygląda foksterier krótkowłosy: wzorzec rasy · 8
| Część ciała | Opis |
|---|---|
| Głowa i czaszka | Czaszka płaska, umiarkowanie wąska, stopniowo zwężająca się ku oczom. Przejście od czoła do kufy (stop) ledwie zauważalne. Kufa dobrze wypełniona pod oczami, nie zapadnięta, stopniowo zwężająca się ku nosowi, tworząc klinowaty kształt. Szczęki silne z idealnym zgryzem nożycowym. |
| Oczy | Ciemne, małe, nie wypukłe, o ile to możliwe, okrągłego kształtu. Głęboko osadzone. Wyraz oczu – żywy, inteligentny i czujny. |
| Uszy | Małe, w kształcie litery V, umiarkowanej grubości. Złamane na chrząstce i zwisające do przodu, ciasno przylegające do policzków. Górna linia zgięcia ucha znajduje się znacznie powyżej poziomu czaszki. |
| Szyja | Sucha, umięśniona, o dobrej długości, bez podgardla. Stopniowo rozszerza się ku łopatkom, co nadaje psu elegancki wygląd. |
| Tułów | Grzbiet krótki, prosty i mocny. Lędźwie potężne, lekko wysklepione. Klatka piersiowa głęboka, ale nie szeroka. Żebra dobrze wysklepione. |
| Ogon | Wcześniej tradycyjnie kopiowany. Jeśli nie jest kopiowany, to jest dość wysoko osadzony, pies nosi go wesoło, ale nie zarzuca na grzbiet i nie zakręca. Powinien być mocny, silny i umiarkowanej długości, co dopełnia ogólnej równowagi psa. |
| Kończyny | Kończyny przednie proste, o mocnym kośćcu. Łopatki długie i skośne. Kończyny tylne silne i umięśnione, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów kolanowych i skokowych, co zapewnia potężny napęd. Łapy małe, okrągłe i zwarte („kocie”). |
| Sierść i umaszczenie | Sierść prosta, gładka, ściśle przylegająca, gęsta i obfita. Brzuch i wewnętrzna powierzchnia ud również pokryte są sierścią. Dominujący kolor – biały. Możliwe czarne, rude (czaprakowe) lub czarno-podpalane plamy. Pręgowane, czerwone lub wątrobiane plamy są wysoce niepożądane. |
