Historia pochodzenia gończego hiszpańskiego
Historia Sabueso Español jest tak stara i tajemnicza, jak krajobrazy Półwyspu Iberyjskiego. Pierwsze pisemne wzmianki o tych psach można znaleźć w słynnej „Księdze polowań” („Libro de la Montería de Alfonso XI”), napisanej przez króla Alfonsa XI w połowie XIV wieku. Już wtedy gończe hiszpańskie były opisywane jako niezastąpieni pomocnicy w polowaniach na niedźwiedzie, dziki i jelenie. Ceniono je za niesamowitą wytrzymałość, doskonały węch i charakterystyczny, melodyjny głos.
Istnieje kilka teorii na temat pochodzenia rasy. Najbardziej prawdopodobna jest wersja, że ich przodkami były gończe celtyckie, które dotarły na teren dzisiejszej Hiszpanii wraz z plemionami Celtów. Inna teoria zakłada, że są potomkami psów fenickich, sprowadzonych przez kupców. Nie wyklucza się również wpływu gończych francuskich, w szczególności psa świętego Huberta (bloodhounda), co widać w wiszących uszach i skłonności do tworzenia fałd skórnych.
Przez wieki rasa rozwijała się w izolacji, zachowując swoje unikalne cechy użytkowe. Niestety, w XIX-XX wieku gończy hiszpański stanął w obliczu poważnych wyzwań. Zmiany w metodach polowania, wstrząsy społeczne i rządowy zakaz polowań z dużymi sforami psów doprowadziły do katastrofalnego spadku liczebności. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia.
Odrodzenie rozpoczęło się w połowie XX wieku dzięki wysiłkom entuzjastów i myśliwych, którzy rozumieli wartość tego wyjątkowego dziedzictwa. Rozpoczęli oni staranną pracę nad odtworzeniem populacji, wybierając najlepszych przedstawicieli, którzy przetrwali w odległych, górskich rejonach północnej Hiszpanii. Dzięki ich pracy liczebność gończych hiszpańskich jest dziś stabilna, a rasa została uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1957 roku.
Wzorzec rasy i wygląd gończego hiszpańskiego
Gończy hiszpański to pies średniej wielkości, o mocnej, wydłużonej sylwetce, która świadczy o jego wytrzymałości, a nie szybkości. Jego wygląd jest harmonijny i funkcjonalny, a każda cecha służy jego myśliwskiemu przeznaczeniu.
- Wygląd ogólny: Pies o prostokątnej budowie, mocny, ale nie ciężki. Ma melancholijny, szlachetny wyraz pyska.
- Głowa i kufa: Głowa długa, z nieco wypukłą czaszką i płynnym przejściem do długiej kufy. Kufa nie jest spiczasta. Wargi cienkie, górna lekko zakrywa dolną. Nos duży, z dobrze otwartymi nozdrzami, zazwyczaj czarny lub ciemnobrązowy.
- Oczy i uszy: Oczy średniej wielkości, migdałowe, przeważnie ciemnobrązowe. Spojrzenie smutne, spokojne, szlachetne. Najbardziej charakterystyczną cechą rasy są bardzo długie, cienkie i miękkie uszy. Osadzone są nisko, swobodnie zwisają, zakręcając się na końcu. Ich długość znacznie przekracza czubek nosa.
- Tułów i kończyny: Szyja muskularna, z niewielkim podgardlem. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc. Grzbiet prosty i długi, lędźwie krótkie i mocne. Kończyny silne, o mocnych kościach i kompaktowych, „kocich” łapach.
- Ogon: Osadzony na średniej wysokości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W spoczynku zwisa w dół, podczas ruchu może podnosić się na kształt szabli, ale nigdy nie jest zakręcony nad grzbietem.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta, przylegająca do ciała, błyszcząca. Umaszczenie podstawowe to białe z plamami. Plamy mogą być pomarańczowe, cytrynowe lub rudo-brązowe. Są rozmieszczone nieregularnie. Dopuszczalne są cętki. Czasami plamy są tak duże, że pies wydaje się pomarańczowy z białymi znaczeniami na szyi, kufie, klatce piersiowej i końcach łap.
