Historia i pochodzenie rasy
Historia tajwańskiego psa to dramatyczna saga o przetrwaniu, ściśle spleciona z historią samego Tajwanu. Naukowcy uważają, że ich przodkowie wywodzili się od południowoazjatyckich psów myśliwskich, znanych jako „pariasy”. Przez tysiąclecia żyły obok rdzennych plemion wyspy, pełniąc rolę myśliwych, strażników i wiernych towarzyszy. Izolacja wyspy pozwoliła rasie rozwijać się z minimalną ingerencją z zewnątrz, co sprzyjało ukształtowaniu unikalnych cech i niezwykłej zdolności adaptacji do lokalnego klimatu oraz ukształtowania terenu.
Jednak ten idylliczny stan został zakłócony. Badacz rasy, dr Sung Yung-yi, wyróżnił cztery krytyczne okresy, które niemal doprowadziły do całkowitego zniknięcia tych psów:
- Holenderska kolonizacja (1624–1662): Europejscy koloniści zaczęli przywozić na wyspę swoje psy, co doprowadziło do pierwszych przypadków niekontrolowanego krzyżowania i „rozmywania” czystej krwi psów formozańskich.
- Japońska okupacja (1895–1945): Japończycy również przywieźli ze sobą psy, w tym owczarki niemieckie, na potrzeby wojskowe. Jeszcze bardziej nasiliło to proces metysacji i znalezienie czystej krwi tajwańskiego psa stawało się coraz trudniejsze.
- II wojna światowa i okres powojenny: Trudności gospodarcze i głód doprowadziły do tego, że psy zaczęto spożywać jako pokarm. Ta praktyka, przeniesiona na wyspę przez chińskich uchodźców, stała się najbardziej niszczycielskim ciosem dla populacji.
- Boom gospodarczy: Wraz z poprawą sytuacji ekonomicznej na Tajwanie zapanowała moda na zagraniczne rasy psów, co zepchnęło lokalne czworonogi na margines popularności.
W latach 70. sytuacja stała się krytyczna. To właśnie wtedy doktor Sung Yung-yi wraz z kolegami z Narodowego Uniwersytetu Tajwanu rozpoczęli ekspedycję ratunkową. W ciągu czterech lat przebadali 29 górskich rejonów, gdzie wciąż mieszkały rdzenne plemiona. Udało im się znaleźć 160 psów, które miały cechy psów formozańskich, ale tylko 46 z nich uznano za wystarczająco czystej krwi, aby rozpocząć program odbudowy rasy. To właśnie dzięki tym wysiłkom dzisiaj możemy podziwiać te unikalne zwierzęta. W 2015 roku rasa otrzymała oficjalne uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) pod nazwą „Taiwan Dog”.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy

Tajwański pies to atleta średniej wielkości, w którym każda cecha świadczy o szybkości, zwinności i wytrzymałości. To pies suchy, żylasty, o mocnej muskulaturze, idealnie zbalansowany do poruszania się po trudnym terenie. Jego wygląd to ucieleśnienie funkcjonalności, oszlifowanej przez tysiąclecia doboru naturalnego.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy · 11
| Cecha | Opis zgodnie ze wzorcem FCI nr 348 |
|---|---|
| Wygląd ogólny | Pies średniej wielkości, suchy, żylasty, dobrze zbalansowany, formatu niemal kwadratowego. |
| Ważne proporcje | Wysokość w kłębie do długości tułowia wynosi około 10:10.5. Głębokość klatki piersiowej stanowi 45–47% wysokości w kłębie. Stosunek długości kufy do czaszki - 4.5:5.5. |
| Głowa | Trójkątna, czoło szerokie i lekko zaokrąglone, bez zmarszczek. Przełom czołowo-nosowy (stop) wyraźnie zaznaczony. |
| Kufa | Zwężająca się ku nosowi, ale nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Szczęki silne ze zgryzem nożycowym. |
| Oczy | W kształcie migdała, ciemnobrązowe. Jaśniejsze oczy są dopuszczalne, ale niepożądane. Spojrzenie przenikliwe i czujne. |
| Uszy | Cienkie, stojące, osadzone po bokach czaszki pod kątem 45 stopni. Wewnętrzna krawędź ucha prosta, zewnętrzna - lekko wypukła. |
| Tułów | Szyja umięśniona, kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty i krótki. Klatka piersiowa głęboka, ale nie sięga łokci. Brzuch dobrze podciągnięty. |
| Ogon | W kształcie sierpa (szabli), osadzony wysoko. Pies nosi go energicznie, końcówka ogona może być skierowana do przodu. |
| Szata | Krótka, twarda, ściśle przylegająca do skóry. Długość 1.5–3 cm. |
| Umaszczenie | Czarne, pręgowane, płowe (od jasnego do rudego), białe, biało-czarne, biało-płowe, biało-pręgowane. |
| Wymiary | Psy: wzrost 48–53 cm, waga 14–18 kg. Suki: wzrost 43–48 cm, waga 12–16 kg. |


