Angora turecka — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia angory tureckiej

Angora turecka należy do ras rodzimych, naturalnie ukształtowanych, których historia sięga zamierzchłych czasów. Za jej ojczyznę uważa się region Ankary (dawniej Angory) w Turcji. Uważa się, że przodkami tych eleganckich kotów były dzikie koty afrykańskie (Felis lybica), które z czasem zostały udomowione. Inna teoria sugeruje związek z kaukaskim kotem dzikim ze względu na podobieństwo w budowie ciała i teksturze sierści.

Pierwsze pisemne wzmianki o długowłosych kotach z Turcji pojawiają się w Europie już w XVI wieku. Żeglarze i kupcy przywozili te niezwykłe zwierzęta do Francji i Anglii, gdzie szybko zdobyły popularność wśród arystokracji. Ich luksusowa biała sierść i pełna gracji sylwetka czyniły je pożądanymi ulubieńcami na dworach królewskich. Kardynał Richelieu i Maria Antonina byli znanymi miłośnikami kotów angorskich.

Przez wieki angora turecka była synonimem każdego długowłosego kota. Jednak na początku XX wieku sytuacja uległa zmianie. Wraz z pojawieniem się i popularyzacją rasy perskiej, która miała gęstszą, podwójną sierść, czystorasowe angory zaczęły tracić swoją odrębność z powodu intensywnych krzyżówek. Hodowcy wykorzystywali angory, aby nadać persom bardziej jedwabistą teksturę sierści i elegancję. Doprowadziło to do tego, że w połowie XX wieku prawdziwa angora turecka znalazła się na skraju wyginięcia, nawet w swojej historycznej ojczyźnie.

Na szczęście w Turcji zdano sobie sprawę z wartości tej unikalnej rasy. Rząd kraju ogłosił angorę turecką skarbem narodowym, a w zoo w Ankarze uruchomiono program jej ochrony i hodowli. Główną uwagę poświęcono kotom o klasycznym białym umaszczeniu z niebieskimi, złotymi i różnokolorowymi oczami.

Odrodzenie rasy na arenie międzynarodowej rozpoczęło się w połowie XX wieku, kiedy amerykańscy i europejscy entuzjaści zdołali pozyskać kilku przedstawicieli z zoo w Ankarze. Dzięki ich wysiłkom udało się odbudować populację i uzyskać oficjalne uznanie rasy przez wiodące organizacje felinologiczne. Stowarzyszenie Miłośników Kotów (CFA) uznało białą angorę turecką w 1973 roku, a odmiany kolorowe – w 1978 roku. Dziś angora turecka to odrodzony skarb, który zachował swoją naturalną grację i unikalny charakter.

Jak wygląda angora turecka: szczegółowy opis wyglądu

Angora turecka to uosobienie elegancji i gracji. Ma harmonijną, zrównoważoną sylwetkę średniej wielkości, która łączy siłę i finezję. Ciało jest wydłużone, gibkie, z dobrze rozwiniętą, ale nie grubą muskulaturą. Kościec jest delikatny, co nadaje kotu lekkości. Podobną elegancję można zaobserwować u innych długowłosych piękności, takich jak kot ragdoll czy majestatyczny kot norweski leśny.

• Głowa: Ma kształt zmodyfikowanego klina, średniej do małej wielkości, proporcjonalna do tułowia. Pyszczek jest łagodnie zarysowany, bez ostrych przejść. Podbródek mocny, tworzy pionową linię z nosem.
• Uszy: Duże, szerokie u nasady, spiczaste na końcach, wysoko i dość blisko osadzone na głowie, pionowe. Pożądane są pędzelki na uszach oraz kępki sierści wewnątrz.
• Oczy: Duże, w kształcie migdałów, wyraziste, lekko skośnie osadzone. Kolor oczu może być dowolny: niebieski, zielony, złoty, bursztynowy, miedziany. Szczególnie ceniona jest heterochromia – gdy jedno oko jest niebieskie, a drugie innego koloru (najczęściej zielonego lub złotego). Kolor oczu nie zależy od umaszczenia sierści, chociaż niebieskie oczy i heterochromia najczęściej występują u białych kotów.
• Szyja: Smukła, średniej długości.
• Tułów: Wydłużony, smukły, elegancki, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Klatka piersiowa wąska. Linia grzbietu prosta.
• Kończyny: Długie, smukłe. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich, przez co zad jest lekko uniesiony. Stopy małe, owalne lub okrągłe, delikatne, z kępkami sierści między palcami.
• Ogon: Długi, puszysty, szeroki u nasady i zwężający się ku końcowi, przypomina strusie pióro. Sierść na ogonie jest długa i sypka. Kot często trzyma ogon pionowo lub zarzuca go na grzbiet.
• Sierść: Główna ozdoba rasy. Półdługa, cienka, jedwabista, sypka, praktycznie bez podszerstka. W dotyku bardzo miękka i przyjemna. Najdłuższa sierść tworzy „kryzę” na szyi, „portki” na tylnych łapach oraz okazały pióropusz na ogonie. Latem sierść staje się znacznie krótsza, zwłaszcza na tułowiu, pozostając dłuższa na ogonie i „portkach”.
• Umaszczenie: Chociaż klasycznym i najbardziej znanym jest śnieżnobiały, standard rasy uznaje dużą różnorodność umaszczeń: czarne, niebieskie, rude, kremowe, szylkretowe, dymne, srebrzyste, a także różne warianty pręgowania (marmurkowe, tygrysie, cętkowane) oraz dwukolorowe (połączenie podstawowego koloru z białym). Nieuznawane są jedynie umaszczenia wskazujące na hybrydyzację: czekoladowe, liliowe, cynamonowe, płowe oraz wszelkie odmiany colorpoint.

Podstawowe cechy fizyczne angory tureckiej