Welsh terier — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia welsh teriera

Historia welsh teriera sięga głębokiej przeszłości i jest ściśle związana z surowymi i malowniczymi terenami Walii. Ta rasa jest jedną z najstarszych wśród terierów w Wielkiej Brytanii. Za jej przodków uważa się staroangielskie szorstkowłose, czarno-podpalane teriery, które były rozpowszechnione na całym obszarze Wielkiej Brytanii. Jednak to właśnie w izolowanych górskich rejonach Walii rasa rozwijała się, zachowując przez wieki swoje unikalne cechy robocze i charakterystyczny wygląd.

Początkowo psy te hodowano wyłącznie w celach praktycznych – do polowań. Welsh teriery były niezastąpionymi pomocnikami rolników. Odważnie polowały w sforach na lisy, borsuki i wydry, chroniąc inwentarz i drób przed drapieżnikami. Ich kompaktowy rozmiar, mocne szczęki, wytrzymałość i nieustraszoność pozwalały im wnikać do nor i stawać do walki z przeciwnikiem, który znacznie przewyższał je rozmiarem. W odróżnieniu od wielu innych terierów, welsh teriery pracowały w grupie, co uczyniło je bardziej społecznymi i mniej skłonnymi do konfliktów z innymi psami.

Przez długi czas welsh teriery uważano za psy czysto robocze, a na ich wygląd nie zwracano szczególnej uwagi. Głównymi kryteriami selekcji były zapał myśliwski, odwaga i wytrzymałość. Sytuacja zmieniła się w XIX wieku, kiedy zaczęto organizować pierwsze wystawy psów. W 1886 roku powstał pierwszy Klub Miłośników Welsh Terierów, a w tym samym roku The Kennel Club oficjalnie uznał rasę i zatwierdził jej wzorzec. Stało się to punktem wyjścia do popularyzacji rasy poza Walią. Stopniowo welsh teriery rozprzestrzeniły się po całej Europie i trafiły do Ameryki, gdzie również zdobyły uznanie i sympatię. Mimo bogatej historii, w krajach byłego ZSRR rasa nigdy nie stała się masowa, pozostając stosunkowo rzadka i ekskluzywna.

Jak wygląda welsh terier: wzorzec i opis wyglądu

Welsh terier to kompaktowy, harmonijnie zbudowany pies o kwadratowej sylwetce, sprawiający wrażenie siły i energii w niewielkim rozmiarze. Jego wygląd często porównuje się ze zmniejszoną kopią airedale teriera, jednak welsh terier ma swoje unikalne cechy. Przyjrzyjmy się bliżej wzorcowi rasy.

Głowa i kufa

Czaszka płaska, umiarkowanie szeroka między uszami. Przejście od czoła do kufy (stop) jest ledwo zauważalne. Kufa średniej długości, dobrze wypełniona pod oczami, ma prostokątny kształt, nigdy nie jest klinowata. Szczęki są mocne, z silnym chwytem i idealnym zgryzem nożycowym. Nos duży, wyłącznie czarny. Oczy małe, ciemne, głęboko osadzone, o inteligentnym i czujnym wyrazie. Uszy V-kształtne, małe, wysoko osadzone, zwisają na chrząstce i są skierowane do przodu, w stronę policzków.

Tułów i kończyny

Szyja średniej długości, muskularna, lekko wygięta, elegancko przechodząca w kark. Grzbiet krótki i mocny. Lędźwie silne. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, z dobrze wygiętymi żebrami. Ogon był tradycyjnie kopiowany, pozostawiając około jednej trzeciej długości. Obecnie w wielu krajach kopiowanie jest zabronione. Nieprzycięty ogon jest trzymany pionowo, niczym „wesoły proporzec” i stanowi przedłużenie linii grzbietu. Kończyny proste, równoległe, z mocnym kośćcem i rozwiniętą muskulaturą. Łapy małe, zwarte, zaokrąglone („kocie”).

Sierść i umaszczenie welsh teriera

Sierść to jedna z głównych cech rasy. Jest podwójna: twardy, druciany włos okrywowy i krótki, miękki podszerstek, który niezawodnie chroni psa przed złą pogodą. Na kufie sierść tworzy charakterystyczne „wąsy” i „brodę”.

Klasyczne umaszczenie welsh teriera to czaprakowe. Oznacza to, że głowa, szyja, kończyny i dolna część tułowia mają nasycony rudobrązowy (czaprakowy) kolor, a na grzbiecie znajduje się „siodło” (czaprak) w kolorze czarnym lub ciemnoszarym (grizzle). Białe znaczenia są bardzo niepożądane.