Duże i puchate: Nowofundland vs Bernardyn

Gdy mowa o gigantycznych rasach psów, wyobraźnia od razu podsuwa obrazy majestatycznych, spokojnych i niesamowicie puchatych czworonogów, które samym wyglądem budzą szacunek i chęć przytulenia. Wśród wszystkich olbrzymów psiego świata, dwa kandydaty zawsze stoją obok siebie na listach marzeń przyszłych właścicieli - Nowofundland i Bernardyn. Obaj są ratownikami z natury, obaj mają złote serca, ale który z nich będzie pasował właśnie do twojej rodziny? Wybór między „wodołazem” a „ratownikiem z gór” jest trudniejszy, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Dowiedz się więcej na Tvaryny.

Tło historyczne: Woda kontra Śnieg

Aby zrozumieć charakter psa, trzeba spojrzeć w jego przeszłość. To właśnie historia kształtowania rasy zakodowała instynkty, z którymi przyjdzie wam żyć pod jednym dachem.

Nowofundland: Urodzony, by pływać

Ten przystojniak pochodzi z wyspy o tej samej nazwie u wybrzeży Kanady. Jego przodkowie pracowali ramię w ramię z rybakami w surowych warunkach Północnego Atlantyku. Głównym atutem niufa jest jego wodoodporna sierść i błony pławne między palcami. Tak, nie mylicie się, one naprawdę mają łapy jak kaczki (no, prawie). Ich zadaniem było wyciąganie sieci z lodowatej wody, ratowanie ludzi, którzy wypadli za burtę, a nawet holowanie łodzi do brzegu. To ukształtowało psa, który jest fizycznie silny, wytrzymały i ma wręcz obsesyjne pragnienie ratowania wszystkiego, co znajduje się w wodzie.

Bernardyn: Anioł Alp

Bernardyn to legenda Szwajcarskich Alp. Były hodowane przez mnichów w schronisku na Przełęczy Świętego Bernarda do ratowania podróżnych, którzy zgubili się w śnieżycach lub zostali przysypani przez lawiny. Te psy musiały pracować w głębokim śniegu, przy niskich temperaturach i często podejmować samodzielne decyzje z dala od człowieka. Stąd ich fenomenalna orientacja w terenie i, powiedzmy sobie szczerze, pewna doza uporu. Jeśli pies wyczuje zagrożenie lawinowe, nie pójdzie tam, nawet jeśli właściciel wydaje rozkaz.

Wygląd: Starcie tytanów

Obie rasy należą do kategorii wagi superciężkiej. Ale diabeł tkwi w szczegółach.

• Waga i wzrost: Bernardyny są zazwyczaj nieco masywniejsze. Samiec bernardyna może z łatwością osiągnąć 80–100 kg (i to nie jest granica), podczas gdy nowofundland częściej zatrzymuje się na poziomie 65–80 kg. Chociaż, uwierzcie mi, kiedy 70 kilogramów stanie wam na stopę, różnica 10 kg nie jest wyczuwalna.
• Sierść: U nowofundlanda sierść jest długa, gęsta, oleista w dotyku (ochrona przed wodą) i najczęściej czarna, brązowa lub czarno-biała (typ landseer). U bernardyna sierść może być zarówno krótka, jak i długa, ale zawsze jest mniej „tłusta” niż u niufa. Klasyczne umaszczenie to biel z rudymi łatami.
• Ślinienie: To temat rzeka. Obie rasy się ślinią. I to bardzo. Ale bernardyny są w tej kwestii absolutnymi mistrzami ze względu na budowę fafli (warg). Jeśli jesteś fanem sterylnej czystości, być może powinieneś rozejrzeć się za innymi rasami.

Temperament: Niania kontra Filozof

Tutaj zaczynają się najciekawsze różnice. Chociaż obie rasy uchodzą za idealne psy rodzinne, ich podejście do życia nieco się różni.

Nowofundland: Łagodna siła

Niufy często nazywane są „psami-niańkami”. Poziom agresji u tej rasy jest praktycznie zerowy. Są niesamowicie empatyczne. Jeśli płaczesz, niuf przyjdzie i położy swój ogromny łeb na twoich kolanach. Są bardzo zorientowane na człowieka i źle znoszą samotność. To nie jest pies, którego można zamknąć w kojcu i karmić dwa razy dziennie. On chce być w domu, najlepiej na twojej kanapie (jeśli się zmieści).

Bernardyn: Spokojny mędrzec

Bernardyn również kocha rodzinę, ale jest bardziej samowystarczalny. Jego spokój graniczy z flegmatyzmem. Aby wyprowadzić bernardyna z równowagi, trzeba się bardzo postarać. Świetnie dogadują się z dziećmi, pozwalając im robić ze sobą niemal wszystko, ale w przeciwieństwie do aktywnego (w miarę) niufa, bernardyn woli obserwować zabawę z pozycji leżącej. Warto jednak pamiętać o ich instynkcie stróżującym. O ile niuf powita złodzieja radosnym szczekaniem, bernardyn może po prostu zablokować wejście swoją masą i basowym warczeniem.

Ważny niuans: Jeśli szukacie psa do obrony terenu, ci dobroduszni giganci mogą nie być najlepszym wyborem. Jeśli potrzebny wam surowy strażnik, lepiej zapoznajcie się z artykułem: Nieugięci strażnicy: Cane Corso, Doberman, Rottweiler, Owczarki, Sznaucer Olbrzym.

Szkolenie i wychowanie

Kto powiedział, że duże psy łatwo się szkoli? Z fizycznego punktu widzenia - jest ciężko, bo jeśli nie będą chciały iść, to ich nie zmucisie.

Nowofundland uczy się dość szybko. Chcą zadowolić właściciela. Problem może wynikać jedynie z ich zabawowości. Młody niuf to 40–50 kg nieokiełznanej energii, która chce wskoczyć na rączki. Waszym zadaniem numer jeden jest oduczenie skakania na ludzi w wieku szczenięcym.

Bernardyn to myśliciel. Kiedy wydajesz komendę „Siad”, on najpierw pomyśli: „A po co mi to?”, potem „Czy masz smakołyk?”, a dopiero potem powoli usiądzie. To nie głupota, to oszczędzanie energii. Do bernardynów trzeba mieć cierpliwość. Musztra nie przejdzie - tylko pozytywne wzmocnienie i motywacja. Jeśli będziesz na niego naciskać, po prostu się położy i będzie udawał głuchego.

Zdrowie i długość życia

Niestety, to najsmutniejszy rozdział tego artykułu. Rasy gigantyczne żyją krótko. Średnia długość życia dla obu ras wynosi 8–10 lat. Dlatego każdy dzień z nimi to dar.

Wspólne problemy:

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych: Ze względu na ogromną wagę, stawy cierpią jako pierwsze. Wybór szczeniaka po przebadanych rodzicach z testami na dysplazję to nie fanaberia, a konieczność.
• Skręt żołądka: Śmiertelnie niebezpieczny stan. Gigantów nie wolno karmić przed spacerem ani aktywną zabawą. Po jedzeniu - minimum godzina spokoju.
• Kardiomiopatia: Problemy z sercem często spotyka się u dużych psów.

U nowofundlandów występuje też specyficzny problem - cystynuria (kamienie nerkowe), a u bernardynów często zdarzają się problemy z oczami (entropium lub ektropium powiek), które czasem wymagają interwencji chirurgicznej.

Pielęgnacja: Grooming i codzienność

Jesteście gotowi na to, że sierść stanie się przyprawą do każdego dania? Jeśli nie - nie bierzcie żadnego z nich.

Nowofundland: Wymaga wyczesywania minimum 3–4 razy w tygodniu. W okresie linienia (wiosna i jesień) czesać trzeba codziennie. Ich sierść ma tendencję do kołtunienia się, szczególnie za uszami i pod pachami. Oprócz tego niuf przynosi z dworu mnóstwo „pamiątek”: rzepy, gałązki, błoto. Kąpiel takiego giganta w mieszkaniu to niezłe wyzwanie, lepiej przyzwyczajać psa do salonów groomerskich.

Bernardyn: Odmiany krótkowłose są łatwiejsze w utrzymaniu, wystarczy przejechać szczotką raz w tygodniu. Długowłose wymagają takiej samej uwagi jak niufy. Ale głównym problemem bernardyna jest ślina. Będziecie musieli rozłożyć „strategiczne” ręczniki w całym domu, żeby wycierać psu pysk po jedzeniu lub piciu. Jeśli tego nie zrobicie, ślina wyląduje na ścianach, suficie i na waszych gościach.

Koszty: Ile kosztuje utrzymanie giganta?

Zakup szczeniaka (od 2500 do nawet 8000 złotych) to najmniejszy wydatek. Główny cios w budżet zadaje codzienne utrzymanie.

1. Wyżywienie: Dorosły pies zjada około 800–1000 gramów suchej karmy klasy super premium dziennie. To mniej więcej 2–3 duże worki (po 12–15 kg) miesięcznie. Albo kilogramy mięsa, jeśli stosujecie dietę BARF.
2. Weterynaria: Wszelkie leki przelicza się na wagę. Zabezpieczenie przed kleszczami dla psa o wadze 80 kg kosztuje 4 razy więcej niż dla yorka. Narkoza, antybiotyki - wszystko jest droższe.
3. Akcesoria: Będziecie potrzebować wszystkiego w rozmiarze XXL. Legowisko, obroża, smycz, miski - to wszystko swoje koszuje.

Jeśli zrozumieliście, że gigant to zbyt duży wydatek lub problem na wasz metraż, ale chcecie kogoś mniej gabarytowego, zwróćcie uwagę na artykuł: Yorkshire Terrier vs Chihuahua: jaką miniaturową gwiazdę wybrać? Być może mały towarzysz to jest właśnie to, czego wam trzeba.

Tabela porównawcza: Nowofundland vs Bernardyn

Co zatem wybrać? Podsumowanie

Wybór między tymi dwiema rasami często sprowadza się do stylu życia i preferencji estetycznych.

Wybierz Nowofundlanda, jeśli:

• Mieszkasz blisko zbiornika wodnego lub planujesz częste wypady na łono natury nad wodę.
• Potrzebujesz aktywnego towarzysza spacerów, który nie będzie tylko leżał.
• Jesteś gotów poświęcić dużo czasu na pielęgnację gęstej sierści.
• Chcesz psa, który będzie stale blisko ciebie, jak twój cień.

Wybierz Bernardyna, jeśli:

• Preferujesz spokojniejsze tempo życia.
• Nie przeraża cię duża ilość śliny (serio, mierz siły na zamiary).
• Podoba ci się bardziej masywny, „ciężki” typ psa.
• Masz w domu wystarczająco dużo miejsca, by pies mógł się wyciągnąć i nikomu nie przeszkadzać.

W obu przypadkach zyskacie nie tylko psa, ale członka rodziny z ogromnym sercem, który będzie was kochał bezwarunkowo. Głównie - pamiętajcie, że taki pies to wielka odpowiedzialność, zarówno finansowa, jak i fizyczna. Ale tych emocji, które daje taki „niedźwiadek” w domu, nie da się wycenić żadnymi pieniędzmi.

I pamiętajcie, niezależnie od rasy, pies jest odzwierciedleniem właściciela. Kochajcie swoje olbrzymy, a odwdzięczą się wam z nawiązką, nawet jeśli czasem zjedzą wasze ulubione buty.