Bulterier

Historia bulteriera to droga od nieustraszonego wojownika do kochającego towarzysza i psa wystawowego. Miłośnicy rasy powinni być wdzięczni angielskiemu hodowcy Jamesowi Hinksowi z Birmingham, który w połowie XIX wieku postawił sobie za cel stworzenie „białego kawalera” — psa, który łączyłby siłę i odwagę ras bojowych z elegancją i szlachetnością dżentelmena.

Podstawą nowej rasy były ówczesne „bull and terriery” — mieszańce powstałe ze skrzyżowania staroangielskich buldogów z różnymi terierami. Psy te były popularnymi uczestnikami krwawych sportów, takich jak bull-baiting (szczucie byków) i walki psów. Były silne, wytrzymałe, ale ich wygląd był daleki od elegancji. Hinks postanowił to zmienić. Skrzyżował „bull and terriera” z wymarłym już białym terierem angielskim, aby nadać psu bardziej eleganckie linie i czysto białe umaszczenie. Istnieje również wersja, że do tej mieszanki dodano krew dalmatyńczyka, aby wydłużyć kończyny i poprawić ogólną harmonię, a także bloodhounda, aby zwiększyć inteligencję. Dzięki tej pracy hodowlanej psy pozbyły się luźnych fafli i podgardla, charakterystycznych dla buldoga angielskiego, i zyskały bardziej wydłużoną głowę.

Rezultat pracy Hinksa został zaprezentowany na wystawie w 1862 roku. Jego śnieżnobiały bulterier o imieniu Puss zrobił furorę swoim niezwykłym wyglądem i arystokracją. To był początek triumfalnego marszu rasy. Wkrótce powstał Angielski Klub Miłośników Rasy, a w 1888 roku bulteriery uzyskały oficjalne uznanie Kennel Clubu. Początkowo wzorzec uznawał tylko białe umaszczenie, a psy te stały się symbolem statusu i prestiżu. Okazało się jednak, że gen odpowiedzialny za białe umaszczenie jest związany z wrodzoną głuchotą. Dlatego od początku XX wieku, dzięki staraniom Teda Lyona, dopuszczono umaszczenie kolorowe, krzyżując bulteriery z rasą staffordshire bull terrier. Pozwoliło to znacznie poprawić zdrowie populacji.

Wizytówką bulteriera jest jego unikalna głowa. Ma kształt jajowaty (owalny), bez żadnych wklęsłości czy wygięć, z płynną linią profilu opadającą od czubka czaszki do końca nosa. Przejście od czoła do kufy (stop) jest praktycznie niewidoczne. Stwarza to wrażenie całości i potęgi. Bulterier to gladiator psiego świata: mocny, muskularny pies o proporcjonalnej budowie, pełen energii i determinacji.

Istnieje również odmiana rasy — bulterier miniaturowy, który jest dokładną kopią standardowego, ale mniejszy (wysokość w kłębie nie powinna przekraczać 35,5 cm).

Bulteriery to psy z ogromnym sercem i niewyczerpanym zapasem energii. Są niezwykle inteligentne i bystre, ale jednocześnie mogą być wyjątkowo uparte. To połączenie inteligencji i niezależności czyni je ciekawymi, ale i wymagającymi w wychowaniu. Są dobre, kochające i delikatne w stosunku do swojego właściciela i rodziny. Bulterier głęboko przywiązuje się do „swoich” ludzi i źle znosi samotność. Jeśli jest na długo zostawiany sam, może cierpieć na lęk separacyjny, co objawia się destrukcyjnym zachowaniem.

Są bardzo zazdrosne, dlatego ważne, aby wszyscy członkowie rodziny poświęcali mu uwagę. W przeciwnym razie może „wybrać” jednego właściciela i być o niego zazdrosny o wszystkich innych. Szczególną ostrożność należy zachować, gdy w domu pojawi się noworodek. Bulterier musi przyzwyczaić się i zrozumieć, że niemowlę to nowy, pełnoprawny członek rodziny. Dzięki swojej wesołości i energii, bulteriery są wspaniałymi towarzyszami dla aktywnych osób i rodzin.

Bulterier i dzieci

Przy odpowiednim wychowaniu i socjalizacji bulteriery słyną z cierpliwego i kochającego stosunku do dzieci. Są gotowe godzinami brać udział w aktywnych zabawach. Ich wysoki próg bólu pozwala im spokojnie znosić dziecięce figle, których inny pies mógłby nie wytrzymać. Jednak z powodu ich siły i energii nie należy zostawiać małych dzieci samych z psem bez nadzoru. Bulterier w ferworze zabawy może przypadkowo popchnąć lub przewrócić dziecko. Ważne jest, aby uczyć dzieci szanowania przestrzeni osobistej psa i nie przeszkadzania mu podczas snu czy jedzenia.

Bulterier i inne zwierzęta

Stosunek bulteriera do innych zwierząt zależy od jego socjalizacji. Historycznie były hodowane do walk, dlatego instynkt dominacji, szczególnie w stosunku do innych psów, jest u nich obecny. Wczesna i stała socjalizacja jest absolutnie niezbędna. Szczeniaka należy zapoznawać z różnymi psami, ludźmi i sytuacjami. Z psami przeciwnej płci bulteriery zazwyczaj lepiej się dogadują. Jeśli chodzi o koty i inne małe zwierzęta, jeśli bulterier dorasta z nimi od szczenięcia, może postrzegać je jako członków swojej „watahy”. Jednak jego silny instynkt myśliwski może zadziałać na obcych kotów lub gryzonie na ulicy.

Szkolenie bulteriera to wyzwanie, które wymaga cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia psychologii rasy. To nie jest pies, który będzie bezwzględnie wykonywać polecenia. Są inteligentne i szybko się uczą, ale ich wrodzona upartość oznacza, że najpierw zastanowią się, czy warto to robić. Właściciel bulteriera musi stać się dla niego niekwestionowanym liderem i partnerem, zasłużyć na jego szacunek.

Główne zasady udanego szkolenia:

• Wczesny start: Socjalizację i wychowanie trzeba zacząć od pierwszego dnia pobytu szczeniaka w domu. Zapoznawaj go z nowymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami (po szczepieniu).
• Pozytywne wzmocnienie: Agresja i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne. Może to prowadzić do całkowitej utraty zaufania, a nawet do agresji. Najlepszymi pomocnikami są pochwały, zabawki i smakołyki dla psów.
• Konsekwencja: Wszyscy członkowie rodziny muszą przestrzegać tych samych zasad. Jeśli coś jest zabronione, to jest zabronione zawsze.
• Krótkie i ciekawe zajęcia: Bulteriery szybko tracą zainteresowanie monotonnym powtarzaniem komend. Zajęcia powinny być krótkie, dynamiczne i w formie zabawy.
• Partnerskie relacje: Pies musi rozumieć, dlaczego ma wykonywać daną komendę. Spróbuj znaleźć korzyść dla niego. Szkolenie powinno opierać się na wzajemnym szacunku i zaufaniu.

Niektórzy właściciele uważają, że bulteriera nie trzeba szkolić, bo i tak rozumie swojego pana. To niebezpieczny błąd. Niesforny bulterier, ze swoją siłą i uporem, może stać się problemem dla otoczenia. Rasy podobne pod względem temperamentu, takie jak amstaff, również wymagają poważnego podejścia do wychowania, podobnie jak terier miniaturowy.

Bulteriery to ogólnie zdrowe i wytrzymałe psy, ale jak wiele innych ras, mają skłonność do pewnych chorób dziedzicznych. Odpowiedzialni hodowcy testują swoje psy na obecność chorób genetycznych, dlatego przy wyborze szczeniaka ważne jest, aby dokładnie sprawdzić jego rodowód i dokumenty medyczne rodziców.

Najczęstsze problemy zdrowotne u bulterierów:

1. Wrodzona głuchota: To najbardziej znany problem rasy, ściśle związany z genem białego umaszczenia. Głuchota może być jednostronna lub całkowita. Szczenięta są badane za pomocą specjalnego testu BAER. Bulteriery kolorowe chorują na nią znacznie rzadziej.
2. Choroby nerek: Dziedziczne zapalenie nerek i wielotorbielowatość nerek to poważne problemy, które mogą prowadzić do przedwczesnej śmierci. Zaleca się regularne badania moczu.
3. Choroby serca: Zwężenie aorty i dysplazja zastawki mitralnej to częste patologie serca. Diagnozuje się je za pomocą USG serca (doppler).
4. Choroby skóry: Bulteriery są podatne na alergie (atopowe zapalenie skóry), które objawiają się swędzeniem, zaczerwienieniem, wysypką. Występują również nużyca, zapalenie skóry między palcami. Krótka sierść słabo chroni skórę, dlatego latem istnieje ryzyko poparzeń słonecznych.
5. Zwichnięcie rzepki (patella): Częściej występuje u bulterierów miniaturowych, ale zdarza się również u standardowych.
6. Problemy z oczami: Podwinięcie i wywinięcie powieki (entropium i ektropium) koryguje się chirurgicznie.

Regularne wizyty u weterynarza, prawidłowe żywienie, odpowiednia aktywność fizyczna i uważne podejście do wszelkich zmian w zachowaniu lub stanie pupila pomogą zachować jego zdrowie na długie lata.

Pielęgnacja bulteriera nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności. Ich krótka sierść nie chroni przed zimnem, dlatego te psy przeznaczone są wyłącznie do trzymania w domu lub mieszkaniu, a nie w kojcu. W przeciwieństwie do ras długowłosych, nie potrzebują usług profesjonalnego groomera.

Pielęgnacja sierści

Sierść u bulteriera jest krótka i gładka. Wystarczy raz w tygodniu wyczyścić ją gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć martwe włoski i masować skórę. Linienie odbywa się dwa razy w roku, wiosną i jesienią. W tym okresie psa trzeba wyczesywać częściej, 3-4 razy w tygodniu. Częste mycie bulteriera nie jest zalecane, aby nie naruszać naturalnej warstwy ochronnej skóry. W razie zabrudzenia sierść można przetrzeć wilgotnym ręcznikiem lub użyć suchego szamponu.

Higiena

Pamiętaj, aby regularnie sprawdzać i czyścić uszy i oczy pupila, aby zapobiec infekcjom. Pazury należy przycinać mniej więcej raz w miesiącu, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów po twardej nawierzchni. Ważne jest również dbanie o stan zębów i przyzwyczajanie psa do ich mycia specjalną pastą.

Aktywność fizyczna

Bulterier to energiczna rasa, która potrzebuje codziennych ćwiczeń. Spacery muszą być długie (nie mniej niż 1-1,5 godziny dziennie) i aktywne. Może to być bieganie, zabawy z piłką, frisbee. Świetnie radzą sobie również w sportach kynologicznych, takich jak agility czy coursing. Niewystarczająca aktywność fizyczna może prowadzić do nadwagi i problemów z zachowaniem.

Prawidłowe żywienie to gwarancja zdrowia i długowieczności twojego bulteriera. Zanim zabierzesz szczeniaka do domu, koniecznie zapytaj hodowcę, czym go karmił. Przejście na nową dietę powinno odbywać się stopniowo, przez 7-10 dni. Istnieją dwa główne typy karmienia: naturalnymi produktami lub gotowymi karmami suchymi.

Podstawą diety bulteriera powinno być białko pochodzenia zwierzęcego. Jest to chude mięso (wołowina, indyk, kurczak), ryby morskie (bez ości), produkty mleczne (twaróg, kefir) i jajka. Ważne jest również dodawanie do diety warzyw (marchew, dynia, cukinia), owoców i ziół jako źródła błonnika i witamin. Kasze (ryż, gryka) powinny stanowić niewielką część diety. Kategorycznie zabronione jest podawanie psu słodyczy, wędzonych produktów, tłustych potraw, kości rurkowych i jedzenia ze stołu.

Jeśli wybierasz suchą karmę, powinien to być wysokiej jakości produkt klasy premium lub super-premium, przeznaczony dla aktywnych psów średnich ras. Bulteriery są podatne na alergie pokarmowe, dlatego może być potrzebna karma hipoalergiczna, na przykład z jagnięciną lub rybą. Są również podatne na przybieranie na wadze, dlatego ważne jest ścisłe przestrzeganie norm karmienia podanych na opakowaniu i nie przekarmianie psa.

Częstotliwość karmienia zależy od wieku:

• Do 2 miesięcy — 6 razy dziennie
• Do 5 miesięcy — 4-5 razy dziennie
• Do 9 miesięcy — 3 razy dziennie
• Od 10 miesięcy — 2 razy dziennie (rano i wieczorem)

• Pies-gladiator: Dzięki swojej muskularnej budowie i nieustraszoności bulteriera często nazywa się „gladiatorem psiego świata”.
• Jajowata głowa: Bulterier to jedyna rasa psów na świecie z tak unikalnym kształtem głowy bez wyraźnego „stopu”.
• „Biały kawaler”: Takie przezwisko rasa otrzymała w XIX wieku, kiedy białe bulteriery były symbolem arystokracji.
• Nie mylić z pitbullem: Mimo podobieństwa w nazwie i wspólnych przodków (buldog angielski), bulterier i amerykański pitbulterier to dwie zupełnie różne rasy.
• Gwiazdy ekranu: Bulteriery często pojawiają się w filmach i reklamach. Najbardziej znanym przedstawicielem jest pies imieniem Spuds MacKenzie, maskotka piwa Bud Light w latach 80., oraz Bullseye, maskotka sieci sklepów Target.
• Rzadko szczekają: Bulteriery nie są skłonne do bezcelowego szczekania, odzywają się tylko wtedy, kiedy jest to naprawdę konieczne.

Czy bulteriery są agresywne?
Przy prawidłowym wychowaniu, wczesnej socjalizacji i odpowiedzialnej hodowli bulteriery nie są bardziej agresywne niż jakakolwiek inna rasa. Ich reputacja „psa bojowego” wiąże się z ich historią i niewłaściwym wychowaniem ze strony niektórych właścicieli. Są to oddane i kochające psy rodzinne. Niemniej jednak, ich siła i skłonność do dominacji wymagają kontroli.

Czy bulterier nadaje się do życia w mieszkaniu?
Tak, bulteriery dobrze czują się w mieszkaniu pod warunkiem zapewnienia im odpowiedniej ilości codziennych spacerów i aktywności fizycznej. Nie potrzebują dużo miejsca, ale potrzebują aktywności i uwagi. Niektóre podobne rasy, na przykład terier miniaturowy, również dobrze adaptują się do życia w mieszkaniu.

Czy bulteriery mocno linieją?
Linienie u bulterierów jest umiarkowane. Nasila się sezonowo, wiosną i jesienią. Ich krótka sierść nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji, ale białe włoski mogą być bardzo widoczne na ciemnych ubraniach i meblach.

Ile kosztuje szczeniak bulteriera?
Cena szczeniaka bulteriera od odpowiedzialnego hodowcy może znacznie się różnić. Zależy od rodowodu, tytułów rodziców, umaszczenia i reputacji hodowli. Ważne jest, aby wybierać nie po cenie, a po zdrowiu i temperamencie szczeniaka i jego rodziców.

Czy można zostawiać bulteriera samego w domu?
Bulteriery źle znoszą samotność i mogą cierpieć na lęk separacyjny. Nie zaleca się tej rasy osobom, które spędzają większość dnia poza domem. Jeśli pies jest zostawiany na długo, może zacząć gryźć meble i niszczyć rzeczy z nudów i stresu.