Szczegółowa historia pochodzenia rasy
Affenpinscher – to jedna z najstarszych niemieckich ras psów, której historia sięga co najmniej XVII wieku, a niektóre źródła wskazują nawet na wcześniejsze wzmianki w XVI wieku. Nazwa rasy pochodzi od niemieckich słów: „Affe”, co oznacza „małpa”, oraz „Pinscher”, co tłumaczy się jako „pinczer” lub „terier”. Taką nazwę rasa otrzymała dzięki swojej charakterystycznej „małpiej” mordce – z wyrazistymi oczami, kudłatą sierścią i lekko wysuniętą dolną szczęką. Wizerunki psów bardzo przypominających współczesne affenpinschery można znaleźć na płótnach znanych europejskich artystów, w tym na obrazach niemieckiego mistrza Albrechta Dürera (XV-XVI w.) oraz holenderskich malarzy. Świadczy to o tym, że te małe, ale odważne psy były dość rozpowszechnione w Europie Środkowej już w tamtych odległych czasach.
Początkowo głównym „zadaniem” przodków współczesnego affenpinschera było tępienie gryzoni – szczurów i myszy. Trzymano je w stajniach, spichlerzach, kuchniach i sklepach, gdzie z powodzeniem radziły sobie z tym zadaniem, wykazując się niezwykłą zwinnością i zapałem myśliwskim. Ich niewielki rozmiar pozwalał im wnikać w trudno dostępne miejsca, a szorstka sierść chroniła przed ukąszeniami gryzoni. Dokładne pochodzenie i etapy rozwoju rasy, niestety, nie są w pełni znane, ponieważ księgi hodowlane zaczęto prowadzić znacznie później. Uważa się, że w kształtowaniu affenpinschera brały udział różne lokalne psy terieropodobne oraz, być może, mopsy, co wpłynęło na kształt głowy i wyraz pyska. Istnieje kilka teorii na temat pokrewieństwa affenpinscherów z innymi rasami. Jedni badacze uważają, że affenpinschery są przodkami gryfonika brukselskiego i gryfonika belgijskiego, przekazując im charakterystyczny wygląd. Inna teoria sugeruje odwrotny wpływ lub równoległy rozwój tych ras od wspólnych przodków. Istnieją również opinie o pokrewieństwie z pinczerem miniaturowym ze względu na wspólne korzenie pinczerów. Chociaż brak jest bezpośrednich dowodów na poparcie którejkolwiek z teorii, oczywiste podobieństwo zewnętrzne i wspólne cechy charakteru czynią te przypuszczenia bardzo prawdopodobnymi.
W XIX wieku rozpoczęto celową pracę nad kształtowaniem i standaryzacją rasy. Affenpinschery stały się popularne nie tylko jako szczurołapy, ale także jako psy do towarzystwa, zwłaszcza wśród dam z wyższych sfer, które ceniły ich egzotyczny wygląd i żywy charakter. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w Niemczech, a rasa zaczęła pojawiać się na wystawach. We Francji psy te, ze względu na swój wygląd i nieco łobuzerski charakter, nazywano „diablotin moustachu”, co oznacza „wąsaty chochlik” lub „wąsaty diabełek”. Rasa przetrwała trudne czasy podczas wojen światowych, kiedy jej liczebność znacznie spadła, ale dzięki wysiłkom entuzjastów udało się ją ocalić. Dziś affenpinschery nie są rasą bardzo rozpowszechnioną, ale mają swoich wiernych fanów na całym świecie, którzy cenią je za unikalne połączenie cech teriera i towarzysza.
Jak wygląda Affenpinscher: szczegółowy opis wyglądu i wzorzec rasy
Affenpinscher – to mały, kompaktowy pies o szorstkiej sierści, który mimo swoich rozmiarów sprawia wrażenie mocnego i wytrzymałego zwierzęcia. Jego wygląd jest unikalny i łatwo rozpoznawalny, przede wszystkim dzięki „małpiemu” wyrazowi pyska.
- Wygląd ogólny: Mały, o kwadratowej budowie (długość tułowia w przybliżeniu równa wysokości w kłębie), z szorstką sierścią. Nie powinien sprawiać wrażenia ani zbyt lekkiego, ani zbyt masywnego.
- Głowa: Okrągła, niezbyt ciężka, z wyraźnie wysklepioną czaszką. Czoło wypukłe. Stop (przejście od czoła do kufy) jest wyraźnie zaznaczony.
- Kufa: Krótka, nie zadarta i niezbyt zwężająca się ku nosowi. Grzbiet nosa prosty. Trufla nosa okrągła, pełna, koloru czarnego. Wargi ściśle przylegające, czarne. Charakterystyczną cechą są szorstkie wąsy, broda i krzaczaste brwi, które otaczają kufę i nadają jej małpi wyraz.
- Oczy: Ciemne (najlepiej czarne), okrągłe, błyszczące, średniej wielkości, niezbyt wypukłe ani zapadnięte. Osadzone dość szeroko. Powieki czarne, ściśle przylegające. Spojrzenie żywe, ciekawskie, czasami psotne.
- Uszy: Wysoko osadzone, symetryczne, małe. Mogą być stojące, półstojące (z końcówkami opadającymi do przodu) lub wiszące na chrząstce. Jeśli są kopiowane (w krajach, gdzie jest to dozwolone), są małe, stojące, o spiczastym kształcie. Jednak naturalne uszy stają się coraz bardziej powszechne i pożądane.
- Zgryz: Lekki przodozgryz (dolna szczęka lekko wysunięta do przodu) jest typowy dla rasy. Zęby powinny być zdrowe i mocne. Przy zamkniętym pysku zęby nie powinny być widoczne, język również nie powinien wystawać.
- Szyja: Krótka, prosta, mocna, z suchym karkiem. Skóra na gardle ściśle przylega, bez podgardla.
- Tułów: Mocny, zwarty, o kwadratowej budowie. Linia grzbietu prosta, z lekkim spadkiem od kłębu do zadu. Kłąb wyraźny. Grzbiet krótki, mocny, prosty. Lędźwie krótkie, mocne. Zad krótki, lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna, opuszczona do łokci. Żebra dobrze wysklepione. Linia dolna lekko podkasana.
- Ogon: Wysoko osadzony. Tradycyjnie był kopiowany na około jedną trzecią długości (w krajach, gdzie jest to dozwolone). Naturalny ogon jest szablasty lub sierpowaty, noszony w górze.
- Kończyny:
- Kończyny przednie: Proste, równoległe patrząc od przodu, mocne, niezbyt krótkie. Łopatki skośnie ustawione, ściśle przylegające. Łokcie skierowane do tyłu, przylegające do tułowia. Przedramiona proste. Śródręcza krótkie, mocne, lekko nachylone.
- Kończyny tylne: Patrząc od tyłu proste i równoległe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Kątowanie dobrze zaznaczone. Uda szerokie, muskularne. Podudzia długie. Stawy skokowe nisko opuszczone, mocne. Śródstopia krótkie, pionowe.
- Łapy: Małe, okrągłe, „kocie”, zwarte. Palce krótkie, dobrze wysklepione. Pazury krótkie, mocne, ciemnego koloru. Opuszki twarde, sprężyste.
- Sierść: Szorstka, twarda, gęsta, ściśle przylegająca do ciała, ale jednocześnie nastroszona, zwłaszcza na głowie, gdzie tworzy charakterystyczne brwi, brodę i wąsy. Długość sierści na tułowiu wynosi zazwyczaj około 2,5–3 cm. Na głowie sierść jest dłuższa i stercząca, tworząc charakterystyczną „małpią” aureolę. Podszerstek jest miększy. Sierść nie powinna być zbyt miękka, falista ani kręcona.
- Umaszczenie: Zgodnie ze standardem FCI, preferowane jest czysto czarne umaszczenie z czarnym podszerstkiem. Dopuszczalne są również:
- Czarne podpalane: Czarny kolor podstawowy z symetrycznymi rudymi lub brązowymi znaczeniami (podpalaniami) nad oczami, na kufie, na piersi, po wewnętrznej stronie kończyn i pod ogonem.
- Rude (od jasnożółtego do ceglastorudego): Jednolity rudy kolor na całym ciele.
- Ocienie szarości: Od srebrzystoszarego do ciemnostalowego.
- Ruch: Lekki, swobodny, energiczny, z dobrym napędem kończyn tylnych. Krok niezbyt zamaszysty. Affenpinscher porusza się z charakterystyczną pewnością siebie i żwawością.
Ważne jest, aby ogólny wygląd affenpinschera był harmonijny, bez przerysowania jakichkolwiek cech. Powinien wyglądać jak prawdziwy mały terier – odważny, czujny i pełen życia.
