Chart afgański — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia charta afgańskiego aborygeńskiego gubi się w mrokach dziejów, co czyni ją jedną z najstarszych ras psów na świecie. Uważa się, że jej przodkami są starożytne charty azjatyckie, które przez tysiąclecia zamieszkiwały tereny dzisiejszego Afganistanu, Pakistanu i przyległych obszarów górskich. W przeciwieństwie do swojego słynnego krewnego, wystawowego charta afgańskiego, który został w znacznym stopniu zmieniony przez zachodnich hodowców na początku XX wieku, Bakhmull zachował swoje pierwotne cechy. To prawdziwy pies pracujący, którego wygląd i charakter kształtowały się pod wpływem surowego klimatu i trudnych warunków polowania w górach Hindukusz.

Nazwa „Bakhmull” pochodzi prawdopodobnie z języka dari i oznacza „aksamitny”, co jest nawiązaniem do unikalnej, jedwabistej sierści psa. Przez wieki psy te były nieodłączną częścią życia lokalnych plemion. Były nie tylko myśliwymi, ale także symbolem statusu i bogactwa. Ceniono je tak bardzo, że nie były na sprzedaż - można je było jedynie podarować w dowód wielkiego szacunku.

W XIX wieku brytyjscy oficerowie służący w Indiach i Afganistanie po raz pierwszy przywieźli te psy do Europy. Jednak prawdziwa praca nad zachowaniem i popularyzacją właśnie typu aborygeńskiego rozpoczęła się znacznie później, dopiero w drugiej połowie XX wieku. Bakhmull należy do wielkiej rodziny chartów wschodnich, podobnie jak chart z Mudhol (Caravan Hound) czy chart z Rampur, z których każdy posiada unikalne adaptacje do swojego rodzimego regionu.

Jak wygląda chart afgański aborygeński: wzorzec i opis wyglądu

Wygląd Bakhmulla to ucieleśnienie funkcjonalności i elegancji. Każda cecha jego ciała jest idealnie przystosowana do szybkiego biegu w trudnym terenie. Główna różnica w porównaniu z afganem wystawowym to mniej ekstremalna, ale dłuższa i jedwabista sierść oraz bardziej „naturalny” wygląd.

• Głowa: Długa, sucha, wyrafinowana, z płynnym przejściem od czoła do kufy. Część czaszkowa niezbyt szeroka. Kufa długa, spiczasta, ale nie słaba.
• Oczy: Duże, migdałowate, często lekko skośne, co nadaje psu wschodniego, tajemniczego wyrazu. Kolor oczu - od ciemnobrązowego do orzechowego. Spojrzenie inteligentne, spokojne i nieco zdystansowane.
• Uszy: Długie, wiszące, osadzone nisko i ściśle przylegające do głowy. Pokryte długą, jedwabistą sierścią.
• Tułów: Typowy dla charta. Grzbiet prosty i mocny, lędźwie nieco wypukłe, co zapewnia elastyczność w galopie. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co daje wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc. Brzuch mocno podciągnięty.
• Kończyny: Długie, proste, umięśnione i suche. Łapy duże, zwarte, z mocnymi opuszkami, co pozwala psu pewnie poruszać się po kamienistym terenie.
• Ogon: Długi, cienki, na końcu zakręcony w pierścień lub półpierścień. Osadzony niezbyt wyskoko. W spoczynku opuszczony, w ruchu noszony wyżej.
• Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Bardzo długa, cienka, jedwabista w dotyku. Na kufie, czole i grzbiecie (w obszarze „siodła”) sierść jest krótka. Na bokach, brzuchu, nogach („portki”) i uszach tworzy luksusowe pasma. Taka struktura sierści chroni psa zarówno przed zimnem, jak i upałem.
• Umaszczenie: Dopuszczalne są różne kolory - biały, płowy w różnych odcieniach (od kremowego do intensywnie rudego), czarny, błękitny. Możliwe warianty pręgowane i łaciate. Obecność ciemnej „maski” na pysku jest pożądana, ale nie obowiązkowa.