Historia pochodzenia rasy
Historia aidi sięga zamierzchłej przeszłości i jest ściśle spleciona z życiem plemion berberyjskich zamieszkujących góry Atlas na terenie dzisiejszego Maroka, Algierii i Tunezji. Nie zachowały się dokładne źródła pisane dotyczące powstania rasy, ale uważa się, że psy te towarzyszą człowiekowi od kilku tysiącleci. Ich głównym zadaniem zawsze była ochrona i obrona. Aidi pilnowały obozowisk swoich właścicieli, ich rodzin oraz stad owiec i kóz przed drapieżnikami, takimi jak szakale i inne dzikie zwierzęta.
W przeciwieństwie do wielu europejskich owczarków, aidi nigdy nie był wykorzystywany jako typowy pies pasterski do zaganiania stada. Była to rasa wyłącznie stróżująca. Często psy te pracowały w parze z szybszymi i zwinniejszymi chartami, takimi jak sloughi (chart arabski), które tropiły zwierzynę, podczas gdy potężny aidi wkraczał do akcji, by ją przytrzymać lub obezwładnić. Taki tandem był niezwykle skuteczny w trudnych warunkach górskich.
Izolacja w regionach górskich sprzyjała zachowaniu rasy w jej niemal pierwotnej formie. Aidi nie podlegały znaczącym wpływom innych ras, co pozwoliło im zachować unikalne cechy użytkowe i żelazne zdrowie. Pierwszy wzorzec rasy opracowano w 1963 roku pod nazwą „Owczarek Atlaski (Aidi)”. Choć rasa pozostaje rzadka poza Afryką Północną, kynolodzy starają się o jej zachowanie i popularyzację na świecie.
Jak wygląda Aidi: wzorzec i wygląd
Aidi to silny, muskularny pies średniej wielkości, o nieco surowej aparycji, świadczącej o jego wytrzymałości i zdolności przetrwania w trudnych warunkach. Jego wygląd emanuje siłą i gotowością do działania.
- Głowa: Duża, w typie niedźwiedzim, proporcjonalna do reszty ciała. Czaszka szeroka i płaska. Przełom czołowy (stop) zaznaczony, ale nieprzesadnie ostry.
- Pysk: Stożkowaty, krótszy od czaszki. Nos czarny lub brązowy, w zależności od umaszczenia.
- Oczy: Średniej wielkości, ciemne (od ciemnobursztynowego do brązowego). Spojrzenie bardzo wyraziste, bystre i uważne.
- Uszy: Średniej długości, półwiszące, z lekko zaokrąglonymi końcami. W spoczynku przylegają do głowy, ale gdy pies jest czujny, kierują się do przodu.
- Tułów: Solidny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet prosty i szeroki, lędźwie mocne. Klatka piersiowa głęboka, zapewniająca dużo miejsca dla płuc.
- Ogon: Długi, gęsto owłosiony. W spoczynku opuszczony, ale w ruchu lub pod wpływem emocji unosi się szablasto.
- Sierść: Gęsta, szorstka, średniej długości (około 6 cm). Skutecznie chroni psa przed upałem, mrozem oraz ukąszeniami drapieżników. Na pysku i uszach włos jest krótszy. Podszerstek gęsty.
- Umaszczenie: Bardzo zróżnicowane. Może być piaskowe, płowe, białe, rude, pręgowane, czarne, a także trójkolorowe. Często spotykane są białe znaczenia, ktorych nie uważa się za wadę.
