Historia rasy: od starożytnych wojowników do współczesnych towarzyszy
Historię hiszpańskiego alano czyta się jak powieść przygodową. Nazwa rasy pochodzi od koczowniczego plemienia Alanów, którzy najechali Półwysep Iberyjski w V wieku. Te wojownicze ludy przyprowadziły ze sobą ogromne, groźne psy do ochrony stad i udziału w działaniach wojennych. To właśnie te czworonogi stały się przodkami współczesnego buldoga hiszpańskiego.
Alano, czyli buldog hiszpański, to starożytna rasa, oficjalnie wspomniana w literaturze już w 1350 roku. Król Alfons XI w swojej „Księdze łowów” opisywał te psy jako niezastąpionych pomocników, których chwyt potrafił unieruchomić dzika lub byka. Mocne i wytrzymałe psy w typie molosa przez stulecia pomagały myśliwym w nagonce, przytrzymując zwierzę do momentu przybycia człowieka.
Oprócz polowań aktywnie wykorzystywano je jako strażników bydła rogatego. Półdzikie stada byków wymagały twardej kontroli, a alano radziły sobie z tym zadaniem idealnie. Największą sławę zyskały jednak dzięki udziałowi w korridzie na wczesnych etapach jej rozwoju. Odważne psy o potężnych szczękach stawały naprzeciw rozwścieczonych byków, demonstrując cuda męstwa i zwinności.
Swoją drogą Hiszpania dała światu wiele wspaniałych ras. Jeśli interesują Cię inne hiszpańskie molosy, warto zwrócić uwagę na Dogo Canario, który ma podobne korzenie, lub na legendarnego Ca de Bou (Dog z Majorki), którego historia jest równie mocno związana z bykami i portowymi miastami.
W XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Zakaz używania psów w korridzie, zmiana metod polowań i prowadzenia rolnictwa sprawiły, że alano stały się „bezrobotne”. Do lat 70. uważano, że rasa wymarła. Jednak grupa entuzjastów i kynologów odnalazła ocalałych przedstawicieli linii pracujących w odległych rejonach pasterskich Estremadury i Kastylii. Rozpoczęła się żmudna praca nad odrodzeniem. Choć hiszpańskie buldogi wciąż nie są uznane przez FCI na poziomie międzynarodowym, Hiszpańskie Królewskie Towarzystwo (RSCE) uznało je, a połączenie stabilnej psychiki i siły fizycznej zaprowadziło je do służby w policji i ratownictwie.
Jak wygląda alano: anatomia funkcjonalności
Wygląd alano español to hymn na cześć funkcjonalności. Nie ma w nim nic zbędnego, żadnej dekoracyjności, która przeszkadzałaby w pracy. To atleci stworzeni do szybkiego biegu i siłowej walki.
- Głowa: W typie brachycefalicznym, ale nie ekstremalna. Czaszka szeroka i mocna. Kufa krótka, szeroka, z bardzo potężnymi szczękami. Ważną cechą jest czarna maska, która często występuje niezależnie od umaszczenia podstawowego.
- Ciało: Sylwetka nieco wydłużona. Grzbiet prosty i umięśniony, lędźwie szerokie. Klatka piersiowa głęboka, ale nie beczkowata, co pozwala psu efektywnie oddychać podczas galopu.
- Kończyny: Silne, z dobrze zaznaczonymi kątami stawowania. Łapy duże, zwarte („kocie”), co zapewnia doskonałą przyczepność do podłoża.
- Skóra i sierść: Hiszpańskie buldogi wyróżnia gruba skóra, chroniąca przed kłami dzika i rogami byka. Na szyi tworzy ona niewielkie podgardle. Sierść krótka, szorstka w dotyku.
- Umaszczenie: Najpopularniejsze jest pręgowane (wszystkie odcienie - od jasnego do czarnego tygrysa). Spotyka się także maść rudą, płową i wilczastą. Na szerokiej piersi często występują białe znaczenia.
W porównaniu do innych cieżkich molosów, takich jak Dogue de Bordeaux, alano wygląda na bardziej „suchego” i wysportowanego, przypominając sprintera, a nie ciężarowca. Jego ruchy są lekkie, zamaszyste, co pozwala mu bez zmęczenia pokonywać duże dystanse.
