Dogue de Bordeaux

Historia Dogue de Bordeaux sięga głębokiej starożytności i jest jedną z najstarszych we Francji. Uważa się, że ich przodkami były molosy — duże i potężne psy, używane już w Cesarstwie Rzymskim do walk gladiatorskich i ochrony. Z czasem psy te trafiły na tereny Galii (współczesnej Francji), gdzie krzyżowały się z lokalnymi rasami. To właśnie w regionie Bordeaux uformował się typ psa, którego znamy dzisiaj.

Przez wieki Dogue de Bordeaux były wykorzystywane do różnorodnych zadań: polowały na dużą zwierzynę, taką jak dziki i niedźwiedzie, strzegły zamków i posiadłości arystokratów, a nawet pracowały jako „psy rzeźników”, pomagając w pędzeniu bydła. Ich siła i nieustraszoność były legendarne. Podobnie jak inne starożytne rasy stróżujące, takie jak Cão de Castro Laboreiro, Dogue de Bordeaux był nie tylko psem, ale integralną częścią gospodarstwa i symbolem bezpieczeństwa. Warto również wspomnieć o Dogo Argentino, który również ma bogatą historię jako pies myśliwski i obronny.

Punktem zwrotnym w historii rasy była pierwsza wystawa psów w Paryżu w 1863 roku, gdzie Dogue de Bordeaux o imieniu Magenta zdobył złoty medal. Właśnie wtedy rasa otrzymała swoją oficjalną nazwę i zaczęła zdobywać popularność poza swoim rodzinnym regionem. Jednak dwie wojny światowe zadały druzgocący cios populacji. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dopiero dzięki wysiłkom oddanych entuzjastów, w tym Raymonda Triquet, w drugiej połowie XX wieku udało się odnowić pogłowie. Dziś Dogue de Bordeaux jest znany i lubiany na całym świecie, nie w ostatniej kolejności dzięki filmowi „Turner i Hooch”, gdzie uroczy przedstawiciel tej rasy podbił serca milionów widzów.

Dogue de Bordeaux — to pies o atletycznej budowie, emanujący siłą i mocą. Jego wygląd jest harmonijny, przysadzisty i bardzo umięśniony. Najbardziej rozpoznawalną cechą jest ogromna, masywna głowa z charakterystycznymi zmarszczkami.

• Głowa: Bardzo duża, trapezoidalna, oglądana z przodu. Czoło wypukłe, stop bardzo wyraźny, niemal pod kątem prostym. Kufa krótka, potężna, szeroka, z dobrze rozwiniętymi policzkami. Charakterystyczny zgryz — przodozgryz (dolna szczęka wystaje do przodu).
• Oczy: Owalne, szeroko rozstawione. Kolor — od orzechowego do ciemnobrązowego, odpowiadający umaszczeniu. Spojrzenie spokojne i otwarte.
• Uszy: Stosunkowo małe, trójkątne, wiszące, ale nie wiotkie. Osadzone wysoko i nieco podniesione u nasady, co sprawia, że głowa wydaje się wizualnie jeszcze szersza.
• Ciało: Korpus potężny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Szyja bardzo silna, krótka, z luźnymi fałdami skóry. Grzbiet prosty, mocny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, sięgająca poniżej łokci.
• Ogon: Gruba u nasady, zwęża się ku końcowi. W spoczynku opuszczony w dół, w ruchu unosi się do linii grzbietu lub nieco wyżej, ale nigdy się nie zawija.
• Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, cienka i miękka w dotyku. Umaszczenie jednolite, w zakresie od jasnobeżowego do intensywnego mahoniowego (czerwone drewno). Dopuszczalna niewielka biała plama na piersi. Na kufie może występować czarna lub kasztanowa maska.

Za groźnym wyglądem Dogue de Bordeaux kryje się złote serce. To pies o bardzo stabilnej psychice, spokojny i pewny siebie. Głęboko przywiązuje się do swojej rodziny i jest gotów na wszystko dla niej. Do domowników odnosi się z ogromną czułością i cierpliwością, zwłaszcza do dzieci. Jednak ze względu na duże rozmiary, zabawy psa z małymi dziećmi zawsze powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych.

Do obcych ludzi bordos odnosi się z rezerwą, ale bez nieuzasadnionej agresji. Nie będzie szczekać bez powodu, ale jego głęboki, basowy głos i sama obecność stanowią doskonały czynnik odstraszający dla każdego intruza. Atakuje tylko w przypadku realnego zagrożenia dla swojej rodziny lub terytorium. Z innymi zwierzętami domowymi, szczególnie jeśli rosły razem, Dogue de Bordeaux zazwyczaj dobrze się dogaduje. Jednak samce mogą wykazywać dominację wobec innych dużych psów tej samej płci, dlatego wczesna i prawidłowa socjalizacja jest niezwykle ważna.

Pielęgnacja sierści Dogue de Bordeaux jest minimalna. Wystarczy raz w tygodniu przeczesać ją gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć martwe włosy. Linienie jest umiarkowane. Kąpać psa należy tylko w razie konieczności.

Na znacznie więcej uwagi zasługują fałdy skórne na kufie. Należy je codziennie przecierać wilgotną chusteczką lub wacikiem, a następnie dokładnie wysuszyć, aby uniknąć rozwoju infekcji bakteryjnych i podrażnień. Regularnie kontroluj także uszy i oczy, przecierając je specjalnymi płynami. Pazury przycinaj raz na 3-4 tygodnie.

Wysiłek fizyczny powinien być umiarkowany. Bordosom nie są potrzebne wyczerpujące treningi czy długie biegi. Wystarczą im dwa spokojne spacery dziennie po 30-40 minut. Kategorycznie zabrania się przeciążania szczeniąt! Do 1,5-2 lat, dopóki kształtuje się układ kostno-stawowy, należy unikać skoków, biegania po schodach i zabaw z gwałtownymi ruchami. Jeśli mieszkasz w domu ze schodami, szczeniaka do 5-6 miesięcy najlepiej znosić na rękach.

Szkolenie Dogue de Bordeaux — to zadanie, które wymaga cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia psychologii rasy. To inteligentne psy, ale mogą być bardzo uparte i niezależne. Nie będą ślepo wykonywać poleceń, muszą rozumieć ich celowość. Najlepiej sprawdzają się metody pozytywnego wzmacniania — pochwały, smakołyki, zabawki. Brutalność i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne i mogą prowadzić do utraty zaufania, a nawet do agresji w odpowiedzi.

Wczesna socjalizacja jest kluczowym czynnikiem dla wychowania zrównoważonego psa. Od najmłodszych lat zapoznaj szczenię z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami. Pomoże mu to wyrosnąć na pewnego siebie, a nie lękliwego czy nadmiernie agresywnego psa. Biorąc pod uwagę ich cechy stróżujące, ważne jest, aby nauczyć psa adekwatnego reagowania na gości i obcych na ulicy.

Dogue de Bordeaux należy do dużej rodziny mastifów, ale ma swoje unikalne cechy. W porównaniu z innymi przedstawicielami grupy, takimi jak mastif angielski czy mastif neapolitański, jest bardziej atletyczny i „suchy”. Warto również odróżniać go od ras o podobnych funkcjach, ale innym pochodzeniu, na przykład od dogo argentyńskiego, który jest przede wszystkim psem myśliwskim. Do tej rodziny należy też bullmastiff, ceniony za swoje zdolności stróżujące.

• Gwiazda Hollywood: Najbardziej znanym Dogue de Bordeaux na świecie jest pies o imieniu Beasley, który zagrał rolę Hoocha w filmie „Turner i Hooch” z Tomem Hanksem.
• Pies rzeźników: Jedna z historycznych „profesji” rasy — towarzyszenie i ochrona bydła w drodze na rynki i do rzeźni. Nazywano je „le dogue de boucher”.
• Największa głowa: Proporcjonalnie do ciała, Dogue de Bordeaux ma największą głowę spośród wszystkich ras psów.
• Milczący stróż: W przeciwieństwie do wielu ras stróżujących, bordoskie dogi nie są skłonne do bezcelowego szczekania. Interweniują tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne.
• Różne typy: Historycznie istniało kilka typów Dogue de Bordeaux (paryski, tuluski, bordoski), które różniły się rozmiarami i budową. Współczesny standard jest uśrednioną wersją.

Czy Dogue de Bordeaux nadaje się do rodziny z dziećmi?
Tak, to wspaniałe psy rodzinne, bardzo cierpliwe i czułe wobec dzieci. Jednak ze względu na ich ogromne rozmiary i siłę, wszelkie interakcje z małymi dziećmi powinny być kontrolowane, aby uniknąć przypadkowych urazów.

Czy mocno się ślinią?
Tak, Dogue de Bordeaux są znane z obfitego ślinienia się. Właściciele powinni zawsze mieć pod ręką ręcznik, zwłaszcza w pobliżu misek z jedzeniem i wodą.

Czy Dogue de Bordeaux są agresywne?
Przy prawidłowym wychowaniu i socjalizacji to rasa pewna siebie, a nie agresywna. Są wrodzonymi stróżami, ale wykazują agresję tylko w przypadku wyraźnego zagrożenia. Są powściągliwe wobec obcych, ale nie wrogie.

Czy można trzymać Dogue de Bordeaux w mieszkaniu?
Tak, pomimo rozmiarów, są dość spokojne w pomieszczeniach i mogą przystosować się do życia w mieszkaniu. Kluczowym warunkiem są regularne, ale nie wyczerpujące spacery, aby zaspokoić ich potrzeby fizyczne i psychiczne.

Ile żyją Dogue de Bordeaux?
Niestety, to jedna z ras krótkowiecznych. Średnia długość ich życia wynosi od 5 do 8 lat. Niektóre osobniki dożywają 10 lat, ale jest to raczej wyjątek.