Historia rasy: od gladiatorów do ulubieńców rodzinnych
Historia Dogue de Bordeaux sięga głębokiej starożytności i jest jedną z najstarszych we Francji. Uważa się, że ich przodkami były molosy — duże i potężne psy, używane już w Cesarstwie Rzymskim do walk gladiatorskich i ochrony. Z czasem psy te trafiły na tereny Galii (współczesnej Francji), gdzie krzyżowały się z lokalnymi rasami. To właśnie w regionie Bordeaux uformował się typ psa, którego znamy dzisiaj.
Przez wieki Dogue de Bordeaux były wykorzystywane do różnorodnych zadań: polowały na dużą zwierzynę, taką jak dziki i niedźwiedzie, strzegły zamków i posiadłości arystokratów, a nawet pracowały jako „psy rzeźników”, pomagając w pędzeniu bydła. Ich siła i nieustraszoność były legendarne. Podobnie jak inne starożytne rasy stróżujące, takie jak Cão de Castro Laboreiro, Dogue de Bordeaux był nie tylko psem, ale integralną częścią gospodarstwa i symbolem bezpieczeństwa. Warto również wspomnieć o Dogo Argentino, który również ma bogatą historię jako pies myśliwski i obronny.
Punktem zwrotnym w historii rasy była pierwsza wystawa psów w Paryżu w 1863 roku, gdzie Dogue de Bordeaux o imieniu Magenta zdobył złoty medal. Właśnie wtedy rasa otrzymała swoją oficjalną nazwę i zaczęła zdobywać popularność poza swoim rodzinnym regionem. Jednak dwie wojny światowe zadały druzgocący cios populacji. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dopiero dzięki wysiłkom oddanych entuzjastów, w tym Raymonda Triquet, w drugiej połowie XX wieku udało się odnowić pogłowie. Dziś Dogue de Bordeaux jest znany i lubiany na całym świecie, nie w ostatniej kolejności dzięki filmowi „Turner i Hooch”, gdzie uroczy przedstawiciel tej rasy podbił serca milionów widzów.
Jak wygląda Dogue de Bordeaux: standard i wygląd zewnętrzny
Dogue de Bordeaux — to pies o atletycznej budowie, emanujący siłą i mocą. Jego wygląd jest harmonijny, przysadzisty i bardzo umięśniony. Najbardziej rozpoznawalną cechą jest ogromna, masywna głowa z charakterystycznymi zmarszczkami.
- Głowa: Bardzo duża, trapezoidalna, oglądana z przodu. Czoło wypukłe, stop bardzo wyraźny, niemal pod kątem prostym. Kufa krótka, potężna, szeroka, z dobrze rozwiniętymi policzkami. Charakterystyczny zgryz — przodozgryz (dolna szczęka wystaje do przodu).
- Oczy: Owalne, szeroko rozstawione. Kolor — od orzechowego do ciemnobrązowego, odpowiadający umaszczeniu. Spojrzenie spokojne i otwarte.
- Uszy: Stosunkowo małe, trójkątne, wiszące, ale nie wiotkie. Osadzone wysoko i nieco podniesione u nasady, co sprawia, że głowa wydaje się wizualnie jeszcze szersza.
- Ciało: Korpus potężny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Szyja bardzo silna, krótka, z luźnymi fałdami skóry. Grzbiet prosty, mocny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, sięgająca poniżej łokci.
- Ogon: Gruba u nasady, zwęża się ku końcowi. W spoczynku opuszczony w dół, w ruchu unosi się do linii grzbietu lub nieco wyżej, ale nigdy się nie zawija.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, cienka i miękka w dotyku. Umaszczenie jednolite, w zakresie od jasnobeżowego do intensywnego mahoniowego (czerwone drewno). Dopuszczalna niewielka biała plama na piersi. Na kufie może występować czarna lub kasztanowa maska.
