Alaskan Klee Kai (Mini Husky)

Historia powstania tej rasy to przykład celowej pracy hodowlanej, opartej na entuzjazmie jednej rodziny. W przeciwieństwie do starożytnych ras, które kształtowały się przez stulecia, Klee Kai pojawił się stosunkowo niedawno – w latach 70. XX wieku.

Twórczynią rasy została Linda Spurlin ze stanu Alaska. Pomysł stworzenia miniaturowej wersji husky pojawił się u niej przypadkowo, gdy zobaczyła niezwykle małego husky’ego, który był wynikiem naturalnej mutacji. To zainspirowało ją do stworzenia psa, który miałby wygląd psa zaprzęgowego, ale rozmiary i charakter domowego ulubieńca.

Aby osiągnąć cel, Spurlin i jej rodzina zastosowali złożony schemat krzyżowania. U podstaw genotypu leżą:

• Husky syberyjski – dla zachowania klasycznego fenotypu i niebieskich oczu. Aby porównać cechy, możesz zapoznać się z artykułem o husky syberyjskim.
• Alaskan malamute – dla wzmocnienia kośćca i struktury sierści. Więcej o gigantach północy czytaj w materiale o alaskan malamute.
• Amerykański pies eskimoski – dla zmniejszenia rozmiaru.
• Schipperke – dla utrwalenia kompaktowości i wysokiej inteligencji.

Nazwa rasy pochodzi z języka eskimoskiego, gdzie „Klee Kai” oznacza „mały pies”. Dopiero w 1988 roku Spurlin zezwoliła na sprzedaż szczeniąt, a oficjalne uznanie United Kennel Club (UKC) rasa otrzymała w 1997 roku. Mimo młodego wieku rasa ma już stabilną pulę genową, choć nadal pozostaje dość rzadka i kosztowna.

Główną cechą Alaskan Klee Kai jest jego niesamowite podobieństwo do husky, ale w kompaktowym formacie. To nie jest po prostu karłowaty husky z oznakami degeneracji, to harmonijnie zbudowany atleta. Głowa psa jest klinowata, uszy stojące, trójkątne, gęsto porośnięte sierścią, co nadaje pyskowi czujny i zainteresowany wyraz.

Warianty rozmiarów

W odróżnieniu od wielu innych ras, Klee Kai dzieli się na trzy kategorie w zależności od wzrostu. Pozwala to przyszłemu właścicielowi wybrać psa idealnie pasującego do jego warunków mieszkaniowych. Co ciekawe, jeśli lubisz małe puszyste psy, może Cię zainteresować szpic miniaturowy (pomeranian), który rozmiarami jest zbliżony do odmiany toy Klee Kai.

Ważne: Psy wyższe niż 43 cm są uznawane za wadę hodowlaną, ponieważ tracą główną cechę rasy – kompaktowość.

Oczy i maska

Oczy to zwierciadło duszy Klee Kai. Mogą być brązowe, niebieskie, bursztynowe lub zielone. Bardzo powszechna jest heterochromia (oczy różnego koloru) lub „parti-colored” (dwa kolory w jednym oku). Obowiązkowa jest obecność wyraźnej, kontrastowej maski na pysku. Powinna być symetryczna i nie zasłaniać oczu.

Sierść i umaszczenie

Okrywa włosowa jest podwójna: miękki, gęsty podszerstek i prosty, sztywny włos okrywowy. Istnieją dwa typy sierści: standardowa i długowłosa (full coated). Oba warianty są uznawane przez wzorzec, jeśli sierść nie ukrywa konturów ciała psa. Uznane umaszczenia obejmują:

• Czarno-białe;
• Szaro-białe (wszystkie odcienie od srebrzystego do ciemnoszarego);
• Czerwono-białe (rudy, brązowy).

Kolor biały jest zawsze kolorem podstawowym dla łap, klatki piersiowej i dolnej części tułowia. Całkowicie białe psy istnieją, ale nie są uznawane przez wzorzec wystawowy, choć mogą być wspaniałymi domowymi ulubieńcami.

Zewnętrzne podobieństwo do husky syberyjskiego często wprowadza w błąd. Klee Kai to zupełnie inna „osobowość”. Jeśli husky to „swój chłopak”, gotowy zaprzyjaźnić się z pierwszym lepszym przechodniem, to Klee Kai jest ostrożnym intelektualistą. Jest niesamowicie oddany swojej rodzinie, często wybiera jednego „głównego” pana, ale do obcych podchodzi z chłodną nieufnością. To czyni go niezłym „dzwonkiem”, ale nie stróżem ze względu na mały rozmiar.

Jeśli szukasz poważniejszych ras pracujących lub rzadkich owczarków, być może zainteresuje Cię owczarek sabaudzki, który ma zupełnie inny temperament. A dla miłośników potężnych psów polecamy artykuł o rasie alapaha blue blood bulldog.

Cechy temperamentu Klee Kai:

• Gadatliwość: Te psy nie szczekają w tradycyjnym rozumieniu. Wyją, mruczą, „śpiewają” i wydają dźwięki przypominające ludzką mowę (słynne „woo-woo”).
• Czystość: Klee Kai często myje się, używając przednich łap, niczym kot. Unika brudu i kałuż.
• Energia: Mimo rozmiaru, to aktywny pies. Potrzebuje zabawy, biegania i, co najważniejsze, zadań umysłowych.
• Syndrom małego psa: Bez odpowiedniej socjalizacji Klee Kai może stać się lękliwy lub agresywnie obronny.

Rasa jest ogólnie mocna, ale nie bezproblemowa — zastrzeżenia wymieniono poniżej. Jednak ograniczona pula genowa na etapie powstawania rasy zostawiła swój ślad. Oto główne problemy, o których powinien wiedzieć właściciel:

• Niedobór czynnika VII: To zaburzenie krzepnięcia krwi. Statystycznie choruje około 1% psów, a pewna część jest nosicielami. Przed kryciem lub operacjami warto wykonać test genetyczny.
• Zwichnięcie rzepki (Luxating Patella): Typowy problem dla ras małych. Ważne jest pilnowanie wagi psa, aby nie przeciążać stawów.
• Choroby tarczycy: Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy może występować w wieku dojrzałym.
• Problemy z oczami: Zaćma (młodzieńcza) i atrofia siatkówki.

Pielęgnacja mini husky nie jest skomplikowana, ale regularność to klucz do sukcesu. Ich sierść ma zdolność samooczyszczania, brud się na niej nie zatrzymuje. Kąpanie psa zbyt często nie jest zalecane, aby nie zmywać naturalnej warstwy ochronnej tłuszczu (wystarczy 2-3 razy w roku lub przy silnym zabrudzeniu).

Linienie: To chyba najtrudniejszy moment. Dwa razy w roku (wiosna i jesień) Klee Kai całkowicie wymienia podszerstek. W tym okresie psa trzeba wyczesywać codziennie, używając pudlówki i metalowego grzebienia. W pozostałym czasie wystarczy jedno czesanie w tygodniu.

Zęby i pazury: Czyszczenie zębów powinno stać się rutyną 2-3 razy w tygodniu, ponieważ małe rasy są podatne na osadzanie się kamienia nazębnego. Pazury należy przycinać raz w miesiącu, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas spacerów po asfalcie.

Mini husky to psy „energooszczędne”. Potrzebują zaskakująco mało jedzenia do podtrzymania aktywności. Główne niebezpieczeństwo to przekarmianie. Nadwaga błyskawicznie uderza w stawy i serce. Warto pamiętać o zbilansowanej diecie.

Zalecenia dotyczące diety:

• Sucha karma: Wybieraj karmy klasy holistic lub super-premium dla aktywnych psów małych ras. Zwracaj uwagę na zawartość białka.
• Żywienie naturalne: Podstawa to chude mięso (wołowina, indyk, królik). Obowiązkowo dodawaj warzywa (cukinia, marchew) i skladniki kwasomleczne.
• Zakazy: Kategorycznie nie wolno podawać kości rurkowych, słodyczy, winogron, czekolady i tłustej wieprzowiny.

Klee Kai jest inteligentny, ale uparty. Szybko rozumie, czego od niego chcesz, ale może zadać pytanie: „A po co mam to robić?”. Klasyczna musztra tutaj nie działa. Szkolenie musi opierać się na pozytywnym wzmocnieniu (smakołyk, zabawka, pochwała) i zabawie.

Krytycznie ważna jest wczesna socjalizacja. Od 3. miesiąca życia szczeniaka trzeba zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami, transportem i innymi psami. Jeśli pominie się ten etap, naturalna nieufność przerodzi się w strach i agresję. Alaskan Klee Kai świetnie sprawdzają się w agility – sporcie, gdzie potrzebna jest szybkość i kontakt z właścicielem.

• Wbrew powszechnej opinii, Klee Kai to nie hybryda „pomsky” (mieszanka pomeraniana i husky). To czystej krwi rasa z rodowodem śledzonym od dziesięcioleci, podczas gdy pomsky to często nieprzewidywalny designerski mieszaniec.
• U tych psów bardzo rozwinięta jest mimika. Potrafią się „uśmiechać”, odsłaniając zęby, co nieznajomi mogą odebrać jako groźbę, choć to objaw radości lub uległości.
• To mistrzowie ucieczek. Klee Kai może podkopać płot, przeskoczyć go lub przecisnąć się przez najmniejszą szczelinę, jeśli zobaczy wiewiórkę.
• To jedna z niewielu ras, która naprawdę nie ma zapachu „psa”, nawet gdy sierść jest mokra.

Czy Klee Kai nadaje się dla rodziny z małymi dziećmi?
To nie jest najlepszy wybór dla maluchów, które mogą niechcący szarpnąć psa. Klee Kai nie lubi brutalnego traktowania i może „kłapnąć” zębami w odpowiedzi. Lepiej wprowadzać je do rodzin z dziećmi w wieku szkolnym.

Czy mogą mieszkać na dworze w kojcu?
Nie. Mimo że mają ciepłe futro, Klee Kai to towarzyskie zwierzę domowe. Bez stałego kontaktu z człowiekiem cierpią. Ponadto ich rozmiar czyni je łatwym celem dla drapieżników.

Ile kosztuje szczeniak?
To droga rasa. Jednej kwoty nie ma — różnice między szczeniętami z jednego miotu bywają wielokrotne. Decydują rodowód i komplet dokumentów, badania rodziców pod kątem chorób dziedzicznych, wiek w chwili odbioru, klasa (pet, hodowlana, wystawowa) oraz renoma hodowli.