Historia i pochodzenie rasy
Historia cocker spaniela amerykańskiego jest ściśle spleciona z historią jego angielskiego kuzyna. Do końca XIX wieku spanieli nie dzielono na osobne rasy ze względu na pochodzenie, a raczej według ich funkcjonalności. Po raz pierwszy cocker spaniele trafiły do Ameryki z Wielkiej Brytanii w latach 70. XIX wieku. Pierwszy cocker, zarejestrowany w American Kennel Club (AKC), pojawił się w 1878 roku. Był to biało-rudy pies o imieniu Captain.
Amerykańscy hodowcy mieli własną wizję idealnego spaniela. Dążyli do stworzenia psa mniejszego, bardziej eleganckiego, z gęstszą sierścią i bardziej wyrazistą głową, który idealnie nadawałby się nie tylko do polowania na drobną zwierzynę (w szczególności na słonki, ang. „woodcock”, od których pochodzi nazwa „cocker”), ale także do roli domowego ulubieńca i psa wystawowego. W wyniku celowej selekcji wygląd rasy zaczął się znacznie zmieniać. Kluczową postacią w rozwoju rasy jest James Watson, a pies o imieniu Obo II, urodzony w latach 80. XIX wieku, uważany jest za protoplastę współczesnych cocker spanieli amerykańskich.
Różnice między amerykańskim a angielskim cocker spanielem stały się na tyle wyraźne, że w 1935 roku entuzjaści obu typów założyli osobne kluby. American Kennel Club oficjalnie uznał je za dwie różne rasy w 1946 roku. „Amerykanin” szybko zdobył popularność w USA, stając się najpopularniejszą rasą według AKC w latach 1940–1952. Sukces ten powtórzył się w latach 80., w dużej mierze dzięki postaci Lady z disneyowskiej kreskówki „Zakochany Kundel”.
Jak wygląda cocker spaniel amerykański: wzorzec i wygląd
Cocker spaniel amerykański to elegancki, harmonijnie zbudowany pies, najmniejszy w grupie psów sportowych według klasyfikacji AKC. Jego wygląd łączy w sobie zwartość, siłę i elegancję, a ruchy są swobodne, lekkie i skoordynowane.
Jak wygląda cocker spaniel amerykański: wzorzec i wygląd · 8
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Wzrost w kłębie | Psy: 37–39 cm Suki: 34–37 cm |
| Waga | 11–13 kg (średnio) |
| Głowa | Elegancka, z zaokrągloną czaszką, wyraźnym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa szeroka i głęboka. |
| Oczy | Duże, okrągłe, ciemnego koloru, o łagodnym, błagalnym wyrazie. Są „wizytówką” rasy. |
| Uszy | Bardzo długie, zwisające, osadzone nisko, pokryte gęstą, jedwabistą sierścią. Koniec ucha powinien sięgać końca nosa. |
| Tułów | Zwarty, z krótkim, mocnym grzbietem, który lekko opada od kłębu do ogona. Klatka piersiowa głęboka. |
| Ogon | Dawniej tradycyjnie kopiowany. Dziś w wielu krajach ogony pozostawia się naturalne. Pies trzyma go na poziomie grzbietu lub nieco wyżej i stale nim macha. |
| Sierść | Jedwabista, długa, z gęstym podszerstkiem. Na głowie krótka, na uszach, klatce piersiowej, brzuchu i łapach — długa, tworząca „spódniczkę”. |
Szczególną cechą rasy jest wysoko uniesiona głowa i swobodny, elegancki chód. Ten sposób poruszania się ma nie tylko znaczenie estetyczne, ale także praktyczne, odziedziczone po myśliwskiej przeszłości: pozwalał psu łatwo poruszać się w zaroślach i z daleka wyczuwać zapach zwierzyny. Grzbiet powinien być prosty i mocny, bez ugięcia, co jest szczególnie ważne dla zdrowia psa.
